Het ging dit weekend snel. Zaterdagavond meldde Gianluigi Longari dat Ajax zich bij Al-Hilal had gemeld voor Marcos Leonardo. Zondagochtend bevestigde Fabrizio Romano de gesprekken. Zondagmiddag kwam De Telegraaf met een persoonlijk akkoord op hoofdlijnen en noemde de Braziliaanse tak van ESPN een transfersom van circa 25 miljoen euro.
Inmiddels hebben Fabrizio Romano en De Telegraaf de deal verder ingekleurd: een akkoord tussen de clubs van 17.5 tot maximaal 19 miljoen, en de medische keuring staat deze week gepland.
Maximaal negentien miljoen. Voor een club die de afgelopen jaren vooral bezig was met de vraag hoeveel er niet kon, roept dat één vraag op: hoe betaalt Ajax dit?
Het antwoord is minder spectaculair dan het bedrag suggereert en tegelijk interessanter.
Want deze deal draait niet om nieuw geld, maar om een reeks keuzes die elk hun eigen logica én hun eigen keerzijde hebben. Die keuzes lopen we langs.
Waarom een spits van 40 miljoen beschikbaar is voor hooguit 19
Begin bij de verkopende partij, want daar ontstaat deze transfer. Al-Hilal betaalde in 2024 zo’n 40 miljoen euro aan Benfica voor Leonardo. Twee jaar en 48 doelpunten later mag hij weg. Dat is geen sportief oordeel (zijn cijfers zijn uitstekend), maar de uitkomst van drie factoren die samenvallen.
Sportief: met Karim Benzema en Darwin Núñez staan er twee spitsen voor hem. Regulatoir: de Saudi Pro League staat per club acht buitenlandse seniorplekken toe, en Leonardo (inmiddels 23 en dus senior) bezet er daar één van. Een derde spits op de bank is in dat systeem geen luxe maar verspilling van een schaarse registratieplek.
En financieel: de SPL heeft sinds vorig jaar het financiële toezicht naar zich toe getrokken, met nieuwe regels die op kostenbeheersing en verkoopbaarheid van clubs sturen. Het beeld van de bodemloze Saudische put is aan herziening toe; ook daar wordt inmiddels gerekend om clubs aantrekkelijk te maken voor buitenlandse investeerders.
Voor Al-Hilal is Leonardo daarmee een actief dat jaarlijks zo’n 8 miljoen afschrijving plus een salaris van naar verluidt 5 miljoen netto kost, terwijl het geen speeltijd oplevert en een buitenlanderplek blokkeert.
Wie dat weet, begrijpt de prijs: de vraagprijs van een club die moet verkopen ligt structureel onder de waarde van de speler.
Al-Hilal slikt hier vermoedelijk zelfs een boekverlies. Na twee jaar afschrijven op 40 miljoen resteert een boekwaarde van grofweg 24 miljoen, en die wordt bij lange na niet terugverdiend. Ajax koopt hier niet in de etalage, maar bij de gedwongen verkoop.
Of dat een scherpe vondst van Jordi Cruijff is of simpelweg de enige prijsklasse waarin een 23-jarige spits met deze cijfers voor Ajax bereikbaar is? Oordeel zelf. Waarschijnlijk is het allebei.
