Hoe Ajax de laatste week van de winterse transferperiode ingaat
Waarom het ook deze laatste week niet om geld draait, maar om besluitvorming
AFC Ajax gaat de laatste week van de winterse transferperiode in met een opvallende paradox. Aan de ene kant is er veel salarisruimte en voldoende financiële flexibiliteit binnen dit boekjaar.
Aan de andere kant gebeurt er ogenschijnlijk weinig: geen aankopen op de prioriteitsposities, geen grote knopen die worden doorgehakt.
Dat is geen toeval. En ook geen gevolg van geldgebrek. Het is het resultaat van bewuste afspraken, bestuurlijke voorzichtigheid en timing. En precies dát is deze week het verhaal.
De balans tot nu toe
Twee spelers verkocht (Taylor en Moro), twee huurlingen vertrokken (Ávila en van den Boomen) en één speler aangetrokken als extraatje (Tomiyasu). Dat is de stand van zaken richting de slotweek.
Vooraf werd gemikt op drie tot vier versterkingen: een (ervaren) zes, twee backs en mogelijk een aanvaller. Geen van die profielen is nog ingevuld.
Geruchten zijn er volop. Ajax is zichtbaar actief, spreekt spelers, verkent opties. Tegelijkertijd loopt het veel mis: Guido Rodriguez, Tiknaz, Asprilla, Douglas Luiz, etc.
Dat is geen teken van stilstand, maar van marktwerking: Ajax is op dit moment voor veel spelers een optie, geen eindbestemming. De spelers die Ajax zoekt (ervaren, tijdelijk beschikbaar, bereid tot een tussenstap) wachten tot het laatste moment, wanneer andere deuren dichtgaan.
1. Hoeveel geld is er voor een transfer?
Transferbudget: ruimte op papier, niet structureel
Het transferbudget van Ajax wordt bepaald door afschrijvingen op vergoedingssommen. Ajax heeft zichzelf de afgelopen periode bewust richting een niveau van circa €30 miljoen ‘kaal’ bewogen. Daar zit de club nu grofweg op, mogelijk zelfs iets boven. Zie hieronder.
Het vertrek van Raúl Moro (en Lasse Abildgaard) creëert ruimte binnen die afschrijvingen, maar die ruimte wordt niet automatisch opnieuw ingevuld. Ajax zit al hoger dan vorig seizoen qua transferlasten en wil nadrukkelijk flexibiliteit richting de zomer behouden.
Belangrijk onderscheid:
Structureel: nauwelijks extra ruimte
Binnen dit boekjaar: wél flexibiliteit
Die tijdelijke ruimte komt voort uit de forse transferwinst in dit boekjaar: circa €60–65 miljoen; zie hieronder.
Daardoor kan Ajax voor een half seizoen een transfersom en afschrijving dragen zonder het jaarresultaat te schaden. Dat verklaart waarom een halfjaarconstructie met een speler als Zinchenko financieel wél past, ondanks een transfersom.
Lees hier de mogelijke constructies van de deal met Zinchenko
Maar: structureel bijplussen doet Ajax deze winter alleen als daar ook structureel afscheid tegenover staat.
2. Hoeveel salarisruimte is er?
Salarisbudget: hier zit géén beperking
Aan de salariskant is de situatie veel ruimer dan vaak wordt gedacht.
Reeds bestaande ruimte van circa €5–6 miljoen voor dit halfjaar
Besparingen door verhuur van o.a. Van den Boomen en Ávila
Vertrek van Taylor en Moro (beiden rond €1 miljoen per jaar)
Het knelpunt zit hier dus niet. Ajax kan zonder problemen een grootverdiener voor zes maanden aantrekken, ook op Premier League-niveau.
Sterker nog: het benutten van die salarisruimte is rationeel te verdedigen. Extra kwaliteit vergroot de kans op plek 2 en directe Champions League-plaatsing, wat zich volgend seizoen vertaalt in tientallen miljoenen aan inkomsten. In dat licht is salaris geen kostenpost, maar een gerichte investering.
Dat het toch niet gebeurt, zegt alles over beschikbaarheid en timing, en niet over geld.
Abonneer je nu op Ajax Financials en krijg in de laatste week van de transferperiode 15% korting op een abonnement, ga naar: ajaxfinancials.com/winterwindow
3. Waarom wordt het ‘geld van Moro’ niet gebruikt?
Resink: haalbaar, maar niet zonder strategische consequenties
De gedachte “Moro eruit, Resink erin” is begrijpelijk en leeft breed onder Ajacieden. In theorie past een aankoop van Resink binnen de afschrijvingsruimte die is ontstaan. Maar die redenering gaat voorbij aan wat Ajax met zo’n beslissing óók vastlegt.
Lees hier hoe de Moro-deal precies in elkaar steekt en wat er echt betaald is
Ajax zou creatief kunnen proberen om een deal mogelijk te maken (via terugverhuur tot het einde van het seizoen, een spelersruil of een constructie met een lagere vaste transfersom en hogere bonussen). Zulke oplossingen kunnen de directe financiële druk verlagen, maar ze kosten tijd, vergen instemming van meerdere partijen en vergroten de kans dat een deal strandt. Juist in de laatste week van de window is dat een risico op zichzelf.
Belangrijker nog is de strategische consequentie. Een structurele winteraankoop betekent niet alleen dat je nú handelt, maar ook dat je toekomstige flexibiliteit opgeeft.
Met een meerjarig contract op de zes-positie legt Ajax die rol feitelijk vast richting de zomer. Precies het moment waarop de markt rationeler is en de echte keuzes worden gemaakt. Daarbij komt dat wintertransfers structureel duurder zijn: FC Groningen wil niet verkopen, buitenlandse interesse versterkt hun onderhandelingspositie en elke euro extra werkt jarenlang door in afschrijvingen en salaris.
Sportief is Resink aantrekkelijk, maar ook dat is geen zwart-wit verhaal. Hij biedt perspectief en ontwikkeling, maar is geen ervaren zes die dit seizoen direct kantelt.
In theorie kan Ajax naast Resink ook een tijdelijke, ervaren oplossing betalen (een speler als Alvarez), maar dan lopen Resink, Alvarez én de huidige zes Regeer gelijktijdig rond voor dezelfde positie. Sportief, organisatorisch en financieel is dat moeilijk te verantwoorden.
Daarmee wordt de afweging rond Resink geen simpele rekensom en geen kwestie van onwil, maar een strategisch dilemma: zet je je schaarse structurele ruimte nu in voor potentie, of bewaar je die voor een directe versterking die dit seizoen het verschil kan maken?
Misschien als er aan de uitgaande kant nog beweging komt, verandert die afweging weer een andere richting op.
4. Bewegend deel: mogelijke uitgaande transfers
Er zijn nog spelers die kunnen vertrekken: Edvardsen, Fitz-Jim, Šutalo, Gaaei. Dat kan structurele ruimte opleveren, maar elke uitgaande transfer creëert direct nieuwe vragen:
Structureel of tijdelijk effect?
Verkoop geeft echte ruimte; verhuur vooral verlichting. Eigen jeugd geeft géén aankoopruimte, etc.
Moet de positie opnieuw ingevuld worden?
Fitz-Jim is intern op te vangen, andere posities zijn sportief gevoeliger.
Past vervanging binnen de afgesproken kaders?
Geen lange contracten, geen nieuwe structurele lasten.
Elke uitgaande transfer vertraagt besluitvorming, omdat Ajax eerst moet bepalen of en hoe de positie wordt ingevuld. Ook hier geldt: het gaat niet om geld, maar om keuzes.
5. Waarom koopt Ajax contracten niet gewoon af?
De heetste aardappel op de balans
Dossiers als Wijndal, Van den Boomen en Ávila blijven terugkomen. Afkoop lijkt rationeel: je schrapt salaris en afschrijving en creëert structurele ruimte. Toch gebeurt het zelden.
Waarom?
Timing van verlies
Afkoop betekent een geconcentreerd verlies in één boekjaar. Zelfs als je het kunt dragen, blijft dat verlies zichtbaar. En dat telt in verantwoording.
Legacy-probleem voor een vertrekkende TD
Een afkoop maakt een beleidsfout onweerlegbaar en persoonlijk. Voor een technisch directeur in een afrondende fase is dat de minst aantrekkelijke keuze. Niet afkopen houdt de fout latent, en overdraagbaar.
Bestuurlijke asymmetrie
De upside (structurele ruimte) is toekomstig en diffuus.
De downside (verlies, beeldvorming) is direct en concreet.
De speler moet ook meewerken
Afkoop betekent salaris inleveren en zekerheid opgeven. Hoe langer het contract, hoe duurder en risicovoller dit wordt.
Afbouwen via verhuur en tijd is zelden echt efficiënt, maar vaak wel de minst risicovolle optie voor iedereen die rekenschap moet afleggen.
Extra | De rol van Jordi Cruijff in de slotdagen
Jordi Cruijff start formeel op 1 februari, terwijl de transfermarkt loopt tot en met 3 februari. De exacte einddatum van Alex Kroes is niet publiek, maar feitelijk kan Ajax geen twee technisch directeuren tegelijk hebben. Dat maakt de laatste dagen richting deadline day bestuurlijk rommelig en gevoelig voor beeldvorming.
De eerste tekenen daarvan waren al te zien rond het vertrek van Moro: ontstond plots rumoer over de rol van Jordi Cruijff. In de media werd gesuggereerd dat hij “op eigen houtje” met een vervanger kwam en nu al besluiten zou doordrukken.
Waarschijnlijk is dat beeld overdreven. Wat logischer klinkt: intern is besproken of het vertrek van Moro überhaupt ingevuld moest worden. Jordi, die al meedenkt en sterke lijnen heeft met clubs als Alavés, heeft daarbij een mogelijke optie geopperd en voorzichtig gepolst. Geen besluit, geen druk, geen concreet dossier.
De timing is echter ongemakkelijk.
Conclusie: wachten is hier geen zwakte
Na weken van geruchten en namen is de uitkomst misschien onbevredigend, maar logisch. Ajax staat financieel grotendeels waar het aan het begin van de window ook stond. Niet omdat er geen ruimte is, maar omdat die ruimte bewust wordt afgeschermd door afspraken, risicobeheersing en besluitvorming.
De winterwindow draait voor Ajax minder om geld dan om keuzes binnen strakke kaders. En zolang die keuzes binnen dit halve jaar moeten passen, is wachten geen gebrek aan ambitie, maar een gevolg van beleid.
Pas in de laatste dagen, als spelers hun opties zien verdampen, worden de echte knopen doorgehakt.