Tot vorige week.

Op 24 april 2026 publiceerde Albert Riera, Vice President bij Compass Lexecon, een paper waarin hij een concreet hervormingsmodel voor het nieuwe transfersysteem voorstelt. Het is (voor zover bekend) het eerste publieke, uitgewerkte voorstel sinds het Diarra-arrest.

Dat is op zichzelf nieuws. Maar belangrijker is wie het voorstel schrijft, wat het zegt, en waarom FIFA het waarschijnlijk niet zal overnemen.

Subscribe now

Wie de auteur is, doet ertoe

Compass Lexecon is geen toevallig adviesbureau dat zich over Diarra heeft gebogen. Het is hetzelfde bureau dat de schade-inschatting heeft gemaakt voor de class action van Justice for Players: gemiddeld 8% loonderving per speler, opgeteld €6 miljard in Europa, €8 miljard wereldwijd over circa 100.000 spelers. Riera zelf werkte aan de schadeberekening voor Diarra persoonlijk.

Dat plaatst zijn paper meteen. Dit is geen neutrale waarneming, maar de economische denktank van de spelerskant die formuleert hoe een Diarra-bestendig systeem eruit kan zien als je de mobiliteit van spelers serieus neemt.

Dat maakt het stuk niet minder relevant, eerder relevanter. Voor het eerst staat zwart-op-wit hoe een van de twee polen waartussen het nieuwe systeem gaat landen, dat systeem voor zich ziet.

Van reglement naar contract

Voordat we naar het voorstel zelf gaan, even één zin om Diarra samen te vatten, want zonder dat is geen enkel hervormingsvoorstel goed te plaatsen.

In het oude systeem werd door één centraal FIFA-reglement (de RSTP) bepaald wat een speler kon doen als hij weg wilde, wat dat zou kosten, en wie dat beoordeelde. Het Hof oordeelde dat het reglement op te veel punten in strijd is met Europees arbeidsrecht. Niet omdat transfers op zich onrechtmatig zijn, maar omdat een privaatrechtelijke organisatie als FIFA niet als vervangende arbeidswetgever kan functioneren.

Het gevolg is een fundamentele verschuiving: van een systeem dat wordt gedragen door één centraal reglement naar een systeem dat wordt gedragen door individuele contracten, getoetst aan gewoon arbeids- en contractrecht.

Een speler die wil vertrekken kijkt straks niet meer naar wat artikel 17 RSTP zegt, maar naar wat zíjn contract zegt. En als er geschil is, kijkt geen FIFA-tribunaal maar uiteindelijk een nationale rechter.

Daarmee wordt de inhoud van het contract het hele spel. Wat staat erin? Wat staat er níét in? Houdt het overeind onder de proportionaliteitstoets van een gewone rechter?

Dat is de open vraag die Riera met zijn paper als eerste publiekelijk probeert te beantwoorden.

Subscribe now

Wat Riera voorstelt

Zijn startpunt: een werkbaar systeem moet drie dingen tegelijk doen:

• De speler moet vooraf weten waar hij aan toe is.

• Hij moet ook in de praktijk kunnen vertrekken, niet alleen op papier.

• En de hoogte van een eventuele schadevergoeding mag niet afhangen van afspraken tussen clubs waar hij zelf niet bij was.

Spanje lijkt op papier al een systeem te hebben dat dit doet: de afkoopclausule. Speler en club spreken bij ondertekening een vast bedrag af. Wil een derde club die speler hebben en is bereid dat bedrag te betalen, dan kan de speler vertrekken zonder toestemming van zijn huidige club.

Dat klinkt schoon. In de praktijk werkt het anders.

Riera laat zien dat Spaanse afkoopclausules in de regel 100% tot 1.900% boven de feitelijke marktwaarde worden gezet. In het seizoen 2025/26 verliepen slechts 3 van de 77 LaLiga-transfers van spelers onder contract daadwerkelijk via die clausule. De clausule fungeert dus niet als exit-recht maar als veto-recht: clubs zetten hem zo hoog dat hij nooit wordt geraakt.

Riera’s voorstel is daarom niet “neem het Spaanse model over”, maar: neem het Spaanse model én plak er een wettelijke bovengrens op. Hoe hoog die bovengrens mag zijn, koppelt hij aan het loon dat de speler bij zijn nieuwe club gaat verdienen. Empirisch zijn transfersommen in Europese topcompetities gemiddeld ongeveer 4,5 keer het jaarsalaris bij de nieuwe club. Dat geeft een logisch ankerpunt.

Tot slot pleit hij ervoor dat zo’n cap niet door FIFA wordt opgelegd, maar via een echte CAO tussen clubs en spelersbonden wordt onderhandeld.

Dat klinkt procedureel, maar is juridisch cruciaal: zodra arbeidsvoorwaarden via collectieve onderhandeling zijn vastgelegd, vallen ze onder Europese rechtspraak (de zogenoemde Albany-lijn) buiten het mededingingsrecht. Een CAO-route maakt het hele systeem juridisch veel moeilijker aan te vechten dan een unilateraal FIFA-reglement.

Waarom FIFA dit niet gaat overnemen

Vergelijk dit voorstel met waar FIFA zelf naartoe lijkt te bewegen. Sportjurist Pierfrancesco Visci vatte de FIFA-richting onlangs samen: contractuele vrijheid tussen partijen om de financiële gevolgen van contractbreuk vooraf vast te leggen, en het Football Tribunal grijpt alleen in als een afgesproken bedrag “excessive or manifestly unfair” is. Geen cap, geen salarismultiplier, geen verplichte CAO-route.

Het verschil tussen die twee modellen is fundamenteel.

Riera’s model verschuift de waarde structureel naar de speler. Een cap op clausules zorgt ervoor dat biedconcurrentie tussen geïnteresseerde clubs neerslaat in salaris bij de nieuwe club, niet in een hogere transfersom voor de oude. FIFA’s vermoedelijke model behoudt zoveel mogelijk van het bestaande evenwicht: hoge transfersommen blijven mogelijk zolang ze “verdedigbaar” zijn, en het tribunaal blijft de toetsende instantie.

Dat FIFA niet de Riera-richting kiest, is geen toeval. FIFA heeft historisch nooit als haar taak gezien om de macht- en geldverhoudingen in de voetballerij te egaliseren. En het oude systeem werkt economisch nog prima voor degenen die er belang bij hebben: clubs en intermediairs.

De juridische druk komt vrijwel uitsluitend van buiten: Justice for Players, nationale rechters, en de proefprocessen die nog moeten komen.

Wat er waarschijnlijk komt, is dus geen Riera-systeem en geen pure status quo. Op het recente FIFA Law Congres werd bevestigd dat FIFA streeft naar een aangepast reglement vóór 1 juli 2026, om gereed te zijn voor de zomerwindow. Verwacht een tekst die juridisch de minimaal noodzakelijke aanpassingen doet, en daarna jaren van jurisprudentie waarin nationale rechters bepalen waar de werkelijke grenzen liggen.

Lees hier wat FIFA er onlangs zelf over zei

In dat traject is Riera’s paper geen blauwdruk, maar een referentiepunt. Spelers-advocaten zullen ernaar verwijzen. Tribunalen zullen ernaar gevraagd worden. En de afstand tussen wat FIFA wil en wat speler-economen verdedigbaar achten, wordt het terrein waarop het werkelijke systeem zich vormt.

Wat dit betekent voor Ajax

Voor Ajax is dit niet alleen een academische tweespraak. Het bedrijfsmodel van de club leunt op het vermogen om biedconcurrentie tussen geïnteresseerde Europese clubs om te zetten in transferinkomsten. In een gematigde FIFA-uitkomst blijft dat mechanisme grotendeels intact. In een Riera-richting verdwijnt het grotendeels.

Stel: een Ajax-aanvaller breekt door, scoort wereldgoals, en staat plots op shortlists in Engeland en Spanje. Drie topclubs zijn geïnteresseerd, en de afkoopclausule in zijn contract staat op €40 miljoen.

Lees hier meer over hoe Ajax deze zomer geholpen is met twee verkopen

Onder het oude regime zou de biedconcurrentie tussen die drie clubs Ajax bij een normale onderhandeling tot €60M of €70M kunnen brengen. Onder een gecapt clausule-systeem is €40M het plafond. Het surplus dat ontstaat door biedconcurrentie verdwijnt richting salaris en signing fees bij de nieuwe club: naar de speler en zijn entourage, niet naar Ajax.

Dat is iets specifiekers en scherpers dan “transfersommen dalen”. Het is dit: zelfs als de transfermarkt actief blijft, schuift de upside van biedconcurrentie weg uit de Ajax-kolom. Voor een club die structureel afhankelijk is van uitgaande transfers, is dat een eerstegraads verandering van het verdienmodel.

In welke mate Ajax dit gaat voelen, hangt volledig af van waar het systeem landt tussen de twee polen.

Subscribe now

Vooruitblik

Binnenkort verschijnen de twee verdiepende delen van deze reeks: een gesprek met sportadvocaat Martin Bax (Vissers Legal) over wat juridisch standhoudt, en een gesprek met sporteconoom Thomas Peeters (Erasmus School of Economics) over wat economisch standhoudt.

Daarna volgt het slotstuk, met concrete Ajax-cases.

De boodschap van die delen, in kort bestek: juridisch verandert er veel, economisch wordt weinig opgelost, onzekerheid blijft.

En precies in die onzekerheid moet Ajax zijn keuzes maken.

Share

Drie namen die de afgelopen tijd opdoken in de geruchtenmolen rond Ajax. Allemaal van buiten de EU. Geen van allen jonger dan achttien.

Zet daar de andere kolom tegenover:

• Martim Ribeiro, zeventien, jeugd van Sporting Portugal.

• Adam Ayari, zestien, Frans talent bij de opleiding van PSG.

• En de drie die Ajax dit seizoen al binnenhaalde: Eloi Gómez (zestien, La Masia), Roméo Garnier (zestien, PSG; foto hieronder) en Samory Kone (zeventien, Anderlecht).

Kijk langer naar die twee lijstjes en het patroon wordt onmiskenbaar: Bij niet-EU-talent wordt Ajax pas vanaf achttien in verband gebracht. Bij EU-talent juist stelselmatig onder de achttien.

In de Ajaxhistorie is dat niet anders: een stroom Scandinaviërs en Belgen, en als er al eens een Braziliaan voorbijkwam, zoals Giovanni, dan was hij bij tekenen achttien.

Dat is geen scoutingsmaak. Het is wetgeving.

En het is dezelfde wetgeving die de afgelopen weken de sportrubrieken domineerde onder de noemer “paspoortgate”: de regel dat niet-EU-voetballers in Nederland minstens 608.841 euro per jaar moeten verdienen om een werkvergunning te krijgen.

Lees meer over het contract van Mokio en wat het over het jeugdbeleid zegt

Wat die regel precies inhoudt, waar hij vandaan komt, en waarom hij veel meer doet dan alleen een salarisdrempel opwerpen: dat leggen we hieronder uit.

Want wie begrijpt waarom Ajax nooit gelinkt wordt aan een zestienjarig Braziliaans talent, begrijpt meteen ook waarom Ajax Tomiyasu wél kon halen voor vrijwel niks, waarom FC Emmen Tim Geypens niet meer kan opstellen, en waarom Marcel Boekhoorn van NEC hardop nadenkt over het kopen van een opleidingsclub in Oostenrijk.

Read more

Subscribe now

Doorverkooprecht

Bij de verkoop van een speler bedingt Ajax regelmatig een doorverkooppercentage: een deel van de winst die een volgende club maakt bij doorverkoop, meestal dus wat er bovenop het aankoopbedrag betaald wordt.

Ajax heeft zelf geen knop om aan te draaien. Het enige wat telt is hoe goed de speler presteert en of er een club is die bereid is meer te betalen dan de vorige.

Hoewel die doorverkooppercentages meestal niet bekend gemaakt worden (en of ze er überhaupt zijn) rondom de transfer, is het eerder regel dan uitzondering dat Ajax zo’n afspraak gemaakt heeft. Dus tenzij anders beschreven, is 10-15% standaard.

Bij deze spelers kan er wel eens iets gaan gebeuren:

• Bryan Brobbey (gekocht door Sunderland voor €20 miljoen)

Read more

Maar dat is meteen ook de minst interessante constatering. De vraag is niet wie het meest betaalt. De vraag is: waar komt dat bedrag vandaan, en wat zegt het werkelijk over hoe Ajax opereert?

Wat zit er eigenlijk in die 21 miljoen?

“Betalingen aan voetbalagenten” klinkt als een kostenpost voor aankopen. Dat is echter maar een deel van het verhaal.

In die €21 miljoen zit een mix van:

• Inkomende transfers (aankoop van spelers)

• Uitgaande transfers (verkoop van spelers)

• Huurdeals (inclusief opties/verplichtingen)

• Contractverlengingen en -aanpassingen

• Salarisonderhandelingen en signing fees

• En dat alles voor alle spelers: van jeugd tot Ajax 1 en Ajax Vrouwen.

Ook jeugdcontracten spelen hierin een rol. Bij het vastleggen en verlengen van talenten zijn zaakwaarnemers vaak al betrokken, waardoor ook in deze fase vergoedingen worden betaald. Dat voelt minder als “transferkosten”, maar is in de kern een investering in de toekomst van de club.

Het is dus geen transferkostenpost, maar een activiteitspost. Hoe meer beweging er is op de markt, hoe hoger dit bedrag automatisch oploopt.

Dat verklaart al voor een groot deel waarom Ajax structureel hoog scoort. En het nuanceert tegelijk het narratief dat Ajax “altijd zoveel uitgeeft”.

De zaakwaarnemers van deze spelers profiteerden

In het seizoen 2024/25 waren er geen spraakmakende groottransfers, maar wel opvallend veel marktactiviteit. Ajax had moeite met verkopen en kon, naar eigen zeggen, weinig uitgeven. Juist bij dit soort goedkopere bewegingen (“transfervrij”) zitten intermediairskosten vaak verborgen.

Subscribe now

Internationaal is er al jaren discussie over deze bedragen. De FIFA probeerde recent nog om vergoedingen aan zaakwaarnemers te maximaliseren via vaste percentages (3-6% van het salaris, 10% van de transfersom), maar die regels liggen juridisch onder vuur en zijn voorlopig opgeschort.

Exacte bedragen bepalen blijft koffiedik kijken, maar hieronder staan de transfers waar deze betalingen aan voetbalagenten over kunnen gaan.

Read more

De meest recente aflevering ging over contractontbinding: waarom het zo weinig voorkomt en wat het eigenlijk kost. Te beluisteren via Spotify of te bekijken op het YouTube-kanaal van FC Afkicken.

Ajax speelt slecht, dus er moet kwaliteit bij. Nieuwe spelers komen, er is hoop, er zijn verwachtingen.

Een jaar later: twijfel. Twee jaar later: frustratie. Drie jaar later: probleem.

En dan klinkt altijd dezelfde zin: “Was wel duur…”

Subscribe now

Aankopen zijn verplichtingen, geen momenten

Transfers worden beoordeeld als moment: geslaagd of mislukt, goed of slecht. Maar financieel werkt het anders. Een aankoop is een verplichting van meerdere jaren: de transfersom wordt uitgesmeerd via afschrijving, het salaris loopt jaarlijks door en het contract duurt vaak vier tot vijf jaar.

Elke aankoop blijft dus hangen. Niet één seizoen, maar meerdere.

Wijndal is daarvan een typerend voorbeeld. Ondanks dat het een vrij uniek geval is (later meer daarover), is hij een wekelijkse herinnering geworden aan dit probleem.

Gekocht voor circa tien miljoen euro, vijfjarig contract, salaris van zo’n €2,5 tot 3 miljoen per jaar. Sportief beoordeel je hem op zijn prestaties. Financieel staat zijn boekwaarde op de balans, loopt zijn salaris door, en blijkt zowel verkoop als ontbinding lastig.

Een sportieve discussie wordt zo uiteindelijk een financiële.

Lees meer over de berekening voor Owen Wijndal

Het echte probleem: stapeling

Het probleem is niet één tegenvallende aankoop. Het probleem is er meerdere tegelijk. En dat zie je nu bij Ajax.

Subscribe now

Dat is precies wat de periode-Mislintat als consequentie had. Niet eens zozeer dat hij heel veel uitgaf, maar dat er veel grote aankopen met lange contracten tegelijk werden gedaan.

Die kwamen bovenop het seizoen ervoor, waar (weliswaar minder) veel grote aankopen gedaan waren.

Als zo’n selectie dan dermate uit balans is én er geen match is met de trainer, dan ontstaat er een financieel zeer problematische mix die jaren voelbaar is. Nu nog steeds.

Wijndal, Akpom, Avila, Sutalo, om er een paar te noemen: verschillende situaties, hetzelfde patroon. Tegenvallend, relatief hoge transfersommen, meerjarige contracten, een beperkte markt. Weinig flexibiliteit, dus.

Wie rijk wil blijven, moet slim zijn

Uit onderzoek (bijv. het boek Soccernomics) blijkt dat salarisuitgaven een van de sterkste voorspellers zijn van sportief succes. Maar dat is geen simpele formule.

De beste periodes groeien vaak uit financiële discipline. Slim uitgeven, bouwen, doorontwikkelen. Het probleem begint zodra succes aanleiding wordt om met de portemonnee te zwaaien.

Zekerheid kópen.

Dat was Ajax na Overmars: een club die haar eigen succes probeerde vast te houden door steeds meer uit te geven. We weten hoe dat afliep.

Het jaar dat Ajax wél op de rem trapte (het Farioli-seizoen) kwam er direct weer resultaat. Maar succes brengt ook zijn eigen valkuil mee: Champions League-geld brandt een gat in de zak, en de druk om te investeren neemt toe. Met dit jaar als pijnlijk resultaat.

PSV staat nu precies op dat kruispunt. Een dominante periode, financieel voor de wind, Champions League alweer zeker. En deze zomer? Sterkhouders vertrekken, en de verleiding om dat op te lossen met grote uitgaven is groot. Salarissen en transfersommen kruipen omhoog. En minder bewegingsruimte blijft er straks over.

Succes kopen werkt zelden. Succes vasthouden door slim te blijven, des te vaker.

Wat de speler wil, is cruciaal

Terug naar Ajax en de huidige probleemgevallen. Hier zit de echte kern, en die wordt te vaak over het hoofd gezien.

Ajax kan een speler een vertrekpremie aanbieden, maar een speler heeft een contract en hoeft niets te accepteren.

De vraag is dus niet alleen wat Ajax wil betalen. De vraag is wat de speler wil. En daar zit een groot verschil tussen de huidige gevallen.

Wijndal is stug. Hij wil blijven, beweegt niet, en dat maakt zijn situatie (financieel) het lastigst op te lossen. Dat maakt zijn situatie ook vrij uniek.

Bij Akpom, Avila en ook Van den Boomen liggen de signalen anders. De verhuren tonen aan dat zij openstaan voor een stap weg. Maar Ajax wil(de) daar financieel nog (te) veel aan overhouden.

(Verderop meer details over de kosten van deze spelers)

Het gevolg: een impasse. De speler wil weg, de club wil verkopen, maar de vraagprijs is te hoog voor de markt. Voor Sutalo zal mogelijk een vergelijkbaar patroon gelden.

Verhuur voelt dan als een oplossing: salaris deels gedekt, speler krijgt nieuwe kansen, ruimte in de selectie. Maar in de meeste gevallen is het uitstel. De speler komt terug, het contract loopt door, de waarde daalt. Ajax zit nu precies in die fase.

Het probleem is niet alleen wat ontbinding kost, maar ook wie er wil bewegen. En die twee factoren samen, financiële pijn én spelershouding, verklaren waarom er zo weinig gebeurt.

Elke TD doet dit, niet alleen Mislintat of Kroes

Het is verleidelijk om de huidige situatie te koppelen aan één persoon of één beleid. Natuurlijk zijn er Mislintat’s aankopen. Maar ook de ‘verhuurfetisj’ van Kroes krijgt veel kritiek, en niet zonder reden. Maar het patroon is structureel breder.

Read more

CIES publiceerde een overzicht van de meest waardevolle onder-23-spelers ter wereld. Ondanks kritiek blijft het een modelmatige inschatting die clubs (ook Ajax) gebruiken, op basis van leeftijd, prestaties, contractduur en marktcontext.

En daarop staan twee Ajacieden opvallend hoog:

• Mika Godts → €58 miljoen (incl. bonussen)

• Oscar Gloukh → €35,1 miljoen

Dat zijn geen kleine bedragen. Sterker nog: het zijn bedragen die, als ze ook maar enigszins benaderd worden in de markt, voor Ajax een veel grotere betekenis hebben dan alleen sportief.

Subscribe now

Want dit gaat niet over “mooie verkoop”.

Dit gaat over significante financiële ruimte deze zomer.

Twee spelers, twee totaal verschillende situaties

Wat het extra interessant maakt, is dat Godts en Gloukh sportief gezien (momenteel) bijna elkaars tegenpolen zijn.

Godts

• In uitstekende vorm bij Ajax

• Recent debuut gemaakt voor België

• Internationale interesse neemt zichtbaar toe

• Klassiek Ajax-profiel: talent → doorbraak → marktwaarde

Gloukh

• Relatief duur aangetrokken

• Nauwelijks speeltijd, ook niet onder de nieuwe trainer

• Wel international van Israël

• Blijft desondanks opvallend hoog gewaardeerd

En juist dat laatste is interessant.

Waar supporters vooral kijken naar minuten en vorm, kijkt de markt naar leeftijd, profiel en potentie. En blijkbaar zegt die markt: er zit nog altijd waarde in Gloukh.

Vind hier de exclusieve waardes volgens CIES van de Ajax-selectie

Waar deze twee spelers wél in overeenkomen, is dat de vraag duidelijk is:
verkopen of behouden deze zomer?

Waarde is geen luxe, maar noodzaak

Ajax draait financieel niet op incidentele meevallers, maar op een terugkerend mechanisme.

Aan de kostenkant zit een grote, vaste post: afschrijvingen op transfersommen.

Hoewel het teruggeschroefd is ten opzichte van de piek tijdens de Overmars-jaren, is het nog altijd het hoogste van Nederland. PSV zit op zo’n €33 miljoen. Op jaarbasis kom je grofweg uit rond de €40 miljoen.

Subscribe now

Het is de beste benadering van wat je het transferbudget van een club kunt noemen.

En dat betekent wel dat: je móét transferwinst maken. Niet om rijk te worden, maar om in balans te blijven. Elk jaar opnieuw.

Oftewel: verkoop is geen bonus, maar basis.

Lees hier alles over de Overmars-jaren of bekijk de aflevering van Rood-Witte Cijfers op YouTube

Wat deze twee waardes betekenen

Als je de CIES-waardes als uitgangspunt neemt:

• Godts → €58M

• Gloukh → €35M

Dan kom je op een gecombineerde transfersom van boven de €90 miljoen.

Natuurlijk:

• dat zijn modelwaardes

• de uiteindelijke prijs ligt vaak lager

• en bonussen/structuur spelen mee

Maar zelfs met een conservatieve inschatting kom je al snel in een scenario waarin €50–60 miljoen aan transferwinst haalbaar wordt.

Hier zitten flink wat haken en ogen aan door veel onzekerheden, maar vooral bij Mika Godts lijkt er een forse winst haalbaar. En ook met lagere transferbedragen is voldoende winst mogelijk.

En dat is de kern.

Want het doel ligt rond €40 miljoen (afschrijvingen compenseren). Alles daarboven resulteert in winst op transfers, waarmee je eventuele operationele verliezen kunt afdekken. Denk aan: tegenvallende CL-inkomsten of te hoge salarislasten.

Met twee verkopen zou Ajax in één klap “klaar” kunnen zijn.

Doorverkooppercentages: de verborgen rem

Zoals te zien is, spelen de doorverkooppercentages hier een grote rol voor beide spelers. Naar verluidt was een fors percentage nodig voor RB Salzburg om Oscar Gloukh betaalbaar te maken.

En voor Mika Godts was er bij zijn komst vanuit Genk sprake van een doorverkooppercentage, maar dat is mogelijk in de tussentijd afgekocht.

Verderop meer details hierover.

En dan verandert het speelveld

Als Ajax met Godts en Gloukh die winst realiseert, gebeurt er iets fundamenteels.

Niet alleen omdat er geld binnenkomt, maar omdat:

• de afschrijvingsdruk wordt opgevangen

• er transferbudget vrijkomt

• en de club niet meer móét verkopen (met winst)

En dat heeft directe gevolgen voor Jordi Cruijff en alle aanpassingen die hij wil doen aan de selectie.

Subscribe now

Andere logische vertrekkers hoeven niet per se winstgevend te zijn. Verlies nemen of break-even draaien wordt ineens acceptabel.

Vooruitkijken naar de zomer

De komende transferzomer draait dus niet alleen om wie er bij komt.

Maar vooral om: de impact van de vertrekkende spelers.

Als je het doorrekent, laat het zien welke mogelijkheden het vertrek van Godts en Gloukh kunnen geven.

Read more

Een speler presteert niet, verdient veel en zit al jaren onder contract.

De conclusie is dan snel getrokken:

“Waarom ontbind je zijn contract niet gewoon?”

Bij Ajax(-supporters) speelt dat bijvoorbeeld rond Owen Wijndal.

Gekocht voor ongeveer €10 miljoen, een salaris van zo’n €2,5 à €3 miljoen per jaar en hoewel hij dit seizoen weer meer speelt, lijkt hij niet bij Ajax te passen.

Dus waarom niet gewoon afscheid nemen?

Subscribe now

Het korte antwoord:

Omdat ontbinding financieel, juridisch en praktisch vaak de slechtste optie is.

In dit artikel wordt uitgelegd waarom.

Dit artikel hoort bij Poen & Pegels, een onderdeel van de Pantelic Podcast.

De aflevering is te luisteren via Spotify en te bekijken op het YouTube-kanaal van FC Afkicken.

In de podcast bespreken we de grote lijnen en hier vind je de cijfers, rekenvoorbeelden en verdieping.

Een speler is geen kostenpost, maar een investering

Het eerste misverstand zit in de boekhouding.

Een transfersom wordt niet direct als kosten genomen, maar op de balans gezet als immaterieel actief en vervolgens jaarlijks afgeschreven.

Dat betekent dat een speler financieel gezien lijkt op een investering.

Neem Wijndal:

• transfersom: ± €10 miljoen

• contractduur: 5 jaar

• jaarlijkse afschrijving: €2 miljoen

Na drie jaar staat er dus nog ongeveer €4 miljoen boekwaarde op de balans.

Als je het contract ontbindt, moet dat bedrag in één keer worden afgeboekt.

En dat is meteen het eerste probleem.

Ontbinding betekent: alles in één keer nemen

Naast die boekwaarde speelt ook het salaris.

Als een speler niet wil vertrekken (en dat is soms het geval), moet een club hem uitkopen.

In het geval van Wijndal (situatie zomer 2025):

• resterend salaris: ± €5–6 miljoen

• mogelijke afkoopsom: ± €4 miljoen

Tel dat op bij de boekwaarde van €4 miljoen en je komt uit op:

👉 ongeveer €8 miljoen impact in één jaar

Dat is geen theoretische exercitie.

Ajax boekte in het eerste halfjaar een winst van circa €16 miljoen.

Eén contractontbinding had dus zomaar de helft van dat resultaat kunnen wegvagen.

Lees hier meer over de opvallende halfjaarcijfers van het huidige seizoen

“Schrijf hem gewoon af”; waarom dat niet mag

Een andere veelgehoorde oplossing:

“Schrijf hem gewoon af naar nul.”

Maar zo werkt het niet.

Clubs mogen alleen afwaarderen bij een duurzame waardevermindering, en die moet objectief aantoonbaar zijn.

Bij spelers is dat vrijwel onmogelijk, omdat:

• prestaties wisselen

• waarde subjectief is

• trainers een andere visie kunnen hebben

En dat zie je precies bij Wijndal:

• vorig seizoen nauwelijks gespeeld

• dit seizoen weer basisspeler en zelfs doelpunten

Dat ondergraaft elke claim dat hij “niets meer waard is”.

👉 Conclusie:

Afwaarderen omdat een speler tegenvalt, is boekhoudkundig niet toegestaan.

Lees hier meer over de gevolgen van de blessure van Oleksandr Zinchenko

Wachten voelt inefficiënt, maar is vaak logisch

De slimme tegenwerping is:

“Maar als je wacht, betaal je dat salaris en die afschrijving toch alsnog?”

Dat klopt grotendeels.

Maar het verschil zit in timing en flexibiliteit.

Door te wachten:

• spreid je de kosten over meerdere jaren

• voorkom je een grote klap in één seizoen

• hou je opties open

En belangrijker:

👉 elke zomer wordt het probleem kleiner

Subscribe now

Bij nog één jaar contract:

• boekwaarde: ± €2 miljoen

• salaris: ± €2–3 miljoen

Een ontbinding kost dan nog “maar” zo’n €4 miljoen.

Nog steeds veel, maar de helft van een jaar eerder.

Lees hier meer over waarom afschrijvingen zo belangrijk zijn

Verhuur: oplossing of uitstel?

Daarom kiezen clubs vaak voor verhuur.

Dat lijkt een oplossing:

• (deel van) salaris van de boeken

• speler kan zich in de kijker spelen

• geen directe afboeking

Maar in de praktijk is het vaak:

👉 uitstel van het probleem

Want:

• de speler komt terug

• contract loopt door

• waarde daalt verder

Ajax zit momenteel precies in die fase, met meerdere (dure) spelers die verhuurd zijn en elk jaar opnieuw een vraagstuk vormen.

De verborgen factor: reputatie van de technisch directeur

Verhuur ziet er op korte termijn vaak goed uit:

• kosten omlaag

• minder druk

• selectie opgeschoond

Maar onderliggend verandert er weinig.

En uiteindelijk komt de rekening alsnog:

• lagere verkoopwaarde

• resterende contracten

• stapeling van probleemgevallen

Dat is precies waar technisch directeuren op worden afgerekend.

Lees meer over hoe Jordi Cruijff een vergelijkbare rol krijgt als Marc Overmars

Juridisch: ontslaan kan niet

Een speler ontslaan omdat hij niet goed genoeg is, kan simpelweg niet.

Een voetbalcontract is juridisch een arbeidsovereenkomst.

Een rechter kijkt naar:

• houdt de speler zich aan zijn verplichtingen?

• traint hij normaal?

• is hij inzetbaar?

Als dat zo is, heeft de club geen zaak.

En het feit dat een speler onder een andere trainer wél speelt (zoals bij Wijndal), maakt dat alleen maar duidelijker.

👉 Presteren is subjectief.

En dus geen juridische grond voor ontslag.

Wanneer contractontbinding wél werkt

Ontbinding gebeurt wel, maar meestal in een andere context.

Bij Ajax bijvoorbeeld:

• Daley Blind

• Dušan Tadić

Daar gold:

• speler wilde zelf vertrekken

• club werkte mee

• transfervrij vertrek werd toegestaan

Dat is geen probleemgeval, maar een gecontroleerde exit.

Vooruitblik: komende zomer

De situatie verandert wel.

Bij Wijndal:

• nog 1 jaar contract

• ± €2 miljoen boekwaarde

• ± €2–3 miljoen salaris

👉 ontbinding rond €4 miljoen

Dat is nog steeds fors, maar:

wel realistischer en mogelijk noodzakelijk.

Lees meer over wat er bekend is over het transferbudget van aankomende zomer

Niet elke speler is hetzelfde probleem

Belangrijk onderscheid:

Spelers met restwaarde

• Rijkhoff

• Kaplan

• Mannsverk

→ verkoopbaar of interessant voor andere clubs

Probleemgevallen

• Akpom

• Avila

Hier zit het echte probleem:

• hoge salarissen

• hoge boekwaardes

• weinig markt

👉 Ontbinding kan hier oplopen tot €10 miljoen of meer

En dat maakt het vrijwel onhaalbaar.

De echte conclusie

Contractontbinding lijkt een simpele oplossing, maar is in de praktijk vaak:

• financieel het duurst

• juridisch niet afdwingbaar

• sportief riskant

Daarom proberen clubs altijd eerst:

1. verkoop

2. verhuur

3. onderhandelde oplossing

En pas als alles mislukt:

👉 ontbinding.

Eén zin om te onthouden

Een contract ontbinden is niet de makkelijke uitweg — het is meestal de duurste.

Subscribe now

Dat klinkt als juristenpraat.

Maar het gaat over iets heel concreets:

hoe sterk een club een speler onder contract kan vasthouden.

Wat verandert er waarschijnlijk?

Het Europese Hof heeft geoordeeld dat schadevergoedingen (lees: transfersommen) bij contractbreuk:

• transparanter

• voorspelbaarder

• proportioneel

moeten zijn.

Dat betekent dat FIFA waarschijnlijk gaat sleutelen aan:

• hoe een “transfersom” juridisch wordt afgedwongen

• wanneer een nieuwe club aansprakelijk is

• en hoe schade wordt berekend

Heel technisch, maar het effect kan praktisch zijn.

Nu staat een verkopende club namelijk heel sterk in de onderhandeling, want de kopende club wordt medeverantwoordelijk gehouden voor de contractbreuk. En dus kan een speler niet weg zonder akkoord tussen clubs over de schadevergoeding. Daar gaat FIFA de regels tweaken.

Wat merk je daar als supporter van?

Waarschijnlijk geen revolutie.

Maar wel subtiele verschuivingen:

• Meer vaste clausules in contracten.

• Minder ruimte voor extreemhoge schadeclaims.

• Iets meer onderhandelingsdruk op verkopende clubs.

Transfersommen verdwijnen niet.

Maar de juridische basis eronder wordt iets anders.

FIFA wil het systeem niet slopen, ze willen vooral minder juridische problemen.

Concrete voorbeelden voor de zomer

Ajax kan deze zomer niet meer zo makkelijk zeggen: “voor minder dan €50 miljoen voor Mika Godts nemen we de telefoon niet op”.

Subscribe now

Als Godts graag de stap wil maken en er concrete interesse is, dan wordt er onderhandeld over een transfersom. Zoals vanouds. Alleen staat Ajax minder sterk om de boel te blokkeren bij een redelijk bod.

Dan zegt Godts: ik verbreek mijn contract en ik zie jullie in de rechtbank. Resultaat: Ajax doet wat water bij de wijn.

Ander voorbeeld: Ajax koopt Stije Resink van FC Groningen. In zijn nieuwe contract zet Ajax een afkoopsom in de vorm van een slimme clausule met specifieke voorwaarden. Iets wat Ajax vrijwel nooit gedaan heeft.

Niet omdat dat verplicht gaat worden vanuit FIFA, maar daarmee hoopt de club mogelijke juridische problemen bij een toekomstige transfer voor te zijn.

Als de juridische dreiging bij contractbreuk afneemt, verschuift de macht van ‘open claim achteraf’ naar ‘duidelijke clausule vooraf’.

Gaat dit écht iets veranderen?

Ja, maar niet spectaculair.

Dit is fine-tuning van een miljardenmarkt, geen aardverschuiving.

Toch is het belangrijk: de machtsbalans tussen club en speler wordt voorzichtig bijgesteld.

En dat heeft uiteindelijk invloed op hoe deals tot stand komen.

Wil je snappen wat hier écht onder zit?

In het dossier “Het Nieuwe Transfersysteem” op Ajax Financials leg ik stap voor stap uit wat er juridisch verandert en waarom dat invloed heeft op transfersommen.

Dossier Het Nieuwe Transfersysteem

De transfermarkt lijkt simpel.

Maar achter de schermen wordt er nu stevig aan gesleuteld.

Subscribe now

“Hoeveel geld is er?”

Maar bij Ajax wordt het budget niet bepaald door wat er op de bank staat.

Het wordt bepaald door:

• De jaarlijkse afschrijvingsruimte

• Het benodigde transferresultaat

• De mate waarin dure spelers vertrekken

• En de bereidheid om risico te nemen

Wie afschrijvingsmoe wordt, kan ik niet helemaal ongelijk geven. Maar het zijn juist de financiële kaders van UEFA en KNVB die deze cijfers zo bepalend maken. Niet de transfersom in cash, maar de jaarlijkse boekhoudkundige last bepaalt hoeveel ruimte er is.

Met de gedetailleerde tabellen van dit seizoen is het mogelijk om daar concreet iets over te zeggen.

Het is daarna aan Jordi Cruijff om risico’s af te wegen en daadkracht te tonen. Dat hij al snel zijn stempel drukte rondom de trainer van Jong Ajax kan hierbij een goed teken zijn.

De basis: hoe hoog zijn de afschrijvingen?

Dit seizoen zijn de afschrijvingen gestegen en zitten ruim boven de €40 miljoen. Dat is geen toeval.

Transfersommen worden boekhoudkundig uitgesmeerd over de contractduur.

Hoe hoger de jaarlijkse afschrijving, hoe minder ruimte er is voor nieuwe investeringen.

Op dit moment lijkt de structurele grens bij Ajax rond de €40 miljoen per jaar te liggen.

Alex Kroes sprak zelfs over een doelstelling richting €35 miljoen.

Dat getal is cruciaal. Niet de transfersom in cash. Maar de jaarlijkse boekhoudkundige druk.

Afschrijvingen uitgesplitst

Read more

Wie alleen naar de transfersom kijkt, mist de kern. Het gaat hier minstens zo veel over boekwaarde, salarisstructuur en toekomstige optionaliteit.

De context: dit is geen simpele transfer

De mogelijke overstap van Oleksandr Zinchenko naar AFC Ajax oogt in de berichtgeving soms als een deal die blijft hangen op ‘laatste details’ waar Zinchenko nog mee bezig is.

In werkelijkheid gaat het om een meerlagige onderhandeling tussen vier partijen: Ajax, Arsenal, Nottingham Forest en de speler zelf. Daarbij speelt niet alleen de sportieve kant, maar vooral ook de financiële en boekhoudkundige realiteit een rol.

Subscribe now

Zinchenko vertegenwoordigt bij Arsenal nog altijd een resterende boekwaarde van enkele miljoenen euro’s, zijn Premier League-salaris ligt fors boven het Ajax-niveau en zijn huidige huurconstructie moet juridisch worden ontmanteld.

Dat deze overgang tijd kost, heeft dus weinig te maken met randzaken als huisvesting, de leaseauto of praktische afspraken, en alles met het zorgvuldig verdelen van kosten, risico’s en toekomstopties.

Route 1 — Contractontbinding + tekengeld vanuit Ajax

(meest waarschijnlijk)

Deze route sluit het beste aan bij de veel geciteerde zin dat “de loan fee nu anders wordt gebruikt”.

Hoe werkt dit?

Read more

Dit zijn geen schattingen op basis van sentiment of geruchten, maar modelmatige marktwaardes zoals clubs ze zelf gebruiken in strategische besluitvorming.

Ajax maakt al jaren gebruik van vergelijkbare waarderingsmodellen met bekende uitgangspunten: leeftijd, contractduur en prestatieontwikkeling zijn doorslaggevend.

Lees hier meer over wat Ajax wel en doet gaat doen bij verkoop van spelers

Godts en Gloukh logisch bovenaan

Dat Mika Godts momenteel de meest waardevolle speler van Ajax is, verrast nauwelijks. Met een waarde van €40,4 miljoen profiteert hij maximaal van:

• jonge leeftijd

• structurele speelminuten

• duidelijke prestatieverbetering

• contractuele bescherming

Op plek twee volgt Oscar Gloukh (€38,4 miljoen). Minder zichtbaar in cijfers, maar uitzonderlijk aantrekkelijk voor de markt vanwege zijn technische kwaliteit, leeftijd en internationale profiel.

Stijgers, dalers en stilstand

In vergelijking met december 2024 zijn er duidelijke bewegingen zichtbaar.

Stijgers

• Godts (+€21M)

• Gloukh

• Jorthy Mokio – inmiddels richting de €20–25 miljoen, met extra opwaarts potentieel bij een aanstaande contractverlenging, waar Ajax actief mee bezig is

• Sean Steur kan bij een contractverlenging mogelijk een plekje in de top vijf van hoogste waardes pakken.

Bij Mokio zie je het CIES-model bijna ‘live’ werken: minuten + leeftijd + contractduur = waardecreatie.

Dalers of stilstand

• oudere spelers met een (bijna) aflopend contract, zoals Wout Weghorst en Steven Berghuis

• spelers met beperkte minuten of een afnemende rol, zoals Branco van den Boomen

Hier drukt niet alleen leeftijd, maar vooral gebrek aan sportieve relevantie de marktwaarde.

Lees hier meer over de details van het winterbudget.

De volledig lijst met actuele marktwaardes en mogelijke transferwinst

Read more

“Cashflow is belangrijker dan boekhouding.”

Dat klinkt logisch, maar voor hoe Ajax zijn transferbudget bepaalt, klopt het maar deels.

De realiteit is: afschrijvingen zijn leidend, cash is randvoorwaarde.

Cash is het geld. Afschrijving is de last.

Als Ajax een speler voor €15 miljoen verkoopt, komt dat bedrag (in termijnen) binnen op de bank. Dat is cash.

Maar die verkoop zegt nog niets over hoeveel Ajax daarna kan uitgeven.

Want bij aankopen kijkt Ajax niet naar de bankrekening, maar naar de jaarlijkse kosten.

Een voorbeeld:

• Ajax koopt een speler voor €10 miljoen

• Contractduur: 5 jaar

• Jaarlijkse afschrijving: €2 miljoen

Die €2 miljoen telt elk jaar mee in:

• het operationeel resultaat

• KNVB-licentie-eisen

• UEFA-regels

• interne begrotingen

Dat is de echte beperking.

Waarom verkopen niet automatisch tot nieuwe aankopen leiden

Bij een verkoop gebeuren er drie dingen:

1. Cash komt binnen

2. De boekwaarde valt vrij (winst/verlies op transfer)

3. De afschrijving stopt

Voor het transferbeleid is vooral punt 3 cruciaal.

Pas als een afschrijving wegvalt, ontstaat structurele ruimte om:

• een nieuwe speler aan te trekken

• hogere salarissen te dragen

• risico te nemen in de selectie

Daarom kan Ajax na een grote verkoop tóch “nee” zeggen tegen aankopen.

Lees hier wat het budget van Ajax is deze winter

Cash is nodig, maar niet beslissend

Natuurlijk: Ajax moet betalingen kunnen doen. Zonder cash kun je geen transfer afronden.

Maar dat is een technische voorwaarde, geen beleidsmatige.

De echte vraag is niet:

“Hebben we het geld?”

Maar:

“Kunnen we deze speler jarenlang dragen?”

Subscribe now

Waarom de cash-discussie supporters op het verkeerde been zet

Het focussen op cash suggereert:

• korte termijn denken

• alles-of-niets logica

• transferwindows als losstaande momenten

Terwijl Ajax juist stuurt op:

• meerjarige stabiliteit

• voorspelbare kosten

• beheersbare risico’s

Daarom is de nadruk op afschrijvingen geen boekhoudtruc, maar een realistischer beeld van hoe Ajax werkelijk functioneert als voetbalbedrijf.

Actualiteit: Taylor-vertrek laat precies zien hoe Ajax nu denkt

Het aanstaande vertrek van Kenneth Taylor naar Lazio is een goed voorbeeld van hoe de discussie over cash versus afschrijving in de praktijk uitpakt.

Read more

het oude transfersysteem staat juridisch onder druk, maar functioneert economisch nog prima.

Dat maakt de vraag voor clubs niet of er iets verandert, maar hoe beperkt en beheerst die verandering zal zijn.

In dit artikel kijken we vooruit.

Niet naar het ideale systeem, maar naar het meest waarschijnlijke.

Geen reset, maar een herkalibratie

Wie na Diarra een complete afschaffing van transfersommen verwacht, komt bedrogen uit.

Daarvoor zijn de belangen te groot:

• clubs hebben transfers nodig als verdienmodel;

• leagues voor competitieve balans;

• FIFA voor centrale regie;

• spelers voor salarisonderhandeling.

Wat we waarschijnlijk krijgen, is geen breuk, maar een herkalibratie.

En de kern daarvan is niet de transfer, maar het contract.

De clausule als nieuwe spil

Het nieuwe systeem draait niet om vrij verkeer zonder frictie,

maar om voorspelbare frictie.

Daarvoor is één instrument geschikt: de clausule.

Niet in de klassieke Spaanse vorm (“€100 miljoen of niets”),

maar als juridisch ingebedde afspraak over wat mobiliteit kost.

De clausule wordt daarmee:

• geen uitzondering meer,

• maar de norm waarbinnen onderhandeld wordt.

Wat we níét gaan zien

Om te begrijpen wat wél komt, helpt het om eerst af te pellen wat onwaarschijnlijk is:

• ❌ geen uniforme afkoopsommen

• ❌ geen simpele formules (“resterend salaris × factor”)

• ❌ geen algoritme dat automatisch marktwaarde bepaalt

• ❌ geen volledige afschaffing van ‘protected periods’

• ❌ geen afschaffing van sportieve sancties

Dat is niet omdat die ideeën juridisch onmogelijk zijn,

maar omdat ze politiek en economisch onverteerbaar zijn.

Protected periods zijn géén transferperiodes — en dat verschil blijft cruciaal

Een belangrijk onderscheid dat vaak door elkaar wordt gehaald: protected periods zijn géén transferperiodes.

Transferperiodes bepalen wanneer een speler administratief kan worden geregistreerd.

Protected periods bepalen hoe zwaar een contract juridisch wordt beschermd tegen eenzijdige beëindiging.

Volgens de FIFA RSTP geldt een protected period van:

• drie jaar voor spelers onder 28 jaar;

• twee jaar voor spelers van 28 jaar en ouder.

Tijdens deze periode is contractbreuk zonder ‘just cause’ zwaar gesanctioneerd. Na afloop verdwijnt contractbinding niet, maar verschuift het zwaartepunt naar financiële compensatie en proportionaliteit — precies waar het Diarra-arrest ingrijpt.

Kort gezegd:

de protected period blijft bestaan, maar haar juridische impact wordt strakker begrensd.

In het nieuwe systeem ontstaat daardoor een tweedeling:

binnen de protected period blijft contractbescherming zwaar, daarbuiten worden clausules het primaire instrument om mobiliteit te regelen. Niet óf clausules belangrijk worden, maar wanneer ze gelden, wordt doorslaggevend.

Voor Ajax zijn protected periods extra relevant omdat de club veel met jonge spelers werkt. Vroege contractverlengingen verlengen niet alleen de looptijd, maar ook de protected period, en daarmee de juridische gevoeligheid van clausules.

Hoe clausules er in de praktijk uit gaan zien

De clausule van de toekomst is geen bedrag, maar een mechanisme.

Waarschijnlijk zien we combinaties van:

Read more

In de praktijk zagen we in de eerste twee artikelen (deel 1 en deel 2) vooral iets anders: stilte, afwachten en zelfbehoud.

Clubs wachten.

Spelers wachten.

Intermediairs zwijgen.

FIFA organiseert overleg.

Dat roept een fundamentele vraag op:

wat gaat dit systeem dan wél in beweging brengen?

Het antwoord ligt waarschijnlijk niet bij FIFA, en ook niet bij individuele spelers.

Maar bij een partij die precies tussen recht en praktijk in opereert: Justice for Players.

Waarom overleg zelden voldoende is

1. FIFA’s voorkeursroute: dialoog en beheersing

Sinds het Diarra-arrest is de reflex van FIFA voorspelbaar:

• erkenning dat aanpassing nodig is;

• inzet op sociale dialoog;

• nadruk op “contractual stability”;

• en vooral: tijd kopen.

Het recente gezamenlijke standpunt van UEFA, clubs, leagues en spelersbonden laat dat zien. Clausules mogen een rol spelen, protected periods blijven heilig en sportieve sancties worden niet ter discussie gesteld.

Dit is geen toeval, maar strategie.

Overleg is voor FIFA geen neutraal middel, maar een manier om:

• fragmentatie te voorkomen,

• macht te centraliseren,

• en hervorming beheersbaar te houden.

Het probleem: overleg verandert zelden een systeem dat financieel goed functioneert.

2. Waarom individuele spelers geen systeemverandering afdwingen

In theorie zouden spelers na Diarra sterker staan.

In praktijk is hun prikkel beperkt.

• Procederen is risicovol.

• De opbrengst is onzeker.

• De sociale druk binnen het voetbal is groot.

Een individuele speler die “het systeem test”, loopt het risico zijn carrière te belasten voor een abstract principe. Dat is geen rationele keuze, zeker niet voor spelers in de topcompetities.

Daarom bleef Diarra tot nu toe een juridisch signaal, geen marktbeweging.

3. Waar Justice for Players wél verschil maakt

Justice for Players kiest een andere route.

Niet individueel, maar collectief.

Niet via overleg, maar via juridische druk.

Niet om het systeem mooier te maken, maar om het afdwingbaar te corrigeren.

Het grote verschil:

een collectieve actie verlaagt voor spelers de drempel om mee te doen.

• geen individuele procedures,

• minder persoonlijk risico,

• wel structurele impact.

Dat verandert de machtsbalans.

Waarom Justice for Players juist nu relevant wordt

4. De kracht én beperking van Justice for Players

Read more

Maar wie verder wil dan dat kader, moet wél rekenen. En dus: wat gebeurt er nu concreet, post voor post?

Read more

Hoeveel geld heeft Ajax te besteden? Is er ruimte voor versterkingen? En zo ja: waar zit die ruimte dan precies?

In de media volgt vaak een vaag antwoord: “er is best wat budget.”

Dat klinkt geruststellend, maar het zegt eigenlijk niets.

Het probleem zit in de vraag zelf.

Het winterbudget van Ajax is geen vast bedrag, geen kluisje met geld, en zeker geen simpele optelsom van transfersommen. Het is het resultaat van meerdere financiële lagen die elkaar beïnvloeden, en soms ook weer opeten.

Twee verschillende werelden: operatie vs transfers

Om te begrijpen wat Ajax kan doen in de winter, moet eerst een fundamenteel onderscheid worden gemaakt:

• Operationeel resultaat

  Alles wat Ajax verdient en uitgeeft buiten transfers om:

  tv-geld, Europese premies, kaartverkoop, sponsoring, salarissen, organisatiekosten.

• Transfers (afschrijvingen)

  De kosten van aankopen worden uitgesmeerd over de contractduur.

  Dat bepaalt hoeveel ‘transferlast’ Ajax per seizoen draagt. Los van cash.

Die twee werelden lopen in de berichtgeving vaak door elkaar, maar intern bij Ajax absoluut niet.

Het vertrekpunt: een fors operationeel tekort

Ajax sloot het vorige seizoen af met een operationeel verlies van bijna twintig miljoen euro.

Dat verlies zat niet in transfers, maar in de dagelijkse bedrijfsvoering, met salarissen als grootste kostenpost.

Het doel van de ingezette bezuinigingen is helder:

Ajax wil operationeel minstens richting quitte, om structureel rust te creëren.

Waarom de Champions League alles verandert (en toch niet alles oplost)

De deelname aan de Champions League speelt hierin een sleutelrol.

De Europese premies liggen aanzienlijk hoger dan vorig seizoen en vormen in één klap een groot deel van de benodigde verbetering.

Maar:

• Die inkomsten zijn niet volledig vrij besteedbaar

• Een deel keert terug via premies en bonussen

• Ajax hanteert intern conservatieve aannames over prestaties

Met andere woorden: de Champions League maakt ruimte, maar slokt die ook deels weer op.

Lees hoeveel Ajax tot nu toe verdiende in de Champions League.

Salarissen: waar het echte knelpunt zit

De grootste kostenpost bij Ajax is en blijft personeel.

Meer dan de helft van alle uitgaven bestaat uit salarissen, waarvan het grootste deel naar spelers gaat.

Hoewel er meerdere grootverdieners zijn vertrokken, is dat beeld minder eenduidig dan het lijkt:

• Niet alle salarissen verdwijnen volledig

• Huurconstructies en bonussen blijven doorwerken

• Nieuwe aanwinsten vullen een deel van de ruimte weer op

Daarom is het niet realistisch om te concluderen dat Ajax dit seizoen al fors ‘goedkoper’ draait.

Waarom transferwinst geen vrijbrief is

Een hardnekkig misverstand onder supporters is dat transferwinst automatisch nieuw budget creëert.

In werkelijkheid geldt:

Transferwinst verbetert het resultaat, maar creëert niet automatisch afschrijvingsruimte.

Dat laatste hangt af van:

• lopende contracten

• bestaande afschrijvingen

• bijkomende kosten zoals bonussen en solidariteitsbijdragen

Juist daar zit de structurele erfenis van eerdere transferperiodes.

Wat betekent dit voor de winter?

Ajax heeft ruimte om te bewegen.

Maar die ruimte is:

• begrensd

• tijdelijk

• afhankelijk van keuzes tussen salaris en afschrijving

Daarom ligt de focus logisch op:

• huurconstructies

• transfervrije oplossingen

• of creatieve deals met beperkte structurele impact

Wie dit kader begrijpt, begrijpt ook waarom Ajax deze winter niet ‘voluit’ kan, en misschien ook niet hoeft.

👉 In het betaalde vervolg reken ik dit kader door tot concrete bedragen, scenario’s en voorbeelden.

👉 Wat kan er wél? Wat niet? En waar zit de echte grens?

Share

Subscribe now

Transfersommen blijven hoog.

De winterwindow staat voor de deur.

Topclubs handelen alsof het altijd zo geweest is.

Dat roept een logische vraag op:

als het Diarra-arrest zo ingrijpend is, waarom zien we dan nog zo weinig?

Het korte antwoord: omdat systemen zelden veranderen op het moment dat de regels veranderen.

Ze veranderen pas wanneer de prikkels veranderen.

En precies daar zit de verklaring.

Kenneth Taylor naar FC Porto als voorbeeld

Naar verluidt stond Kenneth Taylor afgelopen zomer op het punt om de overstap te maken naar FC Porto. In principe stonden alle partijen daarvoor open, maar de transfer ging uiteindelijk niet door, omdat Ajax een hogere transfersom verlangde.

Dit is precies waar de uitspraak in de Diarra-zaak over gaat. Clubs mogen het vrije verkeer van werknemers niet blokkeren door buitensporige, ontransparante en niet-onderbouwde transfersommen te vragen.

“De club liet hem niet gaan”, zeggen we dan.

Ondenkbaar in vrijwel elke andere werkomgeving dan het voetbal.

Maar iedereen vindt het normaal. Zelfs na “Diarra”.

Taylor had hier een rechtszaak over kunnen aanspannen en juridisch gezien had hij gelijk kunnen halen.

Dat deed hij niet, waarschijnlijk vooral omdat hij het geen rechtszaak waard vond (Diarra zelf is al meer dan 10 jaar aan het procederen).

En verder haalt iedereen zijn schouders erover op. Waarom deze stilte?

De stilte is geen ontkenning, maar strategie

De huidige situatie oogt als stilstand, maar is dat niet.

Het is collectief afwachten, en dat is rationeel gedrag in een (conservatieve) sector die risico’s liever vermijdt dan vooroploopt.

Voor een buitenstaander is dit eigenlijk een vrij bizarre situatie:

De hoogste Europese rechter zegt in feite dat de transferregels onrechtmatig zijn, maar zolang niemand die regels aanvecht en iedereen hetzelfde blijft doen ondanks reglementen die eigenlijk juridisch geen stand houden, verandert er niets.

Bekijk het zo eens:

Wat als een hoge rechter nu zou zeggen dat tickets voor voetbalwedstrijden veel te duur zijn, gaan die prijzen dan direct omlaag?

Nee.

Niet zolang supporters gewoon blijven betalen (“ik steun mijn club”), niemand een rechtszaak start (“is het niet waard”), clubs dezelfde prijzen blijven hanteren (“er zijn geen nieuwe regels”) en de KNVB niks doet (“we willen het beste voor iedereen”).

Of alsof de maximum snelheid van een rechter naar 100 km/u moet, maar de wet niet wordt aangepast en er in de praktijk dus niks verandert.

Hetzelfde gebeurt nu in de transferwereld: iedereen wacht af.

De clausule als onuitgesproken middelpunt

Wat in veel discussies nog onderbelicht blijft, is dat het Diarra-arrest niet in de eerste plaats over transfersommen gaat, maar over contracten.

Meer specifiek: over wat er gebeurt als een speler eerder weg wil.

In het huidige systeem ligt die macht grotendeels bij clubs en instituten.

In het nieuwe systeem verschuift die macht naar één element: de clausule.

Niet als Spaans afkoopbedrag, maar als contractuele afspraak die:

• vooraf vastligt,

• juridisch toetsbaar is,

• en de mobiliteit van een speler bepaalt.

Dat maakt de clausule tot het stille middelpunt van het nieuwe transfersysteem.

En juist daarom is het opvallend dat:

• clubs er nauwelijks publiek over spreken,

• spelers er zelden expliciet om vragen,

• en intermediairs het onderwerp liever vermijden.

Niet omdat het onbelangrijk is, maar omdat iedereen voelt dat wie hier als eerste beweegt, ook als eerste risico loopt.

1. Niemand wil de eerste mover zijn

Voor clubs geldt: wie nu al zichtbaar “Diarra-proof” gaat werken, loopt het risico economisch nadeel te hebben.

Read more

Vrijwel elk groot medium heeft er inmiddels een item, tafelgesprek of podcast aan gewijd. De toon is meestal dezelfde:

dit arrest zou het transfersysteem “op zijn kop zetten”, spelers zouden “vrij spel” krijgen en transfersommen zijn “onhoudbaar”.

Maar wie goed luistert, merkt iets opvallends.

De uitleg blijft vrijwel altijd steken op:

• de Diarra-zaak zelf,

• de persoonlijke situatie van de speler,

• of vage voorspellingen over een markt die “volledig zal veranderen”.

Wat vrijwel ontbreekt:

wat dit concreet betekent voor clubs, en in het bijzonder voor een club als Ajax.

Tegelijkertijd zagen supporters afgelopen zomer:

• recorduitgaven op de transfermarkt,

• torenhoge transfersommen,

• en ook richting de komende winter lijkt er weinig te veranderen.

Dat voedt het gevoel:

“Zie je wel, er is niets aan de hand. Dit waait wel over.”

Dat gevoel is begrijpelijk.

Maar het is ook misleidend.

Over deze reeks

De reeks Het Nieuwe Transfersysteem is gebaseerd op grondig deskresearch en gesprekken met meerdere partijen die direct betrokken zijn bij het functioneren van het transfersysteem.

Daarbij is gesproken met, en input verwerkt van onder meer:

• juristen gespecialiseerd in sport- en arbeidsrecht,

• vertegenwoordigers van spelersorganisaties,

• voetbaleconomen,

• consultants actief in transfer- en waarderingsmodellen,

• en betrokkenen uit de wereld van zaakwaarnemers en clubs.

Daarnaast zijn:

• relevante Europese en FIFA-reglementen bestudeerd,

• recente rechtspraak geanalyseerd,

• en beleidsdocumenten rond de hervorming van het transfersysteem meegenomen.

Waar gesprekken vertrouwelijk zijn gevoerd, zijn inzichten geanonimiseerd verwerkt.

Deze reeks is geen opinie-exercitie, maar een poging om een complex en nog bewegend systeem zo zorgvuldig en feitelijk mogelijk te duiden.

Wat er aan de oppervlakte hetzelfde blijft…

Aan de buitenkant ziet de voetbalwereld er nog vertrouwd uit.

• Transferperiodes blijven bestaan.

• Grote clubs betalen nog steeds hoge bedragen.

• Contracten worden nog steeds verlengd alsof er niets veranderd is.

Voor de gemiddelde supporter is er weinig reden om te denken dat het systeem fundamenteel wankelt.

Maar dat komt omdat de echte verandering zich niet aan de transferkant, maar aan de juridische kant afspeelt.

En die twee lopen zelden synchroon.

…en wat er onder de oppervlakte wél schuift

In oktober 2024 oordeelde het Hof van Justitie van de EU in de zaak van Lassana Diarra dat onderdelen van het huidige transfersysteem in strijd zijn met Europees arbeids- en mededingingsrecht.

De kern van dat oordeel is eenvoudiger dan veel uitleg suggereert:

• Een speler is geen eigendom van een club.

• Een werknemer moet van werkgever kunnen wisselen.

• Schadevergoedingen bij contractbreuk mogen niet buitensporig of onvoorspelbaar zijn.

• En die schade moet redelijk, vooraf kenbaar en proportioneel zijn.

Het Hof heeft het transfersysteem niet afgeschaft.

Maar het heeft wel het juridische fundament ervan verschoven.

En dat fundament geldt nu al.

Waarom juli 2026 een cruciale datum is

De uitspraak van het Hof werkt direct.

Maar FIFA past haar Regulations on the Status and Transfer of Players (RSTP) formeel pas per 1 juli 2026 aan.

Dat is belangrijk nieuws.

Niet omdat er dan ineens chaos uitbreekt, maar omdat dit de eerste structurele herziening van het transfersysteem in twintig jaar wordt.

Wat we nu al weten:

• clubs en spelers krijgen meer ruimte om zelf compensatieclausules vast te leggen;

• de rol van FIFA-tribunalen wordt beperkter;

• zonder vooraf afgesproken clausule wordt schadevergoeding juridisch lastiger;

• het systeem verschuift van institutie-gedreven naar contract-gedreven.

Oftewel:

de bal komt steeds meer bij het contract te liggen, niet bij FIFA.

Maar waarom gebeurt er dan nu nog zo weinig?

Omdat niemand er belang bij heeft om voorop te lopen.

• Spelers verdienen al veel en mijden procedures.

• Intermediairs verdienen aan transacties, niet aan hervorming.

• Clubs profiteren nog van het bestaande systeem.

• En FIFA heeft alle reden om verandering zo lang mogelijk gecontroleerd te laten verlopen.

Het resultaat is een collectieve afwachtstand.

Dat betekent niet dat er niets gebeurt.

Het betekent dat iedereen gokt op tijd.

Ajax zit precies in het spanningsveld

Voor Ajax is dit geen academische discussie.

Ajax is:

• een club die waarde creëert via contracten,

• sterk afhankelijk van transferinkomsten,

• en actief in een Europese rechtsorde waarin arbeidsrecht zwaar weegt.

De afgelopen jaren had Ajax een selectie vol jonge spelers onder de 23.

Dat is minder het geval dan voorheen, er zijn meer oudere spelers aangekocht, maar het businessmodel blijft onverminderd gestoeld op jeugd en doorontwikkeling.

Denk aan spelers als:

• Mika Godts

• Jorthy Mokio

• Rayane Bounida

• Sean Steur

Dat zijn precies de profielen waarvoor contractkwaliteit straks bepalend wordt:

• hoe mobiel een speler is,

• hoe voorspelbaar een exit wordt,

• en hoeveel waarde Ajax kan behouden.

In een systeem dat meer op arbeidsrecht gaat lijken dan op een gesloten markt, wordt contractstrategie de nieuwe transferstrategie.

Wat deze reeks gaat doen

In deze reeks ga ik niet meedoen aan grote woorden of doemscenario’s.

Ik ga stap voor stap ontrafelen:

• waarom er nu nog zo weinig zichtbaar verandert;

• waarom Justice for Players mogelijk de echte versneller wordt;

• hoe FIFA waarschijnlijk reageert (en waarom dat traag gaat);

• hoe het nieuwe systeem er waarschijnlijk uitziet;

• wat de juridische en economische gevolgen zijn;

• en wat dit concreet betekent voor Ajax en haar spelers.

Niet om paniek te zaaien.

Maar om grip te krijgen op een systeem dat wél verandert, alleen niet op het scorebord.

Tot slot

Supporters kijken naar transfersommen.

Het Hof kijkt naar arbeidsrecht.

Spelersorganisaties kijken naar mobiliteit.

En FIFA kijkt naar reglementen die juridisch overeind moeten blijven.

De som van die krachten maakt één ding duidelijk:

Het nieuwe transfersysteem is geen mythe.

Het is begonnen, alleen niet daar waar iedereen kijkt.

Lees nu het volgende artikel:

waarom er ondanks alles nog zo weinig zichtbaar verandert

Subscribe now

Nu brengt niet elke nieuwe speler dezelfde lasten mee. Een aankoop, een transfervrije speler of een huurconstructie hebben een andere impact op salaris en transferlasten (afschrijvingen).

Ook de lengte van het contract, de specifieke voorwaarden (denk: bonussen) en de leeftijd van de speler hebben meer of minder invloed op salaris en afschrijvingen.

De prioriteit van een ervaren nummer zes

Uit de berichtgeving blijkt dat het gaat om:

• een ervaren nummer zes

• salarisruimte

Zo’n oudere, waarschijnlijk buitenlandse, speler zit ook in een hogere salariscategorie. En gezien het vooral om salaris gaat, zal het een (bijna) transfervrije of huurspeler zijn.

Vergelijkbaar met het aantrekken van Jordan Henderson twee winters geleden. Of meer financieel gezien, zoals Bertrand Traoré in zomer van 2024.

De veranderingen in salarisruimte

De meest recente cijfers over de spelerssalarissen van Ajax gaan over het vorige seizoen. Het resultaat van de veranderingen deze zomer moet ingeschat worden om te bepalen of er meer of minder salarisruimte is.

Er vertrokken een flink aantal spelers (incl. verhuur), met daarbij enkele grootverdieners. Daar kwamen ook wat aankopen voor terug, maar onder de streep lijkt er wel bespaard te zijn op salaris.

Dat was ook wel nodig en volgens plan.

De veranderingen in aankoopruimte

Een ander beeld ontstaat voor de aankoopruimte. Niet alle vertrokken spelers namen afschrijvingsruimte in. Bovendien blijven verhuurde spelers staan op de afschrijvingen, waar hun salaris meestal (deels) wordt overgenomen.

De aankopen waren vrij fors en onder de streep lijkt Ajax ongeveer dezelfde transferlasten (totaal aan afschrijvingen) te hebben als eind vorig seizoen.

Ook hier is het plan om nog verder te reduceren, dus ruimte voor aankopen is beperkt.

Het type speler waar ruimte voor is

Al met al is wel salarisruimte, maar geen (of beperkte) aankoopruimte. Dat past bij een Henderson-achtige aankoop. Een ervaren speler die niet veel kost qua aankoop, bijvoorbeeld omdat hij bijna uit zijn contract loopt, omdat hij al transfervrij is of omdat hij gehuurd wordt.

Zijn salaris zal niet weinig zijn, maar telt dit boekjaar nog maar voor de helft, omdat het nog maar om een half jaar gaat. En mogelijk wordt er nog gespeeld met bonusvoorwaarden gerelateerd aan prestaties.

Deze theorie blijft overeind zolang Ajax zich in grote lijnen houdt aan de voorgenomen reductie aan kosten. Dat is niet alleen verstandig qua continuïteit en stabiliteit, maar ook omdat deze winter nog te vroeg lijkt te komen voor het beleid van de nieuwe technisch directeur en trainer.

Begin volgende week volgt een uitgebreide analyse van de huidige financiële staat en daarmee de mogelijkheden voor aankomende winter.

Schrijf je in voor Ajax Financials om niets te missen!

Subscribe now

In een transfer gaat namelijk veel meer geld om dan alleen het bedrag dat jij op Transfermarkt of VI ziet staan. In de boekhouding van Ajax moet bij een verkoop eerst een hele rij posten worden gedekt:

• de resterende boekwaarde (ongebruikte transfersom)

• solidariteitskosten

• mogelijke doorverkooppercentages

• intermediairs- en transactiekosten

• eventuele nog niet-afgeschreven tekengelden

Pas als ál deze kosten zijn gedekt, ziet Ajax in de jaarrekening een positief transferresultaat. Alles daaronder is een boekverlies, ook al voelt de transfersom misschien “hoog genoeg”.

Om het begrijpelijk te maken: vier voorbeelden uit de praktijk

1. Oscar Gloukh — de ‘duurste’ speler in break-even-termen

Gloukh werd deze zomer gehaald en heeft dus nog bijna zijn volledige boekwaarde openstaan. Daardoor heeft hij van de hele selectie de hoogste minimale transfersom. Niet omdat hij per se de beste speler is of de hoogste marktwaarde heeft, maar simpelweg omdat er nog weinig is afgeschreven.

2. Gastón Ávila — terug van verhuur, hoge lasten, maar financiële hobbel

Ávila lijkt sportief nauwelijks meer in beeld en keert deze winter terug van een huurperiode. Zijn hoge afschrijving (en salaris) drukt zwaar op de begroting en Ajax wil hem eigenlijk van de hand doen. Alleen: zijn minimale transfersom ligt relatief hoog door zijn resterende boekwaarde en transactiekosten.

Gevolg: de kans is groot dat Ajax hem met boekverlies moet verkopen als men deze winter afscheid wil nemen.

3. Anton Gaaei — zoals velen, beperkte waarde sportief en financieel

Spelers zoals Gaaei zijn er momenteel vrij veel. Als ze verkocht worden, zullen ze het minimale bedrag wel halen en waarschijnlijk daarboven uitkomen. Winst dus, maar in de categorie van hooguit enkele miljoenen.

Dat is niet slecht, maar het zet weinig echte zoden aan de dijk om voldoende transferwinst te behalen. Tel daarbij op dat hun sportieve bijdragen ook niet heel significant was, en je ziet dat dit geen hele goede investering is geweest.

4. Kenneth Taylor — het beste voorbeeld van pure winst

Taylor is eigen jeugd en heeft dus geen boekwaarde. Alles boven de kosten (ongeveer 15% uit het verleden gebleken) is direct winst. Dat maakt hem financieel de aantrekkelijkste speler om te verkopen: zijn transfersom is voor het grootste deel ook daadwerkelijke winst.

En dan nu de complete lijst en wat het betekent voor de aankoopruimte

Hoe zit dit voor de rest van de selectie?

Welke spelers zijn financieel bijna onverkoopbaar zonder verlies, en welke leveren direct winst op, zelfs bij een relatief lage transfersom?

👇 Hieronder vind je in het betaalde deel de volledige tabel met per speler de minimale verkoopprijs voor een positief transferresultaat, plus de analyse wat dit betekent voor de winter.

Read more