Het Nieuwe Transfersysteem (5) - Waarom Diarra juridisch groot is, maar ook voorlopig weinig verandert
Na de economische realiteit is het tijd voor het juridische perspectief.
Want als Diarra ergens écht ingrijpt, dan is het daar.
Voor dit artikel sprak ik met Martin Bax, sportadvocaat bij Vissers Legal. Zijn boodschap is opvallend consistent met wat we tot nu toe zien in de praktijk: juridisch is er veel in beweging, maar precies daarom doet vrijwel niemand al iets.
Dat is geen ontkenning van risico.
Het is een rationele reactie op juridische onzekerheid.
In dit artikel:
Wat gebeurt er al in de (juridische) praktijk?
Speelt FIFA te veel als rechter en wat wil zij veranderen?
Hoe werkt dit voor contracten voor en na 1 juli 2026, zoals Jorthy Mokio, Sean Steur, etc.?
Meer over clausules, arbitragezaken en juridisch slimme strategieën.
1. De praktijk nu: juridisch gezien is wachten verdedigbaar
Sinds het Diarra-arrest is er juridisch gezien iets fundamenteels veranderd: het Hof van Justitie heeft duidelijk gemaakt dat onderdelen van het FIFA-transfersysteem niet in lijn zijn met Europees arbeidsrecht.
Maar dat betekent niet dat de praktijk meteen meebeweegt.
Volgens Bax is het voor clubs juridisch verdedigbaar om de huidige situatie ‘uit te zitten’, zolang er nog geen aangepast reglement ligt. De bestaande RSTP is weliswaar problematisch verklaard, maar functioneert voorlopig nog als referentiekader.
Dat verklaart ook waarom Vissers Legal weinig concrete vragen ziet:
clubs denken er intern wel over na;
externe advocaten komen pas in beeld als het misgaat;
spelers zijn terughoudend vanwege reputatie- en carrière-impact.
Het voetbal is juridisch gezien een klein en conservatief wereldje, en dat remt actie.
2. De kern van Diarra: rechters willen FIFA hier niet zien
Een belangrijk juridisch signaal uit Diarra is niet zozeer wat het Hof zegt, maar wie het niet meer wil zien.
