Het nieuwe transfersysteem (4) - Hoe het er waarschijnlijk uit gaat zien
En waarom het minder revolutionair wordt dan velen hopen
Na drie artikelen (deel 1, deel 2 en deel 3) is één ding duidelijk:
het oude transfersysteem staat juridisch onder druk, maar functioneert economisch nog prima.
Dat maakt de vraag voor clubs niet of er iets verandert, maar hoe beperkt en beheerst die verandering zal zijn.
In dit artikel kijken we vooruit.
Niet naar het ideale systeem, maar naar het meest waarschijnlijke.
Geen reset, maar een herkalibratie
Wie na Diarra een complete afschaffing van transfersommen verwacht, komt bedrogen uit.
Daarvoor zijn de belangen te groot:
clubs hebben transfers nodig als verdienmodel;
leagues voor competitieve balans;
FIFA voor centrale regie;
spelers voor salarisonderhandeling.
Wat we waarschijnlijk krijgen, is geen breuk, maar een herkalibratie.
En de kern daarvan is niet de transfer, maar het contract.
De clausule als nieuwe spil
Het nieuwe systeem draait niet om vrij verkeer zonder frictie,
maar om voorspelbare frictie.
Daarvoor is één instrument geschikt: de clausule.
Niet in de klassieke Spaanse vorm (“€100 miljoen of niets”),
maar als juridisch ingebedde afspraak over wat mobiliteit kost.
De clausule wordt daarmee:
geen uitzondering meer,
maar de norm waarbinnen onderhandeld wordt.
Wat we níét gaan zien
Om te begrijpen wat wél komt, helpt het om eerst af te pellen wat onwaarschijnlijk is:
❌ geen uniforme afkoopsommen
❌ geen simpele formules (“resterend salaris × factor”)
❌ geen algoritme dat automatisch marktwaarde bepaalt
❌ geen volledige afschaffing van ‘protected periods’
❌ geen afschaffing van sportieve sancties
Dat is niet omdat die ideeën juridisch onmogelijk zijn,
maar omdat ze politiek en economisch onverteerbaar zijn.
Protected periods zijn géén transferperiodes — en dat verschil blijft cruciaal
Een belangrijk onderscheid dat vaak door elkaar wordt gehaald: protected periods zijn géén transferperiodes.
Transferperiodes bepalen wanneer een speler administratief kan worden geregistreerd.
Protected periods bepalen hoe zwaar een contract juridisch wordt beschermd tegen eenzijdige beëindiging.
Volgens de FIFA RSTP geldt een protected period van:
drie jaar voor spelers onder 28 jaar;
twee jaar voor spelers van 28 jaar en ouder.
Tijdens deze periode is contractbreuk zonder ‘just cause’ zwaar gesanctioneerd. Na afloop verdwijnt contractbinding niet, maar verschuift het zwaartepunt naar financiële compensatie en proportionaliteit — precies waar het Diarra-arrest ingrijpt.
Kort gezegd:
de protected period blijft bestaan, maar haar juridische impact wordt strakker begrensd.
In het nieuwe systeem ontstaat daardoor een tweedeling:
binnen de protected period blijft contractbescherming zwaar, daarbuiten worden clausules het primaire instrument om mobiliteit te regelen. Niet óf clausules belangrijk worden, maar wanneer ze gelden, wordt doorslaggevend.
Voor Ajax zijn protected periods extra relevant omdat de club veel met jonge spelers werkt. Vroege contractverlengingen verlengen niet alleen de looptijd, maar ook de protected period, en daarmee de juridische gevoeligheid van clausules.
Hoe clausules er in de praktijk uit gaan zien
De clausule van de toekomst is geen bedrag, maar een mechanisme.
Waarschijnlijk zien we combinaties van:
