De geruchten begonnen eigenlijk rond de rel bij Wolves vorige week. Arokodare verstoorde een training, weigerde het veld te verlaten, kreeg te horen dat hij voorlopig niet meer welkom was bij de eerste selectie. Kortom: de speler wilde weg, de club wilde hem weg.

Subscribe now

Maar hij was nog geen jaar eerder voor veel geld gehaald: €26 miljoen, van Genk. Dus kwam het geruchtencircuit op gang, zoals dat gaat, om overal druk op te leggen. Ajax werd genoemd. Aanvankelijk leek dat vooral spel tussen club en speler; Arokodare zei tegen de BBC dat hij liever naar Fiorentina wilde. En hoewel de speler cruciaal is in elke transfer, moet de club uiteindelijk meewerken. De constructie waarmee ze dat doet, verraadt precies waar de macht ligt.

Even het voorbehoud: definitief is niets. Maar met betrouwbare bronnen als The Athletic en VI, en daarnaast Romano die de details deelt, lijkt dit te zijn wat er staat te gebeuren:

• Een jaar huur.

• Ajax neemt het volledige salaris over (het gereduceerde “degradatiesalaris”).

• Eén miljoen pond huursom.

• Bij kwalificatie Conference League, naar verluidt €0,5 miljoen extra.

• En een niet-verplichte koopoptie van twintig miljoen.

Tijd om dat te ontleden.

Huren zegt: te duur om te kopen

Read more

Tegelijk klinkt in de media inmiddels dat het een lastiger verhaal kan worden, juist vanwege de aanbieding van Al-Ittihad.

Daarmee is dit dossier wat het bij dit type transfer bijna altijd is: sportief plan tegenover geld, met de speler als beslissende factor. En dat maakt de vraag eronder alleen maar interessanter: áls Ajax het (persoonlijk) rond krijgt, wat gaat de club dan betalen?

Dat is redelijk te beredeneren, mits je de €25 miljoen die overal rondzingt even opzijzet.

Want die €25 miljoen is de afkoopclausule in Ounahi’s contract, geldig tot 2030. Klinkt als een prijs, is het niet. Een Spaanse cláusula de rescisión is wettelijk verplicht en werkt maar één kant op: het is het bedrag dat de speler zélf bij LaLiga moet deponeren om zijn contract eenzijdig te ontbinden.

Subscribe now

Het bijt alleen als iemand die volledige som daadwerkelijk stort. En alleen een Saoedische club brengt €25 miljoen cash naar LaLiga voor een speler die op Transfermarkt op €18 miljoen staat (en een paar dagen geleden op “maar” €10 miljoen). Het is vergelijkbaar met, maar wel van een andere orde dan, de welbekende megaclausules van Barca’s talenten.

Ajax onderhandelt dus gewoon rechtstreeks met Girona. De clausule is een anker waarmee Girona de gesprekken opent, geen marktprijs.

De inschatting

Wat is dan wél de markt? Daarvoor kijk je naar de hefbomen aan beide kanten.

In Girona’s voordeel: een contract tot 2030, dus geen verkoopdwang, plus de serieuze interesse van Al-Ittihad, dat qua transfersom én salaris veel verder kan gaan dan Ajax.

Twee jaar geleden legde diezelfde club zonder blikken of blozen zo’n €21 miljoen neer voor Steven Bergwijn, met een nettosalaris waar Amsterdam simpelweg niet tegenop kan bieden. Dat is het soort bod waarmee Girona Ajax onder druk kan zetten.

In het voordeel van Ajax: de degradatie van Girona (weggevallen tv-gelden, cash nodig) en, potentieel doorslaggevend, het feit dat Ounahi zélf naar Amsterdam schijnt te willen.

Read more

De vraag óf Ajax zich deze spits kan veroorloven, kwam in een eerder stuk al aan bod. Dit is het vervolg: vijf concrete financiële aspecten. Niet om een oordeel te vellen, daarvoor is het te vroeg, maar om de cijfers naast elkaar te leggen.

Subscribe now

1. Het salaris: van belastingvrij Riyad naar de Amsterdamse loonschaal

In Saoedi-Arabië verdiende Leonardo naar vrijwel zekere schatting zo’n 5,1 miljoen euro basissalaris, plus een kleine 1,3 miljoen aan bonussen. Het venijn zit in de fiscaliteit: over dat inkomen betaalde hij 0 procent belasting. Bruto ís daar netto. Wie datzelfde nettobedrag (het basissalaris) in Amsterdam wil evenaren, moet richting de 10 miljoen bruto. En dát betaalt Ajax gegarandeerd niet.

Hoeveel dan wel? De helft is een reële gok: een flinke knip voor de speler, tegelijk een topsalaris naar Amsterdamse maatstaven. Méér trekt het salarishuis te ver scheef, mínder is wel een hele grote stap achteruit voor de speler.

En juist die knip is misschien wel het interessantste gegeven van de hele deal. Dat Leonardo definitief komt (en niet als huurling) zegt namelijk veel over wat hij bereid is in te leveren. De huurroute lag open en was voor iedereen comfortabeler: Al-Hilal had geen boekverlies hoeven nemen, Leonardo van de spelerslijst gehaald (ruimte voor nieuwe aanwinsten), wel een deel van het salaris doorbetaald, maar de speler had zijn volledige contractwaarde kunnen blijven opstrijken.

Dat het tóch een definitieve overgang werd, betekent dat de speler openstond voor een serieuze reductie. De aantrekkingskracht van het project van Míchel en Cruijff woog blijkbaar zwaarder dan een riant salaris op de tribune in Riyad.

Subscribe now

Blijft staan dat dit salaris, uitgesmeerd over vijf jaar, een forse last is. Samen met andere toppers op de loonlijst (Caio Henrique, en mogelijk de nog niet officiële Ter Stegen) en wie er deze zomer nog bijkomt, zoekt Ajax hiermee de grenzen op.

Het totaalpakket van salaris én transfersom is groot. Voor twéé of drie grootverdieners is er plek, maar veel meer is een last die Ajax niet makkelijk kan dragen.

2. De transfersom in historisch perspectief

Afgezet tegen de recente historie oogt de som fors. Het ging bij Ajax immers jarenlang over bezuinigen. Met 17,5 miljoen vast schuift Leonardo precies de top vijf duurste aankopen binnen: net boven David Neres (17,4 miljoen), achter Sutalo (20,5), Haller (22,5), Bassey (23) en recordhouder Bergwijn (31,25). Tel de bonussen mee en hij staat stevig als vijfde.

En zelfs die plek relativeert de kopsom. Wat in de boeken telt, is de jaarlijkse afschrijving: de vaste som gedeeld door de contractduur. Over vijf jaar komt Leonardo op 3,5 miljoen per jaar. Gerekend op hun vaste transfersom én op hun piek (contractverlengingen drukten die jaarlast later omlaag) zaten meer spelers hoger.

Naast bovengenoemde topaankopen, zaten óók Blind (4,25 miljoen), Promes (3,925) en Neres (3,9) daar allemaal boven, met Tadić (3,425) er nipt onder. Leonardo’s afschrijving is dus geen uitschieter, maar gangbare kost voor een serieuze aankoop. Een hoge kopsom over een lange looptijd kan boekhoudkundig zelfs lichter uitpakken dan een bescheiden som over drie jaar. Precies daarom vertelt de krantenkop maar het halve verhaal.

Subscribe now

3. Vaart Ajax een nieuwe financiële koers?

Die oude, dure transfers voelen als een ander tijdperk. Lang was het ondenkbaar dat Ajax nog eens richting de twintig miljoen aan één speler zou uitgeven. En toch: deze transfer past nog altijd binnen de bestaande financiële kaders. Zelfs mét Leonardo erbij ligt het totaal aan afschrijvingen lager dan vorig seizoen. Qua salarishuis is het krapper, dat wel, maar ook dat is een tussenstand, geen eindstand.

Al jaren klinkt de roep om te “investeren”: meer geld uitgeven om de prestaties op te krikken. Ajax heeft de buffer, dus geef het uit: spend money to make money. Alleen leert de recente geschiedenis ook dat het zo simpel niet ligt. In de seizoenen 2022/23 en 2023/24 gaf de club juist fors uit, zónder sportief rendement. Andersom hield Kroes in 2024/25 de hand op de knip, met de beste prestaties in jaren (onder Farioli) als gevolg.

Het gaat dus niet om hóéveel je uitgeeft, maar om hóé.

Wat wél opvalt, is de timing. De afgelopen jaren gold het devies “eerst verkopen, dan kopen”; de kosten kwamen ná de baten. Een aankoop als deze, nog vóór de verkopen van zijn directe concurrenten zijn gerealiseerd, is een tikje agressiever. De kosten lopen vooruit op de baten is een cliché, maar er lijkt meer bewegingsruimte vroeg in het window te zijn.

Daar ligt een patroon op de loer, maar het is nog geen aantoonbare koerswijziging: één transfer maakt geen nieuw beleid. Een nieuwe RvC en directie veranderen daar voorlopig niets aan. Geen van de gebruikelijke budgetten of grenzen is aantoonbaar overschreden.

Ajax hééft simpelweg een groot budget voor transfersommen en salarissen. Een maximum van €40 miljoen totale afschrijving per jaar staat gelijk aan €175-200 miljoen aan totale transfersommen van al de aankopen in je selectie. En een salarispot voor spelers van €55-65 miljoen is veruit de grootste in de Eredivisie.

Subscribe now

Dat zat de afgelopen jaren alleen “vast” in de verkeerde spelers: Ávila, Wijndal, Mikautadze, Van den Boomen, Akpom, Forbs. Om er een paar te noemen.

Zou de risicoafweging werkelijk veranderen, dan mag je verwachten dat de directie of RvC daarover communiceert. Ajax is beursgenoteerd en documenteert zijn financiële risico’s uitvoerig; zonder instemming van (of op zijn minst kennisgeving aan) aandeelhouders is er weinig ruimte om stilletjes een andere weg in te slaan.

Lees hier meer over de financiële tussenstand voor Ajax

4. Wat Leonardo kost, vergeleken met wat eerder werd uitgegeven

Veel namen passeerden hierboven al de revue, maar juist die vergelijking geeft perspectief. Wat nu aan Leonardo wordt besteed, is in de recente historie meermaals uitgegeven aan combinaties die weinig opleverden. Akpom en Mannsverk waren samen duurder. Sutalo en Van den Boomen overstijgen als pakket eveneens de som-Leonardo. Idem Dolberg en Moro, of Forbs en Sosa. Zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Veelzeggend is bovendien dat juist de duurste aankopen uit de ranglijst (Bergwijn, Bassey, Sutalo, Neres) Ajax niet de meeste winst opleverden. Een grote som is met andere woorden nooit een garantie op rendement geweest; wat telt, is wat er op het gras gebeurt.

De hoop is dan ook dat Leonardo in de buurt komt van de productie van een Neres, een Antony of een Haller. Heel misschien zelfs een Tadić..? Lukt dat, dan praat niemand meer over zijn kostenplaatje.

Makkelijk is die opgave allerminst, en de tijd zal het moeten leren. Maar als referentiekader werkt de vergelijking ontnuchterend: dit is geen exorbitante uitgave, eerder een geconcentreerde gok op één speler in plaats van een gespreide op velen. Niet zonder risico, maar met andere risico’s.

Subscribe now

5. Het financiële risico: wat als het misgaat, en wat als het lukt

Blijft de vraag welke risico’s Ajax neemt. Komt Leonardo totaal niet uit de verf, dan is verkoop na één jaar pijnlijk: er zal dan minstens dezelfde som moeten worden teruggehaald om zonder boekverlies weg te komen. Sutalo en Ávila laten zien hoe zo’n speler een blok aan het been wordt: moeilijk verkoopbaar, met een boekwaarde die maar niet zakt.

Aan de andere kant: schiet hij Ajax naar de Champions League, dan verdient hij zich niet zozeer terug in een verkoopsom als wel in indirecte effecten. Waarschijnlijk gaat híj eerst meer verdienen (via een CL-bonus) en het is goed mogelijk dat ook Al-Hilal via een bonusregeling meeprofiteert. Maar het verschil tussen wél en géén Champions League-voetbal is voor Ajax vele malen groter dan zijn transfersom, en ook de directe Europese premies. Dáár zit zijn potentiële waarde.

En dat is misschien wel het nuchterste inzicht van allemaal: Leonardo hoeft geen cashcow te worden. Niet elke speler op het veld hoeft over een paar jaar tientallen miljoenen op te leveren.

Subscribe now

Hij is gehaald om zich sportief terug te betalen: met goals, met plaatsing, met gewonnen wedstrijden. Het opkrikken van het algehele niveau en daarmee ook de waarde van medespelers.

Een flinke plus bij verkoop zou mooi meegenomen zijn, geen voorwaarde. Het extreme scenario (twee, drie jaar knallen en dan voor een veelvoud naar de Premier League, à la Suárez of Antony) is de uitzondering, niet het uitgangspunt. Waarschijnlijker, en ruim voldoende, is het Haller-model: sportief leveren, en bij vertrek net iets meer terugkrijgen dan er is uitgegeven.

Een grote, maar geen kaderbrekende gok

Met zijn presentatie in aantocht, laten de cijfers vooral één ding zien: dit is een grote, maar geen kaderbrekende gok. Duur in het oog, beheersbaar in de boeken, met een salarishuis dat de grenzen opzoekt zonder ze aantoonbaar te overschrijden.

Daarbij is het nog vroeg en lijkt er nog van alles te gaan gebeuren in de selectie en op de transfermarkt. Of de baten de kosten inhalen, zal (zoals zo vaak) de tijd moeten leren.

Subscribe now

Inmiddels hebben Fabrizio Romano en De Telegraaf de deal verder ingekleurd: een akkoord tussen de clubs van 17.5 tot maximaal 19 miljoen, en de medische keuring staat deze week gepland.

Maximaal negentien miljoen. Voor een club die de afgelopen jaren vooral bezig was met de vraag hoeveel er niet kon, roept dat één vraag op: hoe betaalt Ajax dit?

Het antwoord is minder spectaculair dan het bedrag suggereert en tegelijk interessanter.

Want deze deal draait niet om nieuw geld, maar om een reeks keuzes die elk hun eigen logica én hun eigen keerzijde hebben. Die keuzes lopen we langs.

Subscribe now

Waarom een spits van 40 miljoen beschikbaar is voor hooguit 19

Begin bij de verkopende partij, want daar ontstaat deze transfer. Al-Hilal betaalde in 2024 zo’n 40 miljoen euro aan Benfica voor Leonardo. Twee jaar en 48 doelpunten later mag hij weg. Dat is geen sportief oordeel (zijn cijfers zijn uitstekend), maar de uitkomst van drie factoren die samenvallen.

Sportief: met Karim Benzema en Darwin Núñez staan er twee spitsen voor hem. Regulatoir: de Saudi Pro League staat per club acht buitenlandse seniorplekken toe, en Leonardo (inmiddels 23 en dus senior) bezet er daar één van. Een derde spits op de bank is in dat systeem geen luxe maar verspilling van een schaarse registratieplek.

En financieel: de SPL heeft sinds vorig jaar het financiële toezicht naar zich toe getrokken, met nieuwe regels die op kostenbeheersing en verkoopbaarheid van clubs sturen. Het beeld van de bodemloze Saudische put is aan herziening toe; ook daar wordt inmiddels gerekend om clubs aantrekkelijk te maken voor buitenlandse investeerders.

Voor Al-Hilal is Leonardo daarmee een actief dat jaarlijks zo’n 8 miljoen afschrijving plus een salaris van naar verluidt 5 miljoen netto kost, terwijl het geen speeltijd oplevert en een buitenlanderplek blokkeert.

Wie dat weet, begrijpt de prijs: de vraagprijs van een club die moet verkopen ligt structureel onder de waarde van de speler.

Al-Hilal slikt hier vermoedelijk zelfs een boekverlies. Na twee jaar afschrijven op 40 miljoen resteert een boekwaarde van grofweg 24 miljoen, en die wordt bij lange na niet terugverdiend. Ajax koopt hier niet in de etalage, maar bij de gedwongen verkoop.

Of dat een scherpe vondst van Jordi Cruijff is of simpelweg de enige prijsklasse waarin een 23-jarige spits met deze cijfers voor Ajax bereikbaar is? Oordeel zelf. Waarschijnlijk is het allebei.

De som: groot voor Ajax, klein per jaar

Read more

Zijn verbintenis in Amsterdam liep nog tot medio 2028; Ajax had dus geen enkele leverplicht. En toch vertrekt hij, achttien jaar oud, met tien jaar jeugdopleiding en 26 officiële duels voor de Ajax-hoofdmacht waarin, toepasselijk genoeg, zijn ene doelpunt tegen Feyenoord viel.

Subscribe now

Een prijs die je niet weigert

Voordat er één woord over het businessmodel wordt gezegd, verdient dit bedrag op zichzelf een moment stilstand. Met deze transfersom voegt Steur zich bij de vijftien duurste uitgaande Ajacieden ooit, in het gezelschap van namen als Klaas-Jan Huntelaar, Wesley Sneijder en Luis Suárez. Dat is geen categorie waar een achttienjarige met 26 duels normaliter in thuishoort.

“Op transactieniveau is dit voor Ajax nauwelijks een dilemma.”

Zet daar de taxaties naast. SciSports houdt de Estimated Transfer Value van Steur op 3,8 miljoen, Transfermarkt op circa 7. Newcastle betaalt dus grofweg een veelvoud (vier tot zeven keer) van wat de gangbare modellen hem waard achten. Dat is geen overbetaling van een naïeve koper; dat is een club die betaalt voor wat Steur wórdt, niet voor wat hij nu is.

Met andere woorden: op transactieniveau is dit voor Ajax nauwelijks een dilemma. Een bedrag van deze orde, voor een speler zonder aflopend contract en zonder gegarandeerde basisplek, weiger je niet.

De vraag die overblijft gaat dus niet over déze deal, want die verdient zichzelf terug op elk rekenmodel dat je erop loslaat. De vraag gaat over het patroon waar hij in past.

Read more

Subscribe now

Het budget is nu al grotendeels bekend

Het boekjaar is pas enkele dagen oud (het ging op 1 juli in) maar over hoe de financiën er dit seizoen uit gaan zien, valt nu al opvallend veel te zeggen. Dat komt doordat het overgrote deel van Ajax’ inkomsten en uitgaven op dit moment al vastligt of redelijk te voorspellen is. Ajax is nu eenmaal geen bedrijf waarvan het resultaat afhangt van hoeveel producten het weet te verkopen.

De seizoenkaarten zijn verkocht, de losse tickets en business seats lopen langs bekende lijnen, het tv-geld ligt vast, de sponsorcontracten zijn getekend en ook de merchandise laat zich binnen een bandbreedte ramen.

De enige echte onbekende aan de inkomstenkant zijn de Europese inkomsten; daarvoor wordt een aanname gedaan om überhaupt met een budget te kunnen werken.

Subscribe now

Aan de kostenkant is de voorspelbaarheid niet veel kleiner. De selectie is, boekhoudkundig gezien, een terugkerende jaarlast. En omdat Ajax na vrijwel elke transferperiode zijn personeelskosten tot aan het plafond volzet, geldt een simpele vuistregel: de eindstand van vorig seizoen is de beginstand van dit seizoen.

De drie belangrijkste indicatoren

Drie indicatoren bepalen grofweg het beeld. Ten eerste de afschrijvingen. Dit zijn de over de contractduur uitgesmeerde transfersommen, en eigenlijk de kostenkant van transfers. Hiervoor hanteert Ajax een richtlijn van zo’n 35-40 miljoen euro per jaar.

Ten tweede het transferresultaat, de boekwinst op verkochte spelers, waarvoor eveneens een doelstelling van rond de 40 miljoen geldt. Dit kan namelijk gezien worden als de inkomstenkant van de transfers en moet daarmee de kosten minimaal matchen. Het liefst natuurlijk wordt er meer verdiend dan uitgegeven.

En ten derde de personeelskosten, waarvan de spelerssalarissen de grootste en meest bewegelijke post vormen; voor de selectie van Ajax 1 gaat het al gauw om 50 à 60 miljoen euro. Hieronder loop ik de drie langs met de actuele cijfers.

Vooralsnog kleurt Jordi Cruijff nog binnen de lijntjes, ondanks de grote ambities.

Read more

Geen van beide klopt. En degene die de deal mogelijk maakt, is de keeper zelf. Misschien wel niet op de manier die je verwacht.

Vooraf één voorbehoud: er is nog niets rond. Alles wat volgt is gereconstrueerd uit mediaberichten en geruchten, met een korrel zout te lezen.

En let vooral op hóé het zich ontvouwt, want dat is veelzeggender dan welk los bericht ook. Eerst was het huur, toen leek het te kantelen naar een definitieve koop, inmiddels heet het bij Fabrizio Romano (blijkbaar is “MATS” de afkorting) weer gewoon huur.

Dat heen-en-weer is geen ruis; het is precies waar dit verhaal over gaat. En het bevestigt wat Ajax Financials eerder al schreef: huur is het meest waarschijnlijk.

Subscribe now

De keeper met ook financiële skills

Begin bij wie Ter Stegen is aan de onderhandelingstafel: geen speler die zich laat wegsturen, maar een financieel operator. Hij bedong ooit €15 miljoen per jaar, en bouwde dat back-loaded op: de eerste jaren een lager bedrag op de boeken, de laatste jaren het hoogste.

Zo’n constructie verlicht de vroege lasten, handig toen Barcelona zelf klem zat, maar schuift de rekening naar de toekomst. En die toekomst is nu.

Hier zit meteen de motor van al het geschipper, want datzelfde back-loaden werkt twee kanten op: het maakt juist de resterende seizoenen het duurst (dus Barcelona wil hem het liefst definitief kwijt) én precies die hoge restlast maakt een schone, permanente verkoop bijna onmogelijk te construeren.

Zijn eigen slimme contract is tegelijk het motief én de blokkade.

En hij is geen favoriet van Laporta

Daar komt de vertroebelde verhouding bovenop. Sinds Hansi Flick voor Joan García koos, is Ter Stegen bij Barcelona buitenspel gezet; toen hij vorig seizoen geblokkeerd dreigde te raken, hield hij het aanleveren van zijn medische gegevens aan LaLiga tegen, wat de registratie van zijn vervanger ophield en hem kort de aanvoerdersband kostte.

Kortom, er wordt elkaar weinig gegund. En dat hardt de onderhandeling: Barcelona is niet scheutig, de keeper graaft zich in om zoveel mogelijk van zijn contract te redden, en geen van beiden gunt de ander een makkelijke uitweg. Nog een reden waarom de vorm blijft kantelen.

Subscribe now

Toch máákt hij de deal ook mogelijk. Ajax wil, Barcelona wil hem kwijt, maar zonder de keeper beweegt er niets. Hij kán immers blijven zitten en twee jaar de volle mep opstrijken; Barcelona’s enige drukmiddel is hem niet opstellen of bij de jeugd laten trainen (goed mogelijk dat hij daar iets over vastgelegd heeft). En cruciaal: met Ajax is hij persoonlijk al rond.

De blokkade zit dus niet bij de speler, maar tússen de clubs. En hij wíl: voor Míchel spelen, dichter bij Duitsland wonen, weer keepen misschien het EK in zicht.

Wat Ajax nou gaat betalen, en wat niet

En dan, eindelijk, het antwoord op die supportersreflex. Want hoe je het ook wendt, Ajax betaalt niet die €15 miljoen.

Wordt het huur, dan draagt Ajax naar verluidt maar zo’n 15-20% van het salaris; de rest blijft bij Barcelona, dat die last probeert te drukken met bonussen voor optredens, prijzen en CL-kwalificatie.

Wordt het toch een definitief vertrek, dan koopt Barcelona het contract af, en die afkoopsom is in feite compensatie voor wat hij in Amsterdam misloopt. Waarna Ajax een gewoon, zij het hoog, Amsterdams salaris betaalt.

In beide gevallen draagt de verkopende club het leeuwendeel. Die €15 miljoen is dus nooit de rekening van Ajax. Dáár zit het misverstand: supporters rekenen met het brutoloon op zijn Barcelona-contract, terwijl Ajax maar een fractie daarvan ziet.

Subscribe now

Dat verklaart ook waarom Barcelona dit überhaupt doet. Wat de Catalanen wurgt, is niet de cash, maar de salariscap: zolang dat loon op de boeken staat, zijn ze beperkt in het nieuwe spelers registreren. Een huurdeal lost dat maar half op: je schuift enkel het stukje loon dat Ajax overneemt van het plafond, en voor één seizoen. Een definitief vertrek ruimt alles permanent op, maar stuit weer op die back-loaded restlast.

Hoe het gaat aflopen

De uitkomst wordt zo een aflezing van wie knippert: huur betekent dat de afkoop niet rondkwam en het probleem is uitgesteld naar volgende zomer. Naar het állerzwaarste, laatste contractjaar. Ajax loopt minder risico, want hij vertrekt weer. En Barcelona kan door na dit lastige dossier en hoeft voorlopig niet meer te zoeken naar een club die Ter Stegen kan bekoren.

En daarin schuilt de mooiste wending. In de huurvariant blíjft Barcelona zo’n 80-90% van zijn salaris doorbetalen, opdat hij bij een ánder het doel kan verdedigen. De club die hem kwíjt wil, financiert zijn keeper bij de club die hem hébben wil.

Alsnog een definitieve overgang zou ook niet verbazen en eigenlijk logischer dan huur. Verwacht geen transfersom. Zelfs mét afkoopsom is Barcelona financieel gunstiger uit, want het is minder dan twee keer (bijna volledig) salaris en het geeft directe salarisruimte. Ajax kost dit per jaar hetzelfde, maar zit dan wel langer aan hem vast.

Subscribe now

Tussen die twee ligt een derde vorm, en misschien het echte compromis: huur met een koopoptie. Ajax krijgt een proefjaar op een net herstelde 34-jarige, mét de optie hem vast te leggen; Barcelona krijgt een pad naar permanent vertrek in plaats van een boemerang. Maar dan verschuift de strijd naar de clausule.

Barcelona wil ‘m vérplicht: dan is hij volgende zomer zeker weg, en keert hij niet terug voor zijn laatste, door het back-loaden állerduurste jaar. Ajax en de keeper willen ‘m juist vrijblijvend: Ajax houdt een uitgang, Ter Stegen zijn zeggenschap. Bij niet-lichten keert hij gewoon terug en kiest dan zelf.

En de transfersom dan? Die zal laag zijn; een keeper van dan 35, met nog één jaar contract en een rug die het moet houden, heeft nauwelijks restwaarde. Ook hier is de transfersom een voetnoot, het salaris blijft de hoofdrol.

De daadkracht van Jordi

Waar afgelopen zomer Ajax steeds misgreep bij de grote namen, lijkt er nu wél iets te lukken. Het lijkt er ook op dat Jordi Cruijff de lessen van Barcelona toepast: voordelige deals vinden door slim in te spelen op de situatie van de speler en club. Wie volgt? Edson Alvarez die te zwaar drukt op de begroting van een gedegradeerd West Ham?

Eén detail valt nog op, en het is een gunstig detail: dit speelt zich vroeg in de window af. Het had zo’n typisch einde-window-verhaal kunnen zijn, levend bij de gratie van tijdsdruk en deadlinepaniek. Dat is het niet. De urgentie komt hier niet van de klok, maar van Barcelona’s registratiebehoefte. En dat geeft Ajax de rust om het op zijn eigen voorwaarden te spelen.

Blijft één vraag, en die is sportief, niet financieel. Bij Barcelona was Ter Stegen aan het eind niemands favoriet meer: niet die van Laporta, niet die van de tribune. Of hij in Amsterdam wél favoriet wordt, van Jordi en van de Ajacieden, is allerminst gegeven. Je haalt een 34-jarige terug van een rugoperatie.

De constructie is geniaal; of de keeper dat ook is, moet hij tussen de palen bewijzen. Want “we konden hem halen” en “het was verstandig hem te halen” blijven twee verschillende zinnen. Ook als de keeper zelf de pen vasthield.

Share

Subscribe now

De koppen die volgden, lazen voorspelbaar: FIFA en Diarra schikken, alsof daarmee een hoofdstuk wordt afgesloten. En dat klopt ook, maar alleen het verkeerde hoofdstuk. Want wie de schikking goed leest, ziet niet een eindpunt maar een zorgvuldig getimede opruimactie, vlak voor een veel grotere afrekening.

Subscribe now

Wat er feitelijk is geschikt

Diarra eiste €65 miljoen schadevergoeding van FIFA en de Belgische voetbalbond. FIFA was glashelder in haar verklaring: “FIFA has not made any admission of liability nor payment by way of compensation.” Geen erkenning van aansprakelijkheid, geen compensatie.

Diarra’s eigen advocaten, het kantoor Dupont-Hissel (niet toevallig hetzelfde kantoor dat ooit de Bosman-zaak voerde) reageerden al even sober. Een “amicable settlement”, en verder “no further comment”. Geen triomf, geen bedrag, geen woord over wat de schikking betekent voor de bredere strijd.

Read more

De transfersom verdeel je over vijf jaar, dus de jaarlijkse afschrijving blijft laag. De marktwaarde stijgt (meestal) mee met zijn ontwikkeling, dus de boekwaarde loopt nooit voor op wat de markt wil betalen. En verkoop je hem na twee of drie seizoenen, dan is het verschil tussen verkoopprijs en boekwaarde pure transferwinst. Lange looptijd, lage last, opwaarts potentieel: een no-brainer.

Maar Jordi Cruijff winkelt niet in dat schap. De technisch directeur heeft meermaals uitgesproken dat hij ervaren spelers wil toevoegen. Het zijn piketpalen voor het project van de net vastgelegde trainer Míchel, namen die volgend seizoen meteen het verschil moeten maken.

Het is een verdedigbare keuze voor een club die wil terugkeren aan de top. Maar zodra je voor dat profiel kiest, draait de hele rekensom om. Want bij een speler van eind twintig is elke contractlengte op zijn eigen manier verkeerd.

Subscribe now

Het profiel, en de uitverkoopbak

De namen die rondzingen passen allemaal in datzelfde profiel. Let wel: het zijn nadrukkelijk geruchten, niets is concreet:

• Viktor Tsygankov (Girona, 28)

• Edson Álvarez (West Ham, 28, verhuurd aan Fenerbahçe)

• Lovro Majer (Wolfsburg, 28) en

• Dani Ceballos (Real Madrid, 29).

Vier ervaren spelers, vier clubs die om uiteenlopende redenen willen of moeten verkopen.

Dat die verkopers onder druk staan, is geen toeval. Dat is momenteel Ajax’ prijsklasse. Girona, Wolfsburg en West Ham degradeerden, en Ceballos brengt voor Real met nog één jaar contract alleen deze zomer nog iets op.

Subscribe now

Zonder Champions League-geld winkel je in de uitverkoopbak. De korting komt van de nood van de verkoper, maar de keerzijde is dat je spelers koopt die om een reden weg moeten: leeftijd, salaris, of een tegenvallende periode. Precies het profiel waar de contractlengte-val het hardst toeslaat.

En zelfs in die uitverkoopbak is binnenhalen geen zekerheid. Afgelopen winter joeg Ajax op ervaren controleurs voor de nummer zes, namen als Endo, Nørgaard, Ugarte en Fred passeerden de revue, en uiteindelijk kwam niemand.

Zulke spelers hebben keuze, en een club zonder Europees toptoernooi en zonder titelrace moet geluk hebben. Daar kan Michel het verschil maken: hij vroeg Tsygankov (en Ceballos) persoonlijk om de overstap, en zijn Spaanse netwerk opent deuren die voor Ajax anders dicht blijven. Maar precies dat voordeel draagt een risico in zich. Daarover verderop meer.

Want stel dat het lukt. Dan begint de eigenlijke vraag, en die is financieel: niet óf je hem haalt, maar welk contract je hem geeft.

Read more

Ik heb geen bron bij Real Madrid. Ik heb Jordi Cruijff niet aan de lijn gehad, geen zaakwaarnemer me iets toegefluisterd, geen blik in een mailbox.

Ik werk met exact dezelfde informatie als jij: de tweets van Matteo Moretto en Fabrizio Romano, een transfersom die rondzingt op zes miljoen, een trainer die dinsdag werd gepresenteerd, een speler die bij zijn club op een zijspoor staat.

Verder heb ik logica, een rekenmachine en jaren leeskilometers in dit wereldje.

Dat is bewust de eerste alinea. Want dit stuk gaat niet over de vraag óf Ceballos komt. Het gaat over de manier waarop die vraag wordt gesteld.

En hier is mijn voorspelling. Een deel van jullie leest dit straks uit, kijkt naar boven, en denkt: dus het gebeurt. Een ander deel denkt: dus het is onzin. Kom je tot een van beide conclusies, dan ben je precies de lezer over wie dit stuk gaat.

Subscribe now

Wat er letterlijk op tafel ligt

De feiten zijn niet in geschil. Moretto meldt dat Ajax dicht bij een akkoord met Real Madrid is, voor een bedrag rond zes miljoen euro. Romano bevestigt dat Ajax gesprekken heeft geopend en dat de kersverse trainer Míchel graag met zijn landgenoot wil werken. Bij Real valt Ceballos buiten de plannen van Mourinho. Zijn contract loopt tot de zomer van 2027, en aangezien het over een maand 1 juli is, betekent dat: nog één jaar. Vorig seizoen ketste een overgang naar Marseille op het laatste moment af, op de speler zelf.

Dit is allemaal waar. Interesse: waar. Principeakkoord tussen clubs: vermoedelijk waar. Contact, gesprekken, een prijskaartje: waarschijnlijk ook gewoon waar.

En toch is dat nog geen transfer.

Dat is geen woordspelletje. “Ajax en Real zijn eruit” en “Ceballos speelt volgend jaar in de ArenA” zijn twee verschillende zinnen, en tussen die twee zit de enige partij die er in alle berichtgeving structureel bij inschiet: de speler.

Wat verdient Ceballos en hoe dat vertaalt naar Ajax’ salarissen

De categoriefout

Zo werkt de meeste verontwaardiging. De scoop komt voorbij (bijna binnen!) en als de speler dan nee zegt, klinkt het: oplichterij, fraud, weer zo’n transfersoap. Terwijl er feitelijk niets onwaars is gemeld.

Er ís interesse. Er ligt een akkoord met de verkopende club. Alleen heeft niemand de werknemer gevraagd of hij zin heeft om te verhuizen.

Subscribe now

En dat is de denkfout, in één zin: de transfermarkt is geen supermarkt. Je kunt niet iets uit het schap pakken en bij de kassa afrekenen. Een speler is geen voorraad. Hij is een werknemer met eigen regie over zijn loopbaan (en sinds het Diarra-arrest is die regie juridisch alleen maar steviger verankerd).

Een club kan een principeakkoord met een andere club hebben en alsnog nul krijgen, omdat de derde partij aan tafel een eigen agenda, een eigen gevoel en een eigen aanbieder elders heeft. Real Betis, bijvoorbeeld. Zijn oude liefde.

Dan het interessantere deel: niet wát er gemeld is, maar hóé een gerucht als dit geboren wordt, wie het de wereld in duwt en waarom. En wat de cijfers eronder werkelijk zeggen. Een reconstructie, plus de boekhouding die in geen enkele scoop staat.

Read more

Dat is niet per se onjuist. Maar het is ook niet het volledige verhaal. Want de vraag “verliest Ajax geld op deze transfer?” heeft minstens drie antwoorden, afhankelijk van hoe je ernaar kijkt. En die antwoorden lopen flink uiteen.

Maatstaf 1: wat betaalde Ajax, wat krijgt Ajax terug?

De meest directe vergelijking is simpel: aankoopsom versus verkoopsom. Ajax betaalde €9,5 miljoen voor Kaplan; als ze hem nu voor €4 miljoen verkopen, is dat €5,5 miljoen verlies. Zo rekenen de meeste media.

Dat is niet fout, maar wel onvolledig, en bovendien vaak niet correct uitgevoerd.

Subscribe now

Want €4 miljoen is wat Trabzonspor betaalt, niet wat Ajax ontvangt. Van de brutotransfersom gaan namelijk standaard kosten af:

• Makelaarscommissie: doorgaans 10–15% van de transfersom, betaald door de verkopende club. Dat is hier €400.000 tot €600.000.

• Solidariteitsafdracht: FIFA verplicht clubs om 5% van iedere transfersom te verdelen onder de opleidingsclubs van de speler. Voor Kaplan is die verdeling op 1 juli 2026: 2,8% voor Trabzonspor, 0,4% voor NEC en 1,5% voor Ajax (de rest voor waar hij onder contract staat tot en met 31 december 2026).
  Bij een terugkeer naar Trabzonspor (de club die Kaplan formeel opleidde) is dat technisch gezien opnieuw van toepassing. Dat is nog eens €128.000 die Ajax niet ontvangt.

• Doorverkooppercentage: bij veel transfers spreekt de verkopende club een percentage af van de toekomstige meerwaarde. Nog een deel dat Ajax dan niet zelf zou ontvangen.
  In dit specifieke geval gaat het juist andersom: als er bij de oorspronkelijke verkoop van Kaplan aan Ajax al een doorverkooprecht voor Trabzonspor was afgesproken, dan is dat nu niet meer van toepassing. Die clausule geldt namelijk over de het verkoopbedrag (ook weer “winst” genoemd) boven de oorspronkelijke aankoopprijs. Die winst is er hier niet.

Realistisch scenario: Ajax houdt netto zo’n €3,2 miljoen over aan deze transfer. Afgezet tegen de €9,5 miljoen aankoopsom is het verlies dan geen €5 of 5,5 maar ruim €6,3 miljoen.

Dat is meer dan de media schrijven. Niet minder.

Een ander voorbeeld dat zich hiervoor leent is Chuba Akpom, maar ik beloofde eerder niet nog meer over hem te schrijven. Dan Sivert Mannsverk. Naar verluidt heeft Sparta Praag een koopoptie van €4 miljoen op hem. Als die gelicht wordt, zullen de koppen schrijven: “Ajax verkoopt Mannsverk met verlies.” Hij kostte immers ook meer dan dat. Maar ook hier geldt: €4 miljoen bruto is iets anders dan €4 miljoen netto op de Ajax-rekening.

De makkelijke rekensom is dus niet onwaar, maar moet wél correct worden uitgevoerd. En dat is lastiger dan het lijkt, want niet alle kosten zijn openbaar.

Lees hier wat het transferbudget van Ajax deze zomer wordt

Maatstaf 2: hoe Ajax zelf naar transfers kijkt

Wat hierboven staat, is hoe het eruitziet voor de buitenwereld. Maar Ajax zelf rekent anders. Samen met de KNVB, UEFA en andere financiële controleurs. En eerlijk gezegd is dat véél gunstiger.

Read more

Dat zegt veel over waar Ajax momenteel staat op de transfermarkt. Niet zozeer qua transfersommen (daar lijkt eerder ruimte voor aanwezig te zijn), maar vooral qua salarishuis. Juist daar wringt het bij deze categorie keepers.

Budget voor een prioriteitspositie

Ajax kan best een significante investering doen voor een prioriteitspositie. Zeker omdat de keeperpositie intern als cruciaal wordt gezien, ook dus door Jordi Cruijff. Tegelijkertijd blijft het salarishuis een gevoelig dossier. Ajax probeert de kostenstructuur juist flexibeler te maken en heeft nog meerdere posities in te vullen. Dan wordt het lastig om een uitzonderlijk hoog keeperssalaris neer te leggen.

ABONNEER MET 20% KORTING

Ter vergelijking: de afgelopen zomer aangetrokken spelers als Kasper Dolberg en Oscar Gloukh zouden in de orde van grootte van €1,5 tot €2 miljoen per jaar zitten, terwijl Steven Berghuis daar net onder zit. Dat zijn al salarissen aan de bovenkant van het Ajax-spectrum. Bij de drie genoemde keepers liggen de verhoudingen compleet anders.

Lees hier meer over salarissen van de huidige Ajax-selectie die je online vindt

Ter Stegen in (financieel) conflict met Barcelona

Vooral de situatie rond Ter Stegen is fascinerend. De Duitser verdiende bij FC Barcelona jarenlang salarissen waar bedragen van zo’n €15 miljoen bruto per jaar aan worden gekoppeld. Dat is ver buiten de Ajax-categorie, misschien wel tienvoudig met Nederlandse belastingen. Toch maakt juist die extreme salarisdruk hem interessant.

Werkweigering rondom medisch dossier

Barcelona zit namelijk nog altijd gevangen in de strenge La Liga salary cap-regels. De club probeert al jaren salarissen, afschrijvingen en registratieruimte te balanceren. Rond Ter Stegen speelde vorig seizoen zelfs een conflict over zijn medische dossier. De Duitser weigerde aanvankelijk het medische rapport te ondertekenen waarmee Barça extra salarisruimte wilde creëren via de regels rondom langdurige blessures (80% reductie).

Dat leverde hem volgens Spaanse media bijna een disciplinaire straf, boete en zelfs tijdelijke schorsing op. Uiteindelijk kwam de situatie alsnog “goed” voor Barcelona en kreeg de club ruimte om nieuwe spelers te registreren binnen de salary cap-constructies van La Liga. Saillant: nieuwe keeper Joan García werd zo speelgerechtigd.

Subscribe now

Extreme huurconstructie

Die context verklaart ook waarom Girona afgelopen seizoen slechts een klein deel van zijn salaris betaalde tijdens zijn huurperiode. Spaanse media schreven dat Barcelona ongeveer 90 procent van zijn loon bleef dragen. Zo kreeg Ter Stegen alsnog een kans om zich in de WK-selectie te spelen voor Duitsland, ware het niet dat hij na rugblessure (van het medische dossier) in februari opnieuw zwaar geblesseerd raakte aan zijn hamstring en waarschijnlijk pas in het nieuwe seizoen weer fit is.

Daarbovenop kwamen geruchten dat Barcelona zelfs bereid zou zijn Ter Stegen een volledig jaarsalaris mee te geven om zijn contract (dat nog loopt tot 2028) voortijdig te ontbinden. Daarmee zou hij transfervrij worden. Het probleem voor Barça lijkt echter dat Ter Stegen vooral vasthoudt aan het volledige bedrag dat hem contractueel nog toekomt. Dat maakt een snelle oplossing ingewikkeld.

Sportief zit de Duitser bovendien in een vreemde fase van zijn carrière. Hij gaat niet mee naar het WK met Duitsland, is inmiddels 34 jaar en beseft waarschijnlijk dat het aantal topopties langzaam beperkter wordt. Tegelijkertijd is hij nog altijd een keeper van hoog niveau met internationale status. Dat maakt hem interessant voor clubs die tijdelijk een topkeeper zoeken, maar ook lastig betaalbaar.

Weinig haalbare opties voor Ajax

Wordt het opnieuw verhuur, dan lijkt het onrealistisch dat Barcelona opnieuw 90% gaat dragen en wordt het snel onbetaalbaar voor Ajax. Wordt zijn contract ontbonden, dan zijn er veel kapers op de kust met betere salarismogelijkheden en spelend op een hoger (Europees) niveau.

Een kleine nuance die mogelijk meespeelt: Girona-trainer Míchel geldt als kandidaat bij Ajax en werkte recent nog met Ter Stegen samen. Of dat echt invloed heeft, valt lastig in te schatten, maar het netwerk speelt in dit soort deals vaak wel een rol.

Moet Ajax de creatieve, financiële constructies van Barcelona volgen?

Peña realistisch, maar afhankelijk van Barcelona

Iñaki Peña lijkt daarom de meest realistische Barça-route. Zijn salaris ligt aanzienlijk lager (naar verluidt ongeveer €2 tot €2,5 miljoen bruto per jaar) en past meer binnen Ajax-verhoudingen, al blijft ook dat stevig.

Peña verlengde onlangs nog bij Barcelona, werd een jaar uitgeleend aan Elche CF, wat juist huur logischer maakt dan een definitieve transfer. Barça behoudt controle over een eigen opgeleide keeper, terwijl Ajax tijdelijk kwaliteit kan binnenhalen zonder een enorme transfersom.

Zijn perspectief hangt sterk samen met de keeperspuzzel in Barcelona. Joan García lijkt daar de beoogde nummer één te worden, terwijl Barcelona daarnaast moet kiezen tussen Wojciech Szczęsny of Peña als reservekeeper. Daarachter staan er bovendien nog enkele talentvolle jonge keepers klaar als derde optie. Precies daardoor voelt Peña momenteel als een speler die vooral afhankelijk is van keuzes boven hem.

Subscribe now

Flekken niet onlogisch, maar te duur

Dan is er nog Mark Flekken. Sportief misschien wel de meest logische naam van de drie, financieel waarschijnlijk de minst haalbare. Bayer 04 Leverkusen betaalde vorig jaar een forse transfersom voor de Oranje-international (zo’n €11 miljoen), die bovendien een Bundesliga-salaris heeft dat ver boven Ajax-niveau ligt. Naar verluidt zo’n €4 of 5 miljoen per jaar. Een definitieve transfer lijkt daarom nauwelijks realistisch.

Wel ontstaat er bij Leverkusen een interessante situatie door de komst van een nieuwe trainer. Daardoor ontstaat automatisch onzekerheid én kans. Momenteel staat Flekken bij zijn club onder druk, maar zijn selectie voor het huidige WK lijkt veilig; Ronald Koeman ziet hem nog altijd als vaste optie voor Oranje. Daardoor spelen zijn overwegingen waarschijnlijk meer op clubniveau dan op interlandniveau.

En juist daar wringt Ajax mogelijk. Leverkusen speelt sowieso Europees voetbal in de Europa League, terwijl Ajax zelfs het risico loopt helemaal geen Europees voetbal te halen of hooguit Conference League te spelen. Mocht Flekken vertrekken, dan ligt het voor de hand dat hij mikt op een club met Champions League- of Europa League-voetbal.

Alleen als hij bij Leverkusen buiten beeld raakt bij de nieuwe trainer én een huurconstructie ontstaat, zou Ajax laat in de markt een kans kunnen krijgen. Dan zal Leverkusen wel mee moeten werken qua salaris en een deel voor hun rekening moeten nemen.

Afhankelijkheid voor topkandidaten

En precies daar lijkt de kern van dit keepersdossier te liggen: Ajax is bij dit kaliber keepers afhankelijk van de keuzes en financiële problemen van grotere clubs. Niet alleen Barcelona, maar ook Leverkusen of andere Europese topclubs die later in de markt moeten schuiven met salarissen, registraties of hiërarchieën.

Dat maakt huren momenteel de meest logische route voor Ajax bij dit soort kandidaten. Maar ook dat betekent vaak ook geduld. Zulke constructies ontstaan zelden vroeg in de zomer. Eerst moeten grotere clubs hun selecties ordenen, trainers keuzes maken en salary cap-puzzels opgelost worden. Pas daarna ontstaat ruimte voor opportunistische deals.

Lees meer over huren en transfervrije spelers en de impact ervan

Dat timing-aspect is voor Ajax bovendien ongunstig. Met mogelijke voorrondes voor de Conference League én een eventuele nieuwe trainer die zo snel mogelijk duidelijkheid over zijn selectie wil, ontstaat juist behoefte aan vroege stabiliteit. De realiteit van deze keepersmarkt lijkt echter precies het tegenovergestelde: wachten tot later in het transferwindow en hopen dat de puzzel bij grotere clubs de goede kant op valt.

Profiteer nu van 20% korting

Share

Het seizoen is bijna ten einde, vanmiddag wordt de laatste reguliere speelronde afgewerkt, maar de supporters zijn al lang en breed bezig met de zomer. Welke spelers blijven, welke gaan, en welke móéten gaan?

De voetbalmedia helpen niet bepaald met het temperen van verwachtingen: “de hele selectie staat in principe te koop”, “Jordi wil vijftien spelers van de hand doen”, “de selectie moet op de schop”.

Hoewel er aan het begin van de window zeker enige budgetruimte is, moet er zeker meer financiële armslag gecreëerd worden om de ambities waar te maken. Vandaar deze twee lijsten:

• wat moeten vertrekkende spelers opleveren om boekhoudkundig zonder kleerscheuren door de transferzomer te komen;

• hoeveel mogen nieuwe spelers maximaal kosten zonder de boeken meteen in het rood te drukken.

Daarmee kan in theorie zelf gerekend gaan worden aan elk gerucht dat de komende weken voorbijkomt.

Abonneer met 20% korting

Wat is een minimale transferwaarde?

De minimale transferwaarde is een berekend bedrag: een educated guess van wat een speler aan transfersom moet opleveren (dus wat de kopende club daadwerkelijk overmaakt) om voor Ajax boekhoudkundig quitte te spelen. Pas alles boven dat bedrag levert daadwerkelijk transferwinst op in de boeken.

De rekensom is in essentie eenvoudig. Van elke transfersom gaat een vast deel direct van tafel: een solidariteitsafdracht (maximaal 5%, maar variabel per speler) gaat naar de opleidende clubs, en ongeveer 15% verdwijnt aan kosten zoals intermediair(s), de speler zelf, juridische afhandeling en administratie. Wat er overblijft (in de praktijk zo’n 80% van de transfersom) moet ten minste de boekwaarde van de speler dekken om geen afboeking te krijgen.

Een concreet voorbeeld: Josip Sutalo

Josip Sutalo heeft op 1 juli 2026 nog twee jaar contract, met een jaarlijkse afschrijving van 4,1 miljoen euro. Dat betekent een resterende boekwaarde van 8,2 miljoen euro die door een transfersom gedekt moet worden.

Voor Sutalo geldt een solidariteitsafdracht van 4,8%. Tel daar de gebruikelijke 15% transferkosten bij op en Ajax verliest 19,8% van elke binnenkomende transfersom voordat er iets aan de boekwaarde wordt afgelost. De rekensom:

• Transfersom × 80,2% ≥ 8,2 miljoen euro

• Transfersom ≥ 10,2 miljoen euro

Sutalo moet dus minimaal 10,2 miljoen euro opleveren om de boeken zonder transferverlies te sluiten. Alles daarboven is winst, alles daaronder een afboeking.

Omdat Oscar Gloukh nog veel contractjaren heeft, is zijn resterende afschrijving ook nog hoog. Daarom moet hij nog minimaal €14,5 miljoen opleveren, bijna gelijk aan het bedrag dat Ajax een jaar geleden voor hem betaalde.

Later in dit artikel de volledige lijst.

Hoe werken die afschrijvingen?

Spelers staan als immateriële vaste activa op de balans. De transfersom waarvoor een speler is aangetrokken wordt lineair afgeschreven over de contractduur. Een speler die voor 20 miljoen euro wordt gehaald op een vijfjarig contract kost de club elk seizoen 4 miljoen euro aan afschrijving, ongeacht hoe die speler dat seizoen presteert.

Abonneer met 20% korting

Op 1 juli, wanneer het nieuwe boekjaar begint, daalt de boekwaarde met de jaarlijkse afschrijving. Wat resteert, is de boekwaarde die door een eventuele transfersom gedekt moet worden om geen verlies te boeken. Hoe langer een speler bij de club is, hoe lager de boekwaarde, hoe makkelijker een transfer “winstgevend” gemaakt kan worden. Eigen jeugd staat per definitie voor 0 euro op de balans: alles wat daar binnenkomt is pure transferwinst.

Lees (en luister) hier hoe het transferbudget voor deze zomer precies werkt

Zo is de eerder genoemde Josip Sutalo dus de speler met de hoogste afschrijvingslast: minimaal €4,1 miljoen per jaar. Dit dus op basis van €20,5 miljoen transfersom en een vijfjarig contract. Is er een deel van zijn €3 miljoen bonus uitgekeerd, dan is die afschrijving hoger.

Of Steven Berghuis en Sivert Mannsverk: zij kwamen voor vergelijkbare bedragen, maar door de contractverlenging van de eerste, is zijn jaarlijkse afschrijving nu nog €450.000 per jaar, terwijl die van Mannsverk €1,2 miljoen.

Afschrijvingen en transferwinst zijn verbonden

Voor de boekhouding zijn afschrijvingen en transferwinst eigenlijk de kosten- en batenkant van transfers. Dat betekent dus ook dat in principe de transferwinst de totale afschrijvingen in een jaar moet dekken.

Dus Ajax probeert minimaal het bedrag te verdienen dat ze uitgeven aan afschrijvingen. Let wel: afschrijvingen lopen door over de jaren en de transferwinst is eenmalig en telt alleen in het huidige jaar.

Lees hier meer over hoe Ajax zijn budget kan opkrikken

In de meest recente update van CIES Football Observatory’s model van marktwaarde, wordt Mika Godts ingeschat op €68 miljoen en Jorthy Mokio (mede door zijn contractverlenging) op bijna €47 miljoen. Gigantische bedragen en heel anders dan Transfermarkt (€25M en €8M) of SciSports ETV (€25,6M en €12,5M). Het laat maar zien hoe subjectief en onzeker marktwaarde is, en hoe lastig het voor clubs is om budgetten en begrotingen te maken.

Abonneer met 20% korting

De salariscomponent

Eén cruciale factor ontbreekt in deze rekensom: het salaris. Een vertrekkende speler bespaart Ajax niet alleen een boekwaarde, maar ook jaarlijkse loonkosten. Een aangetrokken speler kost niet alleen een afschrijving, maar ook een salaris.

Individuele salarissen zijn echter niet openbaar en niet betrouwbaar te berekenen, dus blijft die kant van het verhaal hier buiten beschouwing. Maar onderschat het niet: zeker met het oog op Europees voetbal volgend seizoen, dat op dit moment nog onzeker is. Champions League-deelname maakt een ruime salarisstructuur draaglijk; een seizoen zonder Europa maakt diezelfde structuur direct knellend.

Lees hier alles over de salarissen van de Ajax-selectie

De volledige gegevens

Hieronder de minimale transferwaardes voor de complete verkoopwaardige selectie, plus de afschrijvingsstand op 1 juli. Hiermee kan elk gerucht zelf nagerekend worden.

Read more

Zijn boodschap is tegelijk geruststellend en ongemakkelijk.

“Het transfersysteem is economisch gezien geen vrije markt, maar een set regels die de arbeidsmarkt bewust bijstuurt en fricties creëert.”

Dat ene inzicht zet meteen de toon voor alles wat volgt.

1. Geen markt, maar een ontworpen systeem

Volgens Peeters is het transfersysteem deels economisch verdedigbaar, maar slecht ontworpen. Het is geen spontaan vraag-en-aanbodmechanisme, maar een institutioneel kader dat mobiliteit beperkt om specifieke doelen te dienen.

Die doelen zijn er wel degelijk:

Contractuele stabiliteit, internationale uniformiteit en (vooral) het belonen van opleiding.

Juist dat laatste argument noemt Peeters economisch het sterkst onderbouwd. Clubs investeren jarenlang in jonge spelers zonder garantie op rendement; financiële compensatie bij vertrek is een prikkel die aantoonbaar werkt.

Wat dit betekent:

Diarra corrigeert geen economisch “fout” systeem, maar een juridisch ontspoord systeem dat economisch al suboptimaal was. Verwacht dus geen economische reset, wel een verschuiving binnen bestaande structuren.

2. Als transfersommen wankelen, waar gaat het geld dan heen?

Een veelgehoorde verwachting is dat lagere transfersommen leiden tot “minder geld” in het voetbal. Peeters is daar duidelijk over:

“Het geld verdwijnt niet. Het verschuift.”

Read more

Ajax moet jaarlijks de salarislast onder controle houden, zich houden aan hun eigen richtlijn van circa €40 miljoen aan totale afschrijvingen, en dus €40 miljoen transferwinst boeken om dat af te dekken. Dat is het frame waarbinnen elke transferbeslissing valt.

Drie dossiers domineren op dit moment de agenda:

• Godts wel of niet verkopen?

• Dolberg of Weghorst weg, of beide (houden)?

• Baas, Kaplan en Janse zijn teveel opties als linker centrale verdediger.

Geen meningen over wie zou moeten blijven, maar de doorrekening en een financieel oordeel.

Subscribe now

1. Mika Godts

Tot vervelens toe besproken afgelopen week. De ene journalist troeft de andere af met hogere transfersommen, een derde prikt er weer onderdoor. Iedereen weet plotseling welke scout op de tribune zit tijdens Ajax–PSV, en als Fabrizio Romano er een bericht aan wijdt, weet je dat het dossier actief wordt geduwd. Terug naar de cijfers.

Godts kwam in januari 2023 voor circa €1 miljoen van RC Genk. Twee verlengingen later (de laatste na zijn doorbraak vorig seizoen) ligt hij vast tot medio 2029. Die verlengingen werken twee kanten op. De afschrijving is inmiddels gedaald tot circa €120.000 per jaar; vrijwel nihil. Het salaris zal opgelopen zijn, maar topverdiener is hij niet: ergens tussen €750K en €1M maximaal lijkt realistisch. Lang resterend contract betekent in de regel een gunstige onderhandelingspositie voor de verkopende club.

Vrijwel de volledige transfersom valt straks als winst in de boeken. Wel speelt zijn mogelijke doorverkooppercentage nog een rol.

Het nadeel zit aan de andere kant. Zijn vertrek maakt nauwelijks afschrijvingsruimte vrij voor een vervanger. Salaris dat wegvalt is meegenomen, maar een directe vervanger kost al snel hetzelfde.

Financieel Verdict. De makkelijkste route naar de jaarlijkse transferwinst, daarover geen discussie. Maar makkelijk is iets anders dan noodzakelijk.

Read more

Want als Diarra ergens écht ingrijpt, dan is het daar.

Voor dit artikel sprak ik met Martin Bax, sportadvocaat bij Vissers Legal. Zijn boodschap is opvallend consistent met wat we tot nu toe zien in de praktijk: juridisch is er veel in beweging, maar precies daarom doet vrijwel niemand al iets.

Dat is geen ontkenning van risico.

Het is een rationele reactie op juridische onzekerheid.

1. De praktijk nu: juridisch gezien is wachten verdedigbaar

Sinds het Diarra-arrest is er juridisch gezien iets fundamenteels veranderd: het Hof van Justitie heeft duidelijk gemaakt dat onderdelen van het FIFA-transfersysteem niet in lijn zijn met Europees arbeidsrecht.

Maar dat betekent niet dat de praktijk meteen meebeweegt.

Volgens Bax is het voor clubs juridisch verdedigbaar om de huidige situatie ‘uit te zitten’, zolang er nog geen aangepast reglement ligt. De bestaande RSTP is weliswaar problematisch verklaard, maar functioneert voorlopig nog als referentiekader.

Subscribe now

Dat verklaart ook waarom Vissers Legal weinig concrete vragen ziet:

• clubs denken er intern wel over na;

• externe advocaten komen pas in beeld als het misgaat;

• spelers zijn terughoudend vanwege reputatie- en carrière-impact.

Het voetbal is juridisch gezien een klein en conservatief wereldje, en dat remt actie.

2. De kern van Diarra: rechters willen FIFA hier niet zien

Een belangrijk juridisch signaal uit Diarra is niet zozeer wat het Hof zegt, maar wie het niet meer wil zien.

Read more

Tot vorige week.

Op 24 april 2026 publiceerde Albert Riera, Vice President bij Compass Lexecon, een paper waarin hij een concreet hervormingsmodel voor het nieuwe transfersysteem voorstelt. Het is (voor zover bekend) het eerste publieke, uitgewerkte voorstel sinds het Diarra-arrest.

Dat is op zichzelf nieuws. Maar belangrijker is wie het voorstel schrijft, wat het zegt, en waarom FIFA het waarschijnlijk niet zal overnemen.

Subscribe now

Wie de auteur is, doet ertoe

Compass Lexecon is geen toevallig adviesbureau dat zich over Diarra heeft gebogen. Het is hetzelfde bureau dat de schade-inschatting heeft gemaakt voor de class action van Justice for Players: gemiddeld 8% loonderving per speler, opgeteld €6 miljard in Europa, €8 miljard wereldwijd over circa 100.000 spelers. Riera zelf werkte aan de schadeberekening voor Diarra persoonlijk.

Dat plaatst zijn paper meteen. Dit is geen neutrale waarneming, maar de economische denktank van de spelerskant die formuleert hoe een Diarra-bestendig systeem eruit kan zien als je de mobiliteit van spelers serieus neemt.

Dat maakt het stuk niet minder relevant, eerder relevanter. Voor het eerst staat zwart-op-wit hoe een van de twee polen waartussen het nieuwe systeem gaat landen, dat systeem voor zich ziet.

Van reglement naar contract

Voordat we naar het voorstel zelf gaan, even één zin om Diarra samen te vatten, want zonder dat is geen enkel hervormingsvoorstel goed te plaatsen.

In het oude systeem werd door één centraal FIFA-reglement (de RSTP) bepaald wat een speler kon doen als hij weg wilde, wat dat zou kosten, en wie dat beoordeelde. Het Hof oordeelde dat het reglement op te veel punten in strijd is met Europees arbeidsrecht. Niet omdat transfers op zich onrechtmatig zijn, maar omdat een privaatrechtelijke organisatie als FIFA niet als vervangende arbeidswetgever kan functioneren.

Het gevolg is een fundamentele verschuiving: van een systeem dat wordt gedragen door één centraal reglement naar een systeem dat wordt gedragen door individuele contracten, getoetst aan gewoon arbeids- en contractrecht.

Een speler die wil vertrekken kijkt straks niet meer naar wat artikel 17 RSTP zegt, maar naar wat zíjn contract zegt. En als er geschil is, kijkt geen FIFA-tribunaal maar uiteindelijk een nationale rechter.

Daarmee wordt de inhoud van het contract het hele spel. Wat staat erin? Wat staat er níét in? Houdt het overeind onder de proportionaliteitstoets van een gewone rechter?

Dat is de open vraag die Riera met zijn paper als eerste publiekelijk probeert te beantwoorden.

Subscribe now

Wat Riera voorstelt

Zijn startpunt: een werkbaar systeem moet drie dingen tegelijk doen:

• De speler moet vooraf weten waar hij aan toe is.

• Hij moet ook in de praktijk kunnen vertrekken, niet alleen op papier.

• En de hoogte van een eventuele schadevergoeding mag niet afhangen van afspraken tussen clubs waar hij zelf niet bij was.

Spanje lijkt op papier al een systeem te hebben dat dit doet: de afkoopclausule. Speler en club spreken bij ondertekening een vast bedrag af. Wil een derde club die speler hebben en is bereid dat bedrag te betalen, dan kan de speler vertrekken zonder toestemming van zijn huidige club.

Dat klinkt schoon. In de praktijk werkt het anders.

Riera laat zien dat Spaanse afkoopclausules in de regel 100% tot 1.900% boven de feitelijke marktwaarde worden gezet. In het seizoen 2025/26 verliepen slechts 3 van de 77 LaLiga-transfers van spelers onder contract daadwerkelijk via die clausule. De clausule fungeert dus niet als exit-recht maar als veto-recht: clubs zetten hem zo hoog dat hij nooit wordt geraakt.

Riera’s voorstel is daarom niet “neem het Spaanse model over”, maar: neem het Spaanse model én plak er een wettelijke bovengrens op. Hoe hoog die bovengrens mag zijn, koppelt hij aan het loon dat de speler bij zijn nieuwe club gaat verdienen. Empirisch zijn transfersommen in Europese topcompetities gemiddeld ongeveer 4,5 keer het jaarsalaris bij de nieuwe club. Dat geeft een logisch ankerpunt.

Tot slot pleit hij ervoor dat zo’n cap niet door FIFA wordt opgelegd, maar via een echte CAO tussen clubs en spelersbonden wordt onderhandeld.

Dat klinkt procedureel, maar is juridisch cruciaal: zodra arbeidsvoorwaarden via collectieve onderhandeling zijn vastgelegd, vallen ze onder Europese rechtspraak (de zogenoemde Albany-lijn) buiten het mededingingsrecht. Een CAO-route maakt het hele systeem juridisch veel moeilijker aan te vechten dan een unilateraal FIFA-reglement.

Waarom FIFA dit niet gaat overnemen

Vergelijk dit voorstel met waar FIFA zelf naartoe lijkt te bewegen. Sportjurist Pierfrancesco Visci vatte de FIFA-richting onlangs samen: contractuele vrijheid tussen partijen om de financiële gevolgen van contractbreuk vooraf vast te leggen, en het Football Tribunal grijpt alleen in als een afgesproken bedrag “excessive or manifestly unfair” is. Geen cap, geen salarismultiplier, geen verplichte CAO-route.

Het verschil tussen die twee modellen is fundamenteel.

Riera’s model verschuift de waarde structureel naar de speler. Een cap op clausules zorgt ervoor dat biedconcurrentie tussen geïnteresseerde clubs neerslaat in salaris bij de nieuwe club, niet in een hogere transfersom voor de oude. FIFA’s vermoedelijke model behoudt zoveel mogelijk van het bestaande evenwicht: hoge transfersommen blijven mogelijk zolang ze “verdedigbaar” zijn, en het tribunaal blijft de toetsende instantie.

Dat FIFA niet de Riera-richting kiest, is geen toeval. FIFA heeft historisch nooit als haar taak gezien om de macht- en geldverhoudingen in de voetballerij te egaliseren. En het oude systeem werkt economisch nog prima voor degenen die er belang bij hebben: clubs en intermediairs.

De juridische druk komt vrijwel uitsluitend van buiten: Justice for Players, nationale rechters, en de proefprocessen die nog moeten komen.

Wat er waarschijnlijk komt, is dus geen Riera-systeem en geen pure status quo. Op het recente FIFA Law Congres werd bevestigd dat FIFA streeft naar een aangepast reglement vóór 1 juli 2026, om gereed te zijn voor de zomerwindow. Verwacht een tekst die juridisch de minimaal noodzakelijke aanpassingen doet, en daarna jaren van jurisprudentie waarin nationale rechters bepalen waar de werkelijke grenzen liggen.

Lees hier wat FIFA er onlangs zelf over zei

In dat traject is Riera’s paper geen blauwdruk, maar een referentiepunt. Spelers-advocaten zullen ernaar verwijzen. Tribunalen zullen ernaar gevraagd worden. En de afstand tussen wat FIFA wil en wat speler-economen verdedigbaar achten, wordt het terrein waarop het werkelijke systeem zich vormt.

Wat dit betekent voor Ajax

Voor Ajax is dit niet alleen een academische tweespraak. Het bedrijfsmodel van de club leunt op het vermogen om biedconcurrentie tussen geïnteresseerde Europese clubs om te zetten in transferinkomsten. In een gematigde FIFA-uitkomst blijft dat mechanisme grotendeels intact. In een Riera-richting verdwijnt het grotendeels.

Stel: een Ajax-aanvaller breekt door, scoort wereldgoals, en staat plots op shortlists in Engeland en Spanje. Drie topclubs zijn geïnteresseerd, en de afkoopclausule in zijn contract staat op €40 miljoen.

Lees hier meer over hoe Ajax deze zomer geholpen is met twee verkopen

Onder het oude regime zou de biedconcurrentie tussen die drie clubs Ajax bij een normale onderhandeling tot €60M of €70M kunnen brengen. Onder een gecapt clausule-systeem is €40M het plafond. Het surplus dat ontstaat door biedconcurrentie verdwijnt richting salaris en signing fees bij de nieuwe club: naar de speler en zijn entourage, niet naar Ajax.

Dat is iets specifiekers en scherpers dan “transfersommen dalen”. Het is dit: zelfs als de transfermarkt actief blijft, schuift de upside van biedconcurrentie weg uit de Ajax-kolom. Voor een club die structureel afhankelijk is van uitgaande transfers, is dat een eerstegraads verandering van het verdienmodel.

In welke mate Ajax dit gaat voelen, hangt volledig af van waar het systeem landt tussen de twee polen.

Subscribe now

Vooruitblik

Binnenkort verschijnen de twee verdiepende delen van deze reeks: een gesprek met sportadvocaat Martin Bax (Vissers Legal) over wat juridisch standhoudt, en een gesprek met sporteconoom Thomas Peeters (Erasmus School of Economics) over wat economisch standhoudt.

Daarna volgt het slotstuk, met concrete Ajax-cases.

De boodschap van die delen, in kort bestek: juridisch verandert er veel, economisch wordt weinig opgelost, onzekerheid blijft.

En precies in die onzekerheid moet Ajax zijn keuzes maken.

Share

Drie namen die de afgelopen tijd opdoken in de geruchtenmolen rond Ajax. Allemaal van buiten de EU. Geen van allen jonger dan achttien.

Zet daar de andere kolom tegenover:

• Martim Ribeiro, zeventien, jeugd van Sporting Portugal.

• Adam Ayari, zestien, Frans talent bij de opleiding van PSG.

• En de drie die Ajax dit seizoen al binnenhaalde: Eloi Gómez (zestien, La Masia), Roméo Garnier (zestien, PSG; foto hieronder) en Samory Kone (zeventien, Anderlecht).

Kijk langer naar die twee lijstjes en het patroon wordt onmiskenbaar: Bij niet-EU-talent wordt Ajax pas vanaf achttien in verband gebracht. Bij EU-talent juist stelselmatig onder de achttien.

In de Ajaxhistorie is dat niet anders: een stroom Scandinaviërs en Belgen, en als er al eens een Braziliaan voorbijkwam, zoals Giovanni, dan was hij bij tekenen achttien.

Dat is geen scoutingsmaak. Het is wetgeving.

En het is dezelfde wetgeving die de afgelopen weken de sportrubrieken domineerde onder de noemer “paspoortgate”: de regel dat niet-EU-voetballers in Nederland minstens 608.841 euro per jaar moeten verdienen om een werkvergunning te krijgen.

Lees meer over het contract van Mokio en wat het over het jeugdbeleid zegt

Wat die regel precies inhoudt, waar hij vandaan komt, en waarom hij veel meer doet dan alleen een salarisdrempel opwerpen: dat leggen we hieronder uit.

Want wie begrijpt waarom Ajax nooit gelinkt wordt aan een zestienjarig Braziliaans talent, begrijpt meteen ook waarom Ajax Tomiyasu wél kon halen voor vrijwel niks, waarom FC Emmen Tim Geypens niet meer kan opstellen, en waarom Marcel Boekhoorn van NEC hardop nadenkt over het kopen van een opleidingsclub in Oostenrijk.

Read more

Subscribe now

Doorverkooprecht

Bij de verkoop van een speler bedingt Ajax regelmatig een doorverkooppercentage: een deel van de winst die een volgende club maakt bij doorverkoop, meestal dus wat er bovenop het aankoopbedrag betaald wordt.

Ajax heeft zelf geen knop om aan te draaien. Het enige wat telt is hoe goed de speler presteert en of er een club is die bereid is meer te betalen dan de vorige.

Hoewel die doorverkooppercentages meestal niet bekend gemaakt worden (en of ze er überhaupt zijn) rondom de transfer, is het eerder regel dan uitzondering dat Ajax zo’n afspraak gemaakt heeft. Dus tenzij anders beschreven, is 10-15% standaard.

Bij deze spelers kan er wel eens iets gaan gebeuren:

• Bryan Brobbey (gekocht door Sunderland voor €20 miljoen)

Read more

Maar dat is meteen ook de minst interessante constatering. De vraag is niet wie het meest betaalt. De vraag is: waar komt dat bedrag vandaan, en wat zegt het werkelijk over hoe Ajax opereert?

Wat zit er eigenlijk in die 21 miljoen?

“Betalingen aan voetbalagenten” klinkt als een kostenpost voor aankopen. Dat is echter maar een deel van het verhaal.

In die €21 miljoen zit een mix van:

• Inkomende transfers (aankoop van spelers)

• Uitgaande transfers (verkoop van spelers)

• Huurdeals (inclusief opties/verplichtingen)

• Contractverlengingen en -aanpassingen

• Salarisonderhandelingen en signing fees

• En dat alles voor alle spelers: van jeugd tot Ajax 1 en Ajax Vrouwen.

Ook jeugdcontracten spelen hierin een rol. Bij het vastleggen en verlengen van talenten zijn zaakwaarnemers vaak al betrokken, waardoor ook in deze fase vergoedingen worden betaald. Dat voelt minder als “transferkosten”, maar is in de kern een investering in de toekomst van de club.

Het is dus geen transferkostenpost, maar een activiteitspost. Hoe meer beweging er is op de markt, hoe hoger dit bedrag automatisch oploopt.

Dat verklaart al voor een groot deel waarom Ajax structureel hoog scoort. En het nuanceert tegelijk het narratief dat Ajax “altijd zoveel uitgeeft”.

De zaakwaarnemers van deze spelers profiteerden

In het seizoen 2024/25 waren er geen spraakmakende groottransfers, maar wel opvallend veel marktactiviteit. Ajax had moeite met verkopen en kon, naar eigen zeggen, weinig uitgeven. Juist bij dit soort goedkopere bewegingen (“transfervrij”) zitten intermediairskosten vaak verborgen.

Subscribe now

Internationaal is er al jaren discussie over deze bedragen. De FIFA probeerde recent nog om vergoedingen aan zaakwaarnemers te maximaliseren via vaste percentages (3-6% van het salaris, 10% van de transfersom), maar die regels liggen juridisch onder vuur en zijn voorlopig opgeschort.

Exacte bedragen bepalen blijft koffiedik kijken, maar hieronder staan de transfers waar deze betalingen aan voetbalagenten over kunnen gaan.

Read more