Het nieuwe transfersysteem (3) - Waarom Justice for Players de versneller kan worden en FIFA dat liever niet ziet
Het collectief dat samen met talloze spelersvakbonden de FIFA én KNVB voor de rechter wil slepen
Na Diarra lijkt het transfersysteem op papier al veranderd.
In de praktijk zagen we in de eerste twee artikelen (deel 1 en deel 2) vooral iets anders: stilte, afwachten en zelfbehoud.
Clubs wachten.
Spelers wachten.
Intermediairs zwijgen.
FIFA organiseert overleg.
Dat roept een fundamentele vraag op:
wat gaat dit systeem dan wél in beweging brengen?
Het antwoord ligt waarschijnlijk niet bij FIFA, en ook niet bij individuele spelers.
Maar bij een partij die precies tussen recht en praktijk in opereert: Justice for Players.
Waarom overleg zelden voldoende is
1. FIFA’s voorkeursroute: dialoog en beheersing
Sinds het Diarra-arrest is de reflex van FIFA voorspelbaar:
erkenning dat aanpassing nodig is;
inzet op sociale dialoog;
nadruk op “contractual stability”;
en vooral: tijd kopen.
Het recente gezamenlijke standpunt van UEFA, clubs, leagues en spelersbonden laat dat zien. Clausules mogen een rol spelen, protected periods blijven heilig en sportieve sancties worden niet ter discussie gesteld.
Dit is geen toeval, maar strategie.
Overleg is voor FIFA geen neutraal middel, maar een manier om:
fragmentatie te voorkomen,
macht te centraliseren,
en hervorming beheersbaar te houden.
Het probleem: overleg verandert zelden een systeem dat financieel goed functioneert.
2. Waarom individuele spelers geen systeemverandering afdwingen
In theorie zouden spelers na Diarra sterker staan.
In praktijk is hun prikkel beperkt.
Procederen is risicovol.
De opbrengst is onzeker.
De sociale druk binnen het voetbal is groot.
Een individuele speler die “het systeem test”, loopt het risico zijn carrière te belasten voor een abstract principe. Dat is geen rationele keuze, zeker niet voor spelers in de topcompetities.
Daarom bleef Diarra tot nu toe een juridisch signaal, geen marktbeweging.
3. Waar Justice for Players wél verschil maakt
Justice for Players kiest een andere route.
Niet individueel, maar collectief.
Niet via overleg, maar via juridische druk.
Niet om het systeem mooier te maken, maar om het afdwingbaar te corrigeren.
Het grote verschil:
een collectieve actie verlaagt voor spelers de drempel om mee te doen.
geen individuele procedures,
minder persoonlijk risico,
wel structurele impact.
Dat verandert de machtsbalans.
