De aanleiding is inmiddels helder, en zoals zo vaak begint ze bij de sportieve werkelijkheid: Girona degradeerde, en Tsygankov weigerde mee te gaan naar de Segunda División. Al vroeg in de zomer maakte hij dat onomwonden duidelijk: hij nam demonstratief plaats op de tribune. Op de eerste competitiedag, tegen Leganés, escaleerde het: hij was fit en opgeroepen, maar weigerde zich om te kleden. Girona reageerde met een tuchtprocedure, wegens gedrag dat volgens de club zijn contractuele verplichtingen schendt.
Daarmee kreeg de ruzie een tweede laag, want het gaat allang niet meer alleen om wél of niet spelen. Toen het conflict zich naar social media verplaatste, plaatste Tsygankov eerst een cryptische boodschap (“ooit zal ik spreken”) om vervolgens interne WhatsApp-gesprekken naar buiten te brengen waarin de club hem herinnert aan zijn verplichtingen rond publieke uitspraken. Een degradatieruzie werd zo een principekwestie over gedrag en clausules.
De uitgangsposities lagen ver uiteen. Girona hield informeel vast aan een stevig prijskaartje, er circuleerden bedragen tot wel vijftien à twintig miljoen euro. Veel geld voor een speler van bijna 29, en de concrete interesse bleef navenant beperkt. Tegelijkertijd ging het gerucht dat Tsygankov zelf voor nul euro wilde vertrekken: de hakken in het zand, geen enkele interesse serieus nemend. Een klassieke patstelling, waarin club en speler elkaar gevangen hielden.
En dan, betrekkelijk plotseling, een akkoord met Ajax.
De deal met Ajax
Dat het onaangekondigd kwam, is minder opmerkelijk dan het lijkt: Jordi Cruijff houdt dit soort trajecten doorgaans goed achter de schermen, en vroeg in het window viel Tsygankovs naam al eens in Amsterdam. De timing of naam verrast dus niet. De cijfers wél.
De transfersom is namelijk opvallend laag: vier of vijf miljoen euro vast, plus een bonus van rond een miljoen. Voor een international die kort daarvoor nog voor het dubbele of driedubbele in de etalage stond, is dat weinig. Het venijn zit in de bijzin: er is een doorverkooppercentage afgesproken.
Dat opvallende doorverkooppercentage
Je verwacht een gewone doorverkoopclausule waar Girona 10 of 15% krijgt over de winst, maar het gerucht gaat dat er eerder gaat over de inmiddels bekende economische rechten die een club houdt.
De Telegraaf liet vallen dat Ajax uiteindelijk op zo’n 60 à 70 procent van een toekomstige verkoop zou uitkomen. Dat betekent dat Girona een aandeel van grofweg dertig tot veertig procent bedingt, mogelijk richting de helft om mee te beginnen. Een fors percentage.
Dat percentage is de sleutel. Een lage vaste som in ruil voor een fors aandeel in een toekomstige transfer is een bekende constructie. Maar bij Tsygankov wringt het: hij is bijna 29. De vraag dringt zich op wat zo’n percentage waard is bij een speler die over een paar jaar simpelweg niet veel meer gaat opleveren.
De kant van Girona
Om de deal te begrijpen, moet je een stap terug. Tsygankov kwam in de winterstop van januari 2023 voor zo’n vijf miljoen over van Dynamo Kyiv. Inmiddels is daar boekhoudkundig weinig van over: de boekwaarde ligt vermoedelijk rond een miljoen. Bovendien bedong Kyiv destijds een doorverkooppercentage van vijftig procent.
De vraag is waarover dat percentage loopt: over de volledige transfersom, of alleen over de winst. Loopt het over het volledige bedrag, dan houdt Girona van een verkoop van vijf miljoen nog geen twee miljoen over. Kosten eraf, en je zit dicht bij die boekwaarde van een miljoen. In dat scenario vertrekt Tsygankov feitelijk toch voor bijna niets, en krijgt hij precies zijn zin.
Maar het loopt over de winst. Alles boven de vijf miljoen die Girona ooit betaalde, wordt gedeeld. En laat de transfersom nu net vijf miljoen zijn. Er is dus geen winst, en Kyiv vangt niets.
Toeval? Misschien. Het is denkbaar dat de som bewust rond die vijf miljoen is uitgekomen, desnoods om de speler nog een beetje te sarren. Waarschijnlijker is dat het gewoon de uitkomst is van drie partijen die alle drie hetzelfde wilden. Girona wilde van een dure kracht af; Tsygankov heeft een van de hoogste salarissen van de selectie. Ajax wilde zo laag mogelijk zitten, wetend hoe graag Girona van hem af moest. En de speler wilde koste wat kost weg. Onder die druk zakt een bedrag vanzelf naar beneden. Dat is ook aan de vraagprijs af te lezen: van de informele bedragen tot wel twintig miljoen aan het begin bleef in de Spaanse pers uiteindelijk zo’n tien miljoen over. En zelfs dat bleek een vertrekpunt, geen eindpunt.
Het nut van de clausule
Het compromis laat zich raden: een lage vaste som, maar in ruil een stevig doorverkooppercentage voor Girona. Zo kan de Spaanse club later alsnog een paar miljoen incasseren wanneer Ajax de speler doorverkoopt en dat geld is volledig voor Girona. De clausule van Kyiv beet immers alleen op Girona’s eigen verkoop, en die leverde geen winst op.
Alleen: is dat werkelijk zo gunstig? Stel dat Tsygankov het in Amsterdam goed doet en over een of twee jaar vertrekt. Hij is dan 30; een maximale transfersom van tien à vijftien miljoen is dan al optimistisch. Met een aandeel van dertig tot veertig procent komt Girona daarmee op drie tot vijf miljoen, met twee jaar uitstel. Voor een club die nú van zijn salaris af wil, is dat een schrale, uitgestelde troost.
Er is een somberder lezing, en die is nadrukkelijk speculatief, al was het maar omdat ze een minder frisse deal veronderstelt. Denkbaar is namelijk dat er een afspraak bestaat die nu niet op papier staat: een soort achterkamertjesdeal, waarbij een derde club Tsygankov over een jaar voor een fors bedrag overneemt. In dat scenario profiteert Ajax één seizoen van een goede speler, incasseert Girona alsnog fatsoenlijk via het percentage, en haalt een grotere club (Premier League, Champions League) een international binnen die dan nog net niet te oud is. Op papier is iedereen tevreden. Maar het voordeel voor Ajax is in die lezing wel erg kortstondig: één jaar rendement op een speler die daarna doorstroomt naar een niveau waar Ajax hem toch niet had kunnen houden.
Nogmaals: hier is niets van bewezen, en zo’n constructie zou allesbehalve netjes zijn, vandaar de nadrukkelijke slag om de arm. Toch blijft er iets knagen. De optelsom klopt niet helemaal; ergens zit een luchtje.
De rationele route
Misschien is de verklaring uiteindelijk een stuk prozaïscher. Jordi Cruijff opereert dit window met een krap budget, en zijn blik is vooral op de korte termijn gericht. Een doorverkooppercentage dat zich pas over jaren uitbetaalt, interesseert hem in dat licht maar matig. Het is bovenal een instrument om de prijs nú te drukken. Wat er later uit die clausule rolt, is een zorg voor morgen, of voor iemand anders.
Niets van dit alles is hard. Het is rekenwerk op basis van geruchten en losse signalen. Maar de signalen zijn wel opvallend: de lage som, het forse percentage, de winstconstructie die Kyiv buitenspel zet, en bovenal het slepende conflict met Girona dat aan de transfer voorafging.
En dat laatste is misschien nog wel het saillantste detail. Want Tsygankov zou niet de eerste zijn. Ook Ter Stegen en Tolu lagen overhoop met hun vorige club voordat ze in Amsterdam tekenden. Hopelijk zijn er nu wel goede afspraken gemaakt.