De koppen die volgden, lazen voorspelbaar: FIFA en Diarra schikken, alsof daarmee een hoofdstuk wordt afgesloten. En dat klopt ook, maar alleen het verkeerde hoofdstuk. Want wie de schikking goed leest, ziet niet een eindpunt maar een zorgvuldig getimede opruimactie, vlak voor een veel grotere afrekening.

Subscribe now

Wat er feitelijk is geschikt

Diarra eiste €65 miljoen schadevergoeding van FIFA en de Belgische voetbalbond. FIFA was glashelder in haar verklaring: “FIFA has not made any admission of liability nor payment by way of compensation.” Geen erkenning van aansprakelijkheid, geen compensatie.

Diarra’s eigen advocaten, het kantoor Dupont-Hissel (niet toevallig hetzelfde kantoor dat ooit de Bosman-zaak voerde) reageerden al even sober. Een “amicable settlement”, en verder “no further comment”. Geen triomf, geen bedrag, geen woord over wat de schikking betekent voor de bredere strijd.

Read more

De transfersom verdeel je over vijf jaar, dus de jaarlijkse afschrijving blijft laag. De marktwaarde stijgt (meestal) mee met zijn ontwikkeling, dus de boekwaarde loopt nooit voor op wat de markt wil betalen. En verkoop je hem na twee of drie seizoenen, dan is het verschil tussen verkoopprijs en boekwaarde pure transferwinst. Lange looptijd, lage last, opwaarts potentieel: een no-brainer.

Maar Jordi Cruijff winkelt niet in dat schap. De technisch directeur heeft meermaals uitgesproken dat hij ervaren spelers wil toevoegen. Het zijn piketpalen voor het project van de net vastgelegde trainer Míchel, namen die volgend seizoen meteen het verschil moeten maken.

Het is een verdedigbare keuze voor een club die wil terugkeren aan de top. Maar zodra je voor dat profiel kiest, draait de hele rekensom om. Want bij een speler van eind twintig is elke contractlengte op zijn eigen manier verkeerd.

Subscribe now

Het profiel, en de uitverkoopbak

De namen die rondzingen passen allemaal in datzelfde profiel. Let wel: het zijn nadrukkelijk geruchten, niets is concreet:

• Viktor Tsygankov (Girona, 28)

• Edson Álvarez (West Ham, 28, verhuurd aan Fenerbahçe)

• Lovro Majer (Wolfsburg, 28) en

• Dani Ceballos (Real Madrid, 29).

Vier ervaren spelers, vier clubs die om uiteenlopende redenen willen of moeten verkopen.

Dat die verkopers onder druk staan, is geen toeval. Dat is momenteel Ajax’ prijsklasse. Girona, Wolfsburg en West Ham degradeerden, en Ceballos brengt voor Real met nog één jaar contract alleen deze zomer nog iets op.

Subscribe now

Zonder Champions League-geld winkel je in de uitverkoopbak. De korting komt van de nood van de verkoper, maar de keerzijde is dat je spelers koopt die om een reden weg moeten: leeftijd, salaris, of een tegenvallende periode. Precies het profiel waar de contractlengte-val het hardst toeslaat.

En zelfs in die uitverkoopbak is binnenhalen geen zekerheid. Afgelopen winter joeg Ajax op ervaren controleurs voor de nummer zes, namen als Endo, Nørgaard, Ugarte en Fred passeerden de revue, en uiteindelijk kwam niemand.

Zulke spelers hebben keuze, en een club zonder Europees toptoernooi en zonder titelrace moet geluk hebben. Daar kan Michel het verschil maken: hij vroeg Tsygankov (en Ceballos) persoonlijk om de overstap, en zijn Spaanse netwerk opent deuren die voor Ajax anders dicht blijven. Maar precies dat voordeel draagt een risico in zich. Daarover verderop meer.

Want stel dat het lukt. Dan begint de eigenlijke vraag, en die is financieel: niet óf je hem haalt, maar welk contract je hem geeft.

Read more

Ik heb geen bron bij Real Madrid. Ik heb Jordi Cruijff niet aan de lijn gehad, geen zaakwaarnemer me iets toegefluisterd, geen blik in een mailbox.

Ik werk met exact dezelfde informatie als jij: de tweets van Matteo Moretto en Fabrizio Romano, een transfersom die rondzingt op zes miljoen, een trainer die dinsdag werd gepresenteerd, een speler die bij zijn club op een zijspoor staat.

Verder heb ik logica, een rekenmachine en jaren leeskilometers in dit wereldje.

Dat is bewust de eerste alinea. Want dit stuk gaat niet over de vraag óf Ceballos komt. Het gaat over de manier waarop die vraag wordt gesteld.

En hier is mijn voorspelling. Een deel van jullie leest dit straks uit, kijkt naar boven, en denkt: dus het gebeurt. Een ander deel denkt: dus het is onzin. Kom je tot een van beide conclusies, dan ben je precies de lezer over wie dit stuk gaat.

Subscribe now

Wat er letterlijk op tafel ligt

De feiten zijn niet in geschil. Moretto meldt dat Ajax dicht bij een akkoord met Real Madrid is, voor een bedrag rond zes miljoen euro. Romano bevestigt dat Ajax gesprekken heeft geopend en dat de kersverse trainer Míchel graag met zijn landgenoot wil werken. Bij Real valt Ceballos buiten de plannen van Mourinho. Zijn contract loopt tot de zomer van 2027, en aangezien het over een maand 1 juli is, betekent dat: nog één jaar. Vorig seizoen ketste een overgang naar Marseille op het laatste moment af, op de speler zelf.

Dit is allemaal waar. Interesse: waar. Principeakkoord tussen clubs: vermoedelijk waar. Contact, gesprekken, een prijskaartje: waarschijnlijk ook gewoon waar.

En toch is dat nog geen transfer.

Dat is geen woordspelletje. “Ajax en Real zijn eruit” en “Ceballos speelt volgend jaar in de ArenA” zijn twee verschillende zinnen, en tussen die twee zit de enige partij die er in alle berichtgeving structureel bij inschiet: de speler.

Wat verdient Ceballos en hoe dat vertaalt naar Ajax’ salarissen

De categoriefout

Zo werkt de meeste verontwaardiging. De scoop komt voorbij (bijna binnen!) en als de speler dan nee zegt, klinkt het: oplichterij, fraud, weer zo’n transfersoap. Terwijl er feitelijk niets onwaars is gemeld.

Er ís interesse. Er ligt een akkoord met de verkopende club. Alleen heeft niemand de werknemer gevraagd of hij zin heeft om te verhuizen.

Subscribe now

En dat is de denkfout, in één zin: de transfermarkt is geen supermarkt. Je kunt niet iets uit het schap pakken en bij de kassa afrekenen. Een speler is geen voorraad. Hij is een werknemer met eigen regie over zijn loopbaan (en sinds het Diarra-arrest is die regie juridisch alleen maar steviger verankerd).

Een club kan een principeakkoord met een andere club hebben en alsnog nul krijgen, omdat de derde partij aan tafel een eigen agenda, een eigen gevoel en een eigen aanbieder elders heeft. Real Betis, bijvoorbeeld. Zijn oude liefde.

Dan het interessantere deel: niet wát er gemeld is, maar hóé een gerucht als dit geboren wordt, wie het de wereld in duwt en waarom. En wat de cijfers eronder werkelijk zeggen. Een reconstructie, plus de boekhouding die in geen enkele scoop staat.

Read more

Dat is niet per se onjuist. Maar het is ook niet het volledige verhaal. Want de vraag “verliest Ajax geld op deze transfer?” heeft minstens drie antwoorden, afhankelijk van hoe je ernaar kijkt. En die antwoorden lopen flink uiteen.

Maatstaf 1: wat betaalde Ajax, wat krijgt Ajax terug?

De meest directe vergelijking is simpel: aankoopsom versus verkoopsom. Ajax betaalde €9,5 miljoen voor Kaplan; als ze hem nu voor €4 miljoen verkopen, is dat €5,5 miljoen verlies. Zo rekenen de meeste media.

Dat is niet fout, maar wel onvolledig, en bovendien vaak niet correct uitgevoerd.

Subscribe now

Want €4 miljoen is wat Trabzonspor betaalt, niet wat Ajax ontvangt. Van de brutotransfersom gaan namelijk standaard kosten af:

• Makelaarscommissie: doorgaans 10–15% van de transfersom, betaald door de verkopende club. Dat is hier €400.000 tot €600.000.

• Solidariteitsafdracht: FIFA verplicht clubs om 5% van iedere transfersom te verdelen onder de opleidingsclubs van de speler. Voor Kaplan is die verdeling op 1 juli 2026: 2,8% voor Trabzonspor, 0,4% voor NEC en 1,5% voor Ajax (de rest voor waar hij onder contract staat tot en met 31 december 2026).
  Bij een terugkeer naar Trabzonspor (de club die Kaplan formeel opleidde) is dat technisch gezien opnieuw van toepassing. Dat is nog eens €128.000 die Ajax niet ontvangt.

• Doorverkooppercentage: bij veel transfers spreekt de verkopende club een percentage af van de toekomstige meerwaarde. Nog een deel dat Ajax dan niet zelf zou ontvangen.
  In dit specifieke geval gaat het juist andersom: als er bij de oorspronkelijke verkoop van Kaplan aan Ajax al een doorverkooprecht voor Trabzonspor was afgesproken, dan is dat nu niet meer van toepassing. Die clausule geldt namelijk over de het verkoopbedrag (ook weer “winst” genoemd) boven de oorspronkelijke aankoopprijs. Die winst is er hier niet.

Realistisch scenario: Ajax houdt netto zo’n €3,2 miljoen over aan deze transfer. Afgezet tegen de €9,5 miljoen aankoopsom is het verlies dan geen €5 of 5,5 maar ruim €6,3 miljoen.

Dat is meer dan de media schrijven. Niet minder.

Een ander voorbeeld dat zich hiervoor leent is Chuba Akpom, maar ik beloofde eerder niet nog meer over hem te schrijven. Dan Sivert Mannsverk. Naar verluidt heeft Sparta Praag een koopoptie van €4 miljoen op hem. Als die gelicht wordt, zullen de koppen schrijven: “Ajax verkoopt Mannsverk met verlies.” Hij kostte immers ook meer dan dat. Maar ook hier geldt: €4 miljoen bruto is iets anders dan €4 miljoen netto op de Ajax-rekening.

De makkelijke rekensom is dus niet onwaar, maar moet wél correct worden uitgevoerd. En dat is lastiger dan het lijkt, want niet alle kosten zijn openbaar.

Lees hier wat het transferbudget van Ajax deze zomer wordt

Maatstaf 2: hoe Ajax zelf naar transfers kijkt

Wat hierboven staat, is hoe het eruitziet voor de buitenwereld. Maar Ajax zelf rekent anders. Samen met de KNVB, UEFA en andere financiële controleurs. En eerlijk gezegd is dat véél gunstiger.

Read more

Dat zegt veel over waar Ajax momenteel staat op de transfermarkt. Niet zozeer qua transfersommen (daar lijkt eerder ruimte voor aanwezig te zijn), maar vooral qua salarishuis. Juist daar wringt het bij deze categorie keepers.

Budget voor een prioriteitspositie

Ajax kan best een significante investering doen voor een prioriteitspositie. Zeker omdat de keeperpositie intern als cruciaal wordt gezien, ook dus door Jordi Cruijff. Tegelijkertijd blijft het salarishuis een gevoelig dossier. Ajax probeert de kostenstructuur juist flexibeler te maken en heeft nog meerdere posities in te vullen. Dan wordt het lastig om een uitzonderlijk hoog keeperssalaris neer te leggen.

ABONNEER MET 20% KORTING

Ter vergelijking: de afgelopen zomer aangetrokken spelers als Kasper Dolberg en Oscar Gloukh zouden in de orde van grootte van €1,5 tot €2 miljoen per jaar zitten, terwijl Steven Berghuis daar net onder zit. Dat zijn al salarissen aan de bovenkant van het Ajax-spectrum. Bij de drie genoemde keepers liggen de verhoudingen compleet anders.

Lees hier meer over salarissen van de huidige Ajax-selectie die je online vindt

Ter Stegen in (financieel) conflict met Barcelona

Vooral de situatie rond Ter Stegen is fascinerend. De Duitser verdiende bij FC Barcelona jarenlang salarissen waar bedragen van zo’n €15 miljoen bruto per jaar aan worden gekoppeld. Dat is ver buiten de Ajax-categorie, misschien wel tienvoudig met Nederlandse belastingen. Toch maakt juist die extreme salarisdruk hem interessant.

Werkweigering rondom medisch dossier

Barcelona zit namelijk nog altijd gevangen in de strenge La Liga salary cap-regels. De club probeert al jaren salarissen, afschrijvingen en registratieruimte te balanceren. Rond Ter Stegen speelde vorig seizoen zelfs een conflict over zijn medische dossier. De Duitser weigerde aanvankelijk het medische rapport te ondertekenen waarmee Barça extra salarisruimte wilde creëren via de regels rondom langdurige blessures (80% reductie).

Dat leverde hem volgens Spaanse media bijna een disciplinaire straf, boete en zelfs tijdelijke schorsing op. Uiteindelijk kwam de situatie alsnog “goed” voor Barcelona en kreeg de club ruimte om nieuwe spelers te registreren binnen de salary cap-constructies van La Liga. Saillant: nieuwe keeper Joan García werd zo speelgerechtigd.

Subscribe now

Extreme huurconstructie

Die context verklaart ook waarom Girona afgelopen seizoen slechts een klein deel van zijn salaris betaalde tijdens zijn huurperiode. Spaanse media schreven dat Barcelona ongeveer 90 procent van zijn loon bleef dragen. Zo kreeg Ter Stegen alsnog een kans om zich in de WK-selectie te spelen voor Duitsland, ware het niet dat hij na rugblessure (van het medische dossier) in februari opnieuw zwaar geblesseerd raakte aan zijn hamstring en waarschijnlijk pas in het nieuwe seizoen weer fit is.

Daarbovenop kwamen geruchten dat Barcelona zelfs bereid zou zijn Ter Stegen een volledig jaarsalaris mee te geven om zijn contract (dat nog loopt tot 2028) voortijdig te ontbinden. Daarmee zou hij transfervrij worden. Het probleem voor Barça lijkt echter dat Ter Stegen vooral vasthoudt aan het volledige bedrag dat hem contractueel nog toekomt. Dat maakt een snelle oplossing ingewikkeld.

Sportief zit de Duitser bovendien in een vreemde fase van zijn carrière. Hij gaat niet mee naar het WK met Duitsland, is inmiddels 34 jaar en beseft waarschijnlijk dat het aantal topopties langzaam beperkter wordt. Tegelijkertijd is hij nog altijd een keeper van hoog niveau met internationale status. Dat maakt hem interessant voor clubs die tijdelijk een topkeeper zoeken, maar ook lastig betaalbaar.

Weinig haalbare opties voor Ajax

Wordt het opnieuw verhuur, dan lijkt het onrealistisch dat Barcelona opnieuw 90% gaat dragen en wordt het snel onbetaalbaar voor Ajax. Wordt zijn contract ontbonden, dan zijn er veel kapers op de kust met betere salarismogelijkheden en spelend op een hoger (Europees) niveau.

Een kleine nuance die mogelijk meespeelt: Girona-trainer Míchel geldt als kandidaat bij Ajax en werkte recent nog met Ter Stegen samen. Of dat echt invloed heeft, valt lastig in te schatten, maar het netwerk speelt in dit soort deals vaak wel een rol.

Moet Ajax de creatieve, financiële constructies van Barcelona volgen?

Peña realistisch, maar afhankelijk van Barcelona

Iñaki Peña lijkt daarom de meest realistische Barça-route. Zijn salaris ligt aanzienlijk lager (naar verluidt ongeveer €2 tot €2,5 miljoen bruto per jaar) en past meer binnen Ajax-verhoudingen, al blijft ook dat stevig.

Peña verlengde onlangs nog bij Barcelona, werd een jaar uitgeleend aan Elche CF, wat juist huur logischer maakt dan een definitieve transfer. Barça behoudt controle over een eigen opgeleide keeper, terwijl Ajax tijdelijk kwaliteit kan binnenhalen zonder een enorme transfersom.

Zijn perspectief hangt sterk samen met de keeperspuzzel in Barcelona. Joan García lijkt daar de beoogde nummer één te worden, terwijl Barcelona daarnaast moet kiezen tussen Wojciech Szczęsny of Peña als reservekeeper. Daarachter staan er bovendien nog enkele talentvolle jonge keepers klaar als derde optie. Precies daardoor voelt Peña momenteel als een speler die vooral afhankelijk is van keuzes boven hem.

Subscribe now

Flekken niet onlogisch, maar te duur

Dan is er nog Mark Flekken. Sportief misschien wel de meest logische naam van de drie, financieel waarschijnlijk de minst haalbare. Bayer 04 Leverkusen betaalde vorig jaar een forse transfersom voor de Oranje-international (zo’n €11 miljoen), die bovendien een Bundesliga-salaris heeft dat ver boven Ajax-niveau ligt. Naar verluidt zo’n €4 of 5 miljoen per jaar. Een definitieve transfer lijkt daarom nauwelijks realistisch.

Wel ontstaat er bij Leverkusen een interessante situatie door de komst van een nieuwe trainer. Daardoor ontstaat automatisch onzekerheid én kans. Momenteel staat Flekken bij zijn club onder druk, maar zijn selectie voor het huidige WK lijkt veilig; Ronald Koeman ziet hem nog altijd als vaste optie voor Oranje. Daardoor spelen zijn overwegingen waarschijnlijk meer op clubniveau dan op interlandniveau.

En juist daar wringt Ajax mogelijk. Leverkusen speelt sowieso Europees voetbal in de Europa League, terwijl Ajax zelfs het risico loopt helemaal geen Europees voetbal te halen of hooguit Conference League te spelen. Mocht Flekken vertrekken, dan ligt het voor de hand dat hij mikt op een club met Champions League- of Europa League-voetbal.

Alleen als hij bij Leverkusen buiten beeld raakt bij de nieuwe trainer én een huurconstructie ontstaat, zou Ajax laat in de markt een kans kunnen krijgen. Dan zal Leverkusen wel mee moeten werken qua salaris en een deel voor hun rekening moeten nemen.

Afhankelijkheid voor topkandidaten

En precies daar lijkt de kern van dit keepersdossier te liggen: Ajax is bij dit kaliber keepers afhankelijk van de keuzes en financiële problemen van grotere clubs. Niet alleen Barcelona, maar ook Leverkusen of andere Europese topclubs die later in de markt moeten schuiven met salarissen, registraties of hiërarchieën.

Dat maakt huren momenteel de meest logische route voor Ajax bij dit soort kandidaten. Maar ook dat betekent vaak ook geduld. Zulke constructies ontstaan zelden vroeg in de zomer. Eerst moeten grotere clubs hun selecties ordenen, trainers keuzes maken en salary cap-puzzels opgelost worden. Pas daarna ontstaat ruimte voor opportunistische deals.

Lees meer over huren en transfervrije spelers en de impact ervan

Dat timing-aspect is voor Ajax bovendien ongunstig. Met mogelijke voorrondes voor de Conference League én een eventuele nieuwe trainer die zo snel mogelijk duidelijkheid over zijn selectie wil, ontstaat juist behoefte aan vroege stabiliteit. De realiteit van deze keepersmarkt lijkt echter precies het tegenovergestelde: wachten tot later in het transferwindow en hopen dat de puzzel bij grotere clubs de goede kant op valt.

Profiteer nu van 20% korting

Share

Het seizoen is bijna ten einde, vanmiddag wordt de laatste reguliere speelronde afgewerkt, maar de supporters zijn al lang en breed bezig met de zomer. Welke spelers blijven, welke gaan, en welke móéten gaan?

De voetbalmedia helpen niet bepaald met het temperen van verwachtingen: “de hele selectie staat in principe te koop”, “Jordi wil vijftien spelers van de hand doen”, “de selectie moet op de schop”.

Hoewel er aan het begin van de window zeker enige budgetruimte is, moet er zeker meer financiële armslag gecreëerd worden om de ambities waar te maken. Vandaar deze twee lijsten:

• wat moeten vertrekkende spelers opleveren om boekhoudkundig zonder kleerscheuren door de transferzomer te komen;

• hoeveel mogen nieuwe spelers maximaal kosten zonder de boeken meteen in het rood te drukken.

Daarmee kan in theorie zelf gerekend gaan worden aan elk gerucht dat de komende weken voorbijkomt.

Abonneer met 20% korting

Wat is een minimale transferwaarde?

De minimale transferwaarde is een berekend bedrag: een educated guess van wat een speler aan transfersom moet opleveren (dus wat de kopende club daadwerkelijk overmaakt) om voor Ajax boekhoudkundig quitte te spelen. Pas alles boven dat bedrag levert daadwerkelijk transferwinst op in de boeken.

De rekensom is in essentie eenvoudig. Van elke transfersom gaat een vast deel direct van tafel: een solidariteitsafdracht (maximaal 5%, maar variabel per speler) gaat naar de opleidende clubs, en ongeveer 15% verdwijnt aan kosten zoals intermediair(s), de speler zelf, juridische afhandeling en administratie. Wat er overblijft (in de praktijk zo’n 80% van de transfersom) moet ten minste de boekwaarde van de speler dekken om geen afboeking te krijgen.

Een concreet voorbeeld: Josip Sutalo

Josip Sutalo heeft op 1 juli 2026 nog twee jaar contract, met een jaarlijkse afschrijving van 4,1 miljoen euro. Dat betekent een resterende boekwaarde van 8,2 miljoen euro die door een transfersom gedekt moet worden.

Voor Sutalo geldt een solidariteitsafdracht van 4,8%. Tel daar de gebruikelijke 15% transferkosten bij op en Ajax verliest 19,8% van elke binnenkomende transfersom voordat er iets aan de boekwaarde wordt afgelost. De rekensom:

• Transfersom × 80,2% ≥ 8,2 miljoen euro

• Transfersom ≥ 10,2 miljoen euro

Sutalo moet dus minimaal 10,2 miljoen euro opleveren om de boeken zonder transferverlies te sluiten. Alles daarboven is winst, alles daaronder een afboeking.

Omdat Oscar Gloukh nog veel contractjaren heeft, is zijn resterende afschrijving ook nog hoog. Daarom moet hij nog minimaal €14,5 miljoen opleveren, bijna gelijk aan het bedrag dat Ajax een jaar geleden voor hem betaalde.

Later in dit artikel de volledige lijst.

Hoe werken die afschrijvingen?

Spelers staan als immateriële vaste activa op de balans. De transfersom waarvoor een speler is aangetrokken wordt lineair afgeschreven over de contractduur. Een speler die voor 20 miljoen euro wordt gehaald op een vijfjarig contract kost de club elk seizoen 4 miljoen euro aan afschrijving, ongeacht hoe die speler dat seizoen presteert.

Abonneer met 20% korting

Op 1 juli, wanneer het nieuwe boekjaar begint, daalt de boekwaarde met de jaarlijkse afschrijving. Wat resteert, is de boekwaarde die door een eventuele transfersom gedekt moet worden om geen verlies te boeken. Hoe langer een speler bij de club is, hoe lager de boekwaarde, hoe makkelijker een transfer “winstgevend” gemaakt kan worden. Eigen jeugd staat per definitie voor 0 euro op de balans: alles wat daar binnenkomt is pure transferwinst.

Lees (en luister) hier hoe het transferbudget voor deze zomer precies werkt

Zo is de eerder genoemde Josip Sutalo dus de speler met de hoogste afschrijvingslast: minimaal €4,1 miljoen per jaar. Dit dus op basis van €20,5 miljoen transfersom en een vijfjarig contract. Is er een deel van zijn €3 miljoen bonus uitgekeerd, dan is die afschrijving hoger.

Of Steven Berghuis en Sivert Mannsverk: zij kwamen voor vergelijkbare bedragen, maar door de contractverlenging van de eerste, is zijn jaarlijkse afschrijving nu nog €450.000 per jaar, terwijl die van Mannsverk €1,2 miljoen.

Afschrijvingen en transferwinst zijn verbonden

Voor de boekhouding zijn afschrijvingen en transferwinst eigenlijk de kosten- en batenkant van transfers. Dat betekent dus ook dat in principe de transferwinst de totale afschrijvingen in een jaar moet dekken.

Dus Ajax probeert minimaal het bedrag te verdienen dat ze uitgeven aan afschrijvingen. Let wel: afschrijvingen lopen door over de jaren en de transferwinst is eenmalig en telt alleen in het huidige jaar.

Lees hier meer over hoe Ajax zijn budget kan opkrikken

In de meest recente update van CIES Football Observatory’s model van marktwaarde, wordt Mika Godts ingeschat op €68 miljoen en Jorthy Mokio (mede door zijn contractverlenging) op bijna €47 miljoen. Gigantische bedragen en heel anders dan Transfermarkt (€25M en €8M) of SciSports ETV (€25,6M en €12,5M). Het laat maar zien hoe subjectief en onzeker marktwaarde is, en hoe lastig het voor clubs is om budgetten en begrotingen te maken.

Abonneer met 20% korting

De salariscomponent

Eén cruciale factor ontbreekt in deze rekensom: het salaris. Een vertrekkende speler bespaart Ajax niet alleen een boekwaarde, maar ook jaarlijkse loonkosten. Een aangetrokken speler kost niet alleen een afschrijving, maar ook een salaris.

Individuele salarissen zijn echter niet openbaar en niet betrouwbaar te berekenen, dus blijft die kant van het verhaal hier buiten beschouwing. Maar onderschat het niet: zeker met het oog op Europees voetbal volgend seizoen, dat op dit moment nog onzeker is. Champions League-deelname maakt een ruime salarisstructuur draaglijk; een seizoen zonder Europa maakt diezelfde structuur direct knellend.

Lees hier alles over de salarissen van de Ajax-selectie

De volledige gegevens

Hieronder de minimale transferwaardes voor de complete verkoopwaardige selectie, plus de afschrijvingsstand op 1 juli. Hiermee kan elk gerucht zelf nagerekend worden.

Read more

Zijn boodschap is tegelijk geruststellend en ongemakkelijk.

“Het transfersysteem is economisch gezien geen vrije markt, maar een set regels die de arbeidsmarkt bewust bijstuurt en fricties creëert.”

Dat ene inzicht zet meteen de toon voor alles wat volgt.

1. Geen markt, maar een ontworpen systeem

Volgens Peeters is het transfersysteem deels economisch verdedigbaar, maar slecht ontworpen. Het is geen spontaan vraag-en-aanbodmechanisme, maar een institutioneel kader dat mobiliteit beperkt om specifieke doelen te dienen.

Die doelen zijn er wel degelijk:

Contractuele stabiliteit, internationale uniformiteit en (vooral) het belonen van opleiding.

Juist dat laatste argument noemt Peeters economisch het sterkst onderbouwd. Clubs investeren jarenlang in jonge spelers zonder garantie op rendement; financiële compensatie bij vertrek is een prikkel die aantoonbaar werkt.

Wat dit betekent:

Diarra corrigeert geen economisch “fout” systeem, maar een juridisch ontspoord systeem dat economisch al suboptimaal was. Verwacht dus geen economische reset, wel een verschuiving binnen bestaande structuren.

2. Als transfersommen wankelen, waar gaat het geld dan heen?

Een veelgehoorde verwachting is dat lagere transfersommen leiden tot “minder geld” in het voetbal. Peeters is daar duidelijk over:

“Het geld verdwijnt niet. Het verschuift.”

Read more

Ajax moet jaarlijks de salarislast onder controle houden, zich houden aan hun eigen richtlijn van circa €40 miljoen aan totale afschrijvingen, en dus €40 miljoen transferwinst boeken om dat af te dekken. Dat is het frame waarbinnen elke transferbeslissing valt.

Drie dossiers domineren op dit moment de agenda:

• Godts wel of niet verkopen?

• Dolberg of Weghorst weg, of beide (houden)?

• Baas, Kaplan en Janse zijn teveel opties als linker centrale verdediger.

Geen meningen over wie zou moeten blijven, maar de doorrekening en een financieel oordeel.

Subscribe now

1. Mika Godts

Tot vervelens toe besproken afgelopen week. De ene journalist troeft de andere af met hogere transfersommen, een derde prikt er weer onderdoor. Iedereen weet plotseling welke scout op de tribune zit tijdens Ajax–PSV, en als Fabrizio Romano er een bericht aan wijdt, weet je dat het dossier actief wordt geduwd. Terug naar de cijfers.

Godts kwam in januari 2023 voor circa €1 miljoen van RC Genk. Twee verlengingen later (de laatste na zijn doorbraak vorig seizoen) ligt hij vast tot medio 2029. Die verlengingen werken twee kanten op. De afschrijving is inmiddels gedaald tot circa €120.000 per jaar; vrijwel nihil. Het salaris zal opgelopen zijn, maar topverdiener is hij niet: ergens tussen €750K en €1M maximaal lijkt realistisch. Lang resterend contract betekent in de regel een gunstige onderhandelingspositie voor de verkopende club.

Vrijwel de volledige transfersom valt straks als winst in de boeken. Wel speelt zijn mogelijke doorverkooppercentage nog een rol.

Het nadeel zit aan de andere kant. Zijn vertrek maakt nauwelijks afschrijvingsruimte vrij voor een vervanger. Salaris dat wegvalt is meegenomen, maar een directe vervanger kost al snel hetzelfde.

Financieel Verdict. De makkelijkste route naar de jaarlijkse transferwinst, daarover geen discussie. Maar makkelijk is iets anders dan noodzakelijk.

Read more

Want als Diarra ergens écht ingrijpt, dan is het daar.

Voor dit artikel sprak ik met Martin Bax, sportadvocaat bij Vissers Legal. Zijn boodschap is opvallend consistent met wat we tot nu toe zien in de praktijk: juridisch is er veel in beweging, maar precies daarom doet vrijwel niemand al iets.

Dat is geen ontkenning van risico.

Het is een rationele reactie op juridische onzekerheid.

1. De praktijk nu: juridisch gezien is wachten verdedigbaar

Sinds het Diarra-arrest is er juridisch gezien iets fundamenteels veranderd: het Hof van Justitie heeft duidelijk gemaakt dat onderdelen van het FIFA-transfersysteem niet in lijn zijn met Europees arbeidsrecht.

Maar dat betekent niet dat de praktijk meteen meebeweegt.

Volgens Bax is het voor clubs juridisch verdedigbaar om de huidige situatie ‘uit te zitten’, zolang er nog geen aangepast reglement ligt. De bestaande RSTP is weliswaar problematisch verklaard, maar functioneert voorlopig nog als referentiekader.

Subscribe now

Dat verklaart ook waarom Vissers Legal weinig concrete vragen ziet:

• clubs denken er intern wel over na;

• externe advocaten komen pas in beeld als het misgaat;

• spelers zijn terughoudend vanwege reputatie- en carrière-impact.

Het voetbal is juridisch gezien een klein en conservatief wereldje, en dat remt actie.

2. De kern van Diarra: rechters willen FIFA hier niet zien

Een belangrijk juridisch signaal uit Diarra is niet zozeer wat het Hof zegt, maar wie het niet meer wil zien.

Read more

Tot vorige week.

Op 24 april 2026 publiceerde Albert Riera, Vice President bij Compass Lexecon, een paper waarin hij een concreet hervormingsmodel voor het nieuwe transfersysteem voorstelt. Het is (voor zover bekend) het eerste publieke, uitgewerkte voorstel sinds het Diarra-arrest.

Dat is op zichzelf nieuws. Maar belangrijker is wie het voorstel schrijft, wat het zegt, en waarom FIFA het waarschijnlijk niet zal overnemen.

Subscribe now

Wie de auteur is, doet ertoe

Compass Lexecon is geen toevallig adviesbureau dat zich over Diarra heeft gebogen. Het is hetzelfde bureau dat de schade-inschatting heeft gemaakt voor de class action van Justice for Players: gemiddeld 8% loonderving per speler, opgeteld €6 miljard in Europa, €8 miljard wereldwijd over circa 100.000 spelers. Riera zelf werkte aan de schadeberekening voor Diarra persoonlijk.

Dat plaatst zijn paper meteen. Dit is geen neutrale waarneming, maar de economische denktank van de spelerskant die formuleert hoe een Diarra-bestendig systeem eruit kan zien als je de mobiliteit van spelers serieus neemt.

Dat maakt het stuk niet minder relevant, eerder relevanter. Voor het eerst staat zwart-op-wit hoe een van de twee polen waartussen het nieuwe systeem gaat landen, dat systeem voor zich ziet.

Van reglement naar contract

Voordat we naar het voorstel zelf gaan, even één zin om Diarra samen te vatten, want zonder dat is geen enkel hervormingsvoorstel goed te plaatsen.

In het oude systeem werd door één centraal FIFA-reglement (de RSTP) bepaald wat een speler kon doen als hij weg wilde, wat dat zou kosten, en wie dat beoordeelde. Het Hof oordeelde dat het reglement op te veel punten in strijd is met Europees arbeidsrecht. Niet omdat transfers op zich onrechtmatig zijn, maar omdat een privaatrechtelijke organisatie als FIFA niet als vervangende arbeidswetgever kan functioneren.

Het gevolg is een fundamentele verschuiving: van een systeem dat wordt gedragen door één centraal reglement naar een systeem dat wordt gedragen door individuele contracten, getoetst aan gewoon arbeids- en contractrecht.

Een speler die wil vertrekken kijkt straks niet meer naar wat artikel 17 RSTP zegt, maar naar wat zíjn contract zegt. En als er geschil is, kijkt geen FIFA-tribunaal maar uiteindelijk een nationale rechter.

Daarmee wordt de inhoud van het contract het hele spel. Wat staat erin? Wat staat er níét in? Houdt het overeind onder de proportionaliteitstoets van een gewone rechter?

Dat is de open vraag die Riera met zijn paper als eerste publiekelijk probeert te beantwoorden.

Subscribe now

Wat Riera voorstelt

Zijn startpunt: een werkbaar systeem moet drie dingen tegelijk doen:

• De speler moet vooraf weten waar hij aan toe is.

• Hij moet ook in de praktijk kunnen vertrekken, niet alleen op papier.

• En de hoogte van een eventuele schadevergoeding mag niet afhangen van afspraken tussen clubs waar hij zelf niet bij was.

Spanje lijkt op papier al een systeem te hebben dat dit doet: de afkoopclausule. Speler en club spreken bij ondertekening een vast bedrag af. Wil een derde club die speler hebben en is bereid dat bedrag te betalen, dan kan de speler vertrekken zonder toestemming van zijn huidige club.

Dat klinkt schoon. In de praktijk werkt het anders.

Riera laat zien dat Spaanse afkoopclausules in de regel 100% tot 1.900% boven de feitelijke marktwaarde worden gezet. In het seizoen 2025/26 verliepen slechts 3 van de 77 LaLiga-transfers van spelers onder contract daadwerkelijk via die clausule. De clausule fungeert dus niet als exit-recht maar als veto-recht: clubs zetten hem zo hoog dat hij nooit wordt geraakt.

Riera’s voorstel is daarom niet “neem het Spaanse model over”, maar: neem het Spaanse model én plak er een wettelijke bovengrens op. Hoe hoog die bovengrens mag zijn, koppelt hij aan het loon dat de speler bij zijn nieuwe club gaat verdienen. Empirisch zijn transfersommen in Europese topcompetities gemiddeld ongeveer 4,5 keer het jaarsalaris bij de nieuwe club. Dat geeft een logisch ankerpunt.

Tot slot pleit hij ervoor dat zo’n cap niet door FIFA wordt opgelegd, maar via een echte CAO tussen clubs en spelersbonden wordt onderhandeld.

Dat klinkt procedureel, maar is juridisch cruciaal: zodra arbeidsvoorwaarden via collectieve onderhandeling zijn vastgelegd, vallen ze onder Europese rechtspraak (de zogenoemde Albany-lijn) buiten het mededingingsrecht. Een CAO-route maakt het hele systeem juridisch veel moeilijker aan te vechten dan een unilateraal FIFA-reglement.

Waarom FIFA dit niet gaat overnemen

Vergelijk dit voorstel met waar FIFA zelf naartoe lijkt te bewegen. Sportjurist Pierfrancesco Visci vatte de FIFA-richting onlangs samen: contractuele vrijheid tussen partijen om de financiële gevolgen van contractbreuk vooraf vast te leggen, en het Football Tribunal grijpt alleen in als een afgesproken bedrag “excessive or manifestly unfair” is. Geen cap, geen salarismultiplier, geen verplichte CAO-route.

Het verschil tussen die twee modellen is fundamenteel.

Riera’s model verschuift de waarde structureel naar de speler. Een cap op clausules zorgt ervoor dat biedconcurrentie tussen geïnteresseerde clubs neerslaat in salaris bij de nieuwe club, niet in een hogere transfersom voor de oude. FIFA’s vermoedelijke model behoudt zoveel mogelijk van het bestaande evenwicht: hoge transfersommen blijven mogelijk zolang ze “verdedigbaar” zijn, en het tribunaal blijft de toetsende instantie.

Dat FIFA niet de Riera-richting kiest, is geen toeval. FIFA heeft historisch nooit als haar taak gezien om de macht- en geldverhoudingen in de voetballerij te egaliseren. En het oude systeem werkt economisch nog prima voor degenen die er belang bij hebben: clubs en intermediairs.

De juridische druk komt vrijwel uitsluitend van buiten: Justice for Players, nationale rechters, en de proefprocessen die nog moeten komen.

Wat er waarschijnlijk komt, is dus geen Riera-systeem en geen pure status quo. Op het recente FIFA Law Congres werd bevestigd dat FIFA streeft naar een aangepast reglement vóór 1 juli 2026, om gereed te zijn voor de zomerwindow. Verwacht een tekst die juridisch de minimaal noodzakelijke aanpassingen doet, en daarna jaren van jurisprudentie waarin nationale rechters bepalen waar de werkelijke grenzen liggen.

Lees hier wat FIFA er onlangs zelf over zei

In dat traject is Riera’s paper geen blauwdruk, maar een referentiepunt. Spelers-advocaten zullen ernaar verwijzen. Tribunalen zullen ernaar gevraagd worden. En de afstand tussen wat FIFA wil en wat speler-economen verdedigbaar achten, wordt het terrein waarop het werkelijke systeem zich vormt.

Wat dit betekent voor Ajax

Voor Ajax is dit niet alleen een academische tweespraak. Het bedrijfsmodel van de club leunt op het vermogen om biedconcurrentie tussen geïnteresseerde Europese clubs om te zetten in transferinkomsten. In een gematigde FIFA-uitkomst blijft dat mechanisme grotendeels intact. In een Riera-richting verdwijnt het grotendeels.

Stel: een Ajax-aanvaller breekt door, scoort wereldgoals, en staat plots op shortlists in Engeland en Spanje. Drie topclubs zijn geïnteresseerd, en de afkoopclausule in zijn contract staat op €40 miljoen.

Lees hier meer over hoe Ajax deze zomer geholpen is met twee verkopen

Onder het oude regime zou de biedconcurrentie tussen die drie clubs Ajax bij een normale onderhandeling tot €60M of €70M kunnen brengen. Onder een gecapt clausule-systeem is €40M het plafond. Het surplus dat ontstaat door biedconcurrentie verdwijnt richting salaris en signing fees bij de nieuwe club: naar de speler en zijn entourage, niet naar Ajax.

Dat is iets specifiekers en scherpers dan “transfersommen dalen”. Het is dit: zelfs als de transfermarkt actief blijft, schuift de upside van biedconcurrentie weg uit de Ajax-kolom. Voor een club die structureel afhankelijk is van uitgaande transfers, is dat een eerstegraads verandering van het verdienmodel.

In welke mate Ajax dit gaat voelen, hangt volledig af van waar het systeem landt tussen de twee polen.

Subscribe now

Vooruitblik

Binnenkort verschijnen de twee verdiepende delen van deze reeks: een gesprek met sportadvocaat Martin Bax (Vissers Legal) over wat juridisch standhoudt, en een gesprek met sporteconoom Thomas Peeters (Erasmus School of Economics) over wat economisch standhoudt.

Daarna volgt het slotstuk, met concrete Ajax-cases.

De boodschap van die delen, in kort bestek: juridisch verandert er veel, economisch wordt weinig opgelost, onzekerheid blijft.

En precies in die onzekerheid moet Ajax zijn keuzes maken.

Share

Drie namen die de afgelopen tijd opdoken in de geruchtenmolen rond Ajax. Allemaal van buiten de EU. Geen van allen jonger dan achttien.

Zet daar de andere kolom tegenover:

• Martim Ribeiro, zeventien, jeugd van Sporting Portugal.

• Adam Ayari, zestien, Frans talent bij de opleiding van PSG.

• En de drie die Ajax dit seizoen al binnenhaalde: Eloi Gómez (zestien, La Masia), Roméo Garnier (zestien, PSG; foto hieronder) en Samory Kone (zeventien, Anderlecht).

Kijk langer naar die twee lijstjes en het patroon wordt onmiskenbaar: Bij niet-EU-talent wordt Ajax pas vanaf achttien in verband gebracht. Bij EU-talent juist stelselmatig onder de achttien.

In de Ajaxhistorie is dat niet anders: een stroom Scandinaviërs en Belgen, en als er al eens een Braziliaan voorbijkwam, zoals Giovanni, dan was hij bij tekenen achttien.

Dat is geen scoutingsmaak. Het is wetgeving.

En het is dezelfde wetgeving die de afgelopen weken de sportrubrieken domineerde onder de noemer “paspoortgate”: de regel dat niet-EU-voetballers in Nederland minstens 608.841 euro per jaar moeten verdienen om een werkvergunning te krijgen.

Lees meer over het contract van Mokio en wat het over het jeugdbeleid zegt

Wat die regel precies inhoudt, waar hij vandaan komt, en waarom hij veel meer doet dan alleen een salarisdrempel opwerpen: dat leggen we hieronder uit.

Want wie begrijpt waarom Ajax nooit gelinkt wordt aan een zestienjarig Braziliaans talent, begrijpt meteen ook waarom Ajax Tomiyasu wél kon halen voor vrijwel niks, waarom FC Emmen Tim Geypens niet meer kan opstellen, en waarom Marcel Boekhoorn van NEC hardop nadenkt over het kopen van een opleidingsclub in Oostenrijk.

Read more

Subscribe now

Doorverkooprecht

Bij de verkoop van een speler bedingt Ajax regelmatig een doorverkooppercentage: een deel van de winst die een volgende club maakt bij doorverkoop, meestal dus wat er bovenop het aankoopbedrag betaald wordt.

Ajax heeft zelf geen knop om aan te draaien. Het enige wat telt is hoe goed de speler presteert en of er een club is die bereid is meer te betalen dan de vorige.

Hoewel die doorverkooppercentages meestal niet bekend gemaakt worden (en of ze er überhaupt zijn) rondom de transfer, is het eerder regel dan uitzondering dat Ajax zo’n afspraak gemaakt heeft. Dus tenzij anders beschreven, is 10-15% standaard.

Bij deze spelers kan er wel eens iets gaan gebeuren:

• Bryan Brobbey (gekocht door Sunderland voor €20 miljoen)

Read more

Maar dat is meteen ook de minst interessante constatering. De vraag is niet wie het meest betaalt. De vraag is: waar komt dat bedrag vandaan, en wat zegt het werkelijk over hoe Ajax opereert?

Wat zit er eigenlijk in die 21 miljoen?

“Betalingen aan voetbalagenten” klinkt als een kostenpost voor aankopen. Dat is echter maar een deel van het verhaal.

In die €21 miljoen zit een mix van:

• Inkomende transfers (aankoop van spelers)

• Uitgaande transfers (verkoop van spelers)

• Huurdeals (inclusief opties/verplichtingen)

• Contractverlengingen en -aanpassingen

• Salarisonderhandelingen en signing fees

• En dat alles voor alle spelers: van jeugd tot Ajax 1 en Ajax Vrouwen.

Ook jeugdcontracten spelen hierin een rol. Bij het vastleggen en verlengen van talenten zijn zaakwaarnemers vaak al betrokken, waardoor ook in deze fase vergoedingen worden betaald. Dat voelt minder als “transferkosten”, maar is in de kern een investering in de toekomst van de club.

Het is dus geen transferkostenpost, maar een activiteitspost. Hoe meer beweging er is op de markt, hoe hoger dit bedrag automatisch oploopt.

Dat verklaart al voor een groot deel waarom Ajax structureel hoog scoort. En het nuanceert tegelijk het narratief dat Ajax “altijd zoveel uitgeeft”.

De zaakwaarnemers van deze spelers profiteerden

In het seizoen 2024/25 waren er geen spraakmakende groottransfers, maar wel opvallend veel marktactiviteit. Ajax had moeite met verkopen en kon, naar eigen zeggen, weinig uitgeven. Juist bij dit soort goedkopere bewegingen (“transfervrij”) zitten intermediairskosten vaak verborgen.

Subscribe now

Internationaal is er al jaren discussie over deze bedragen. De FIFA probeerde recent nog om vergoedingen aan zaakwaarnemers te maximaliseren via vaste percentages (3-6% van het salaris, 10% van de transfersom), maar die regels liggen juridisch onder vuur en zijn voorlopig opgeschort.

Exacte bedragen bepalen blijft koffiedik kijken, maar hieronder staan de transfers waar deze betalingen aan voetbalagenten over kunnen gaan.

Read more

De meest recente aflevering ging over contractontbinding: waarom het zo weinig voorkomt en wat het eigenlijk kost. Te beluisteren via Spotify of te bekijken op het YouTube-kanaal van FC Afkicken.

Ajax speelt slecht, dus er moet kwaliteit bij. Nieuwe spelers komen, er is hoop, er zijn verwachtingen.

Een jaar later: twijfel. Twee jaar later: frustratie. Drie jaar later: probleem.

En dan klinkt altijd dezelfde zin: “Was wel duur…”

Subscribe now

Aankopen zijn verplichtingen, geen momenten

Transfers worden beoordeeld als moment: geslaagd of mislukt, goed of slecht. Maar financieel werkt het anders. Een aankoop is een verplichting van meerdere jaren: de transfersom wordt uitgesmeerd via afschrijving, het salaris loopt jaarlijks door en het contract duurt vaak vier tot vijf jaar.

Elke aankoop blijft dus hangen. Niet één seizoen, maar meerdere.

Wijndal is daarvan een typerend voorbeeld. Ondanks dat het een vrij uniek geval is (later meer daarover), is hij een wekelijkse herinnering geworden aan dit probleem.

Gekocht voor circa tien miljoen euro, vijfjarig contract, salaris van zo’n €2,5 tot 3 miljoen per jaar. Sportief beoordeel je hem op zijn prestaties. Financieel staat zijn boekwaarde op de balans, loopt zijn salaris door, en blijkt zowel verkoop als ontbinding lastig.

Een sportieve discussie wordt zo uiteindelijk een financiële.

Lees meer over de berekening voor Owen Wijndal

Het echte probleem: stapeling

Het probleem is niet één tegenvallende aankoop. Het probleem is er meerdere tegelijk. En dat zie je nu bij Ajax.

Subscribe now

Dat is precies wat de periode-Mislintat als consequentie had. Niet eens zozeer dat hij heel veel uitgaf, maar dat er veel grote aankopen met lange contracten tegelijk werden gedaan.

Die kwamen bovenop het seizoen ervoor, waar (weliswaar minder) veel grote aankopen gedaan waren.

Als zo’n selectie dan dermate uit balans is én er geen match is met de trainer, dan ontstaat er een financieel zeer problematische mix die jaren voelbaar is. Nu nog steeds.

Wijndal, Akpom, Avila, Sutalo, om er een paar te noemen: verschillende situaties, hetzelfde patroon. Tegenvallend, relatief hoge transfersommen, meerjarige contracten, een beperkte markt. Weinig flexibiliteit, dus.

Wie rijk wil blijven, moet slim zijn

Uit onderzoek (bijv. het boek Soccernomics) blijkt dat salarisuitgaven een van de sterkste voorspellers zijn van sportief succes. Maar dat is geen simpele formule.

De beste periodes groeien vaak uit financiële discipline. Slim uitgeven, bouwen, doorontwikkelen. Het probleem begint zodra succes aanleiding wordt om met de portemonnee te zwaaien.

Zekerheid kópen.

Dat was Ajax na Overmars: een club die haar eigen succes probeerde vast te houden door steeds meer uit te geven. We weten hoe dat afliep.

Het jaar dat Ajax wél op de rem trapte (het Farioli-seizoen) kwam er direct weer resultaat. Maar succes brengt ook zijn eigen valkuil mee: Champions League-geld brandt een gat in de zak, en de druk om te investeren neemt toe. Met dit jaar als pijnlijk resultaat.

PSV staat nu precies op dat kruispunt. Een dominante periode, financieel voor de wind, Champions League alweer zeker. En deze zomer? Sterkhouders vertrekken, en de verleiding om dat op te lossen met grote uitgaven is groot. Salarissen en transfersommen kruipen omhoog. En minder bewegingsruimte blijft er straks over.

Succes kopen werkt zelden. Succes vasthouden door slim te blijven, des te vaker.

Wat de speler wil, is cruciaal

Terug naar Ajax en de huidige probleemgevallen. Hier zit de echte kern, en die wordt te vaak over het hoofd gezien.

Ajax kan een speler een vertrekpremie aanbieden, maar een speler heeft een contract en hoeft niets te accepteren.

De vraag is dus niet alleen wat Ajax wil betalen. De vraag is wat de speler wil. En daar zit een groot verschil tussen de huidige gevallen.

Wijndal is stug. Hij wil blijven, beweegt niet, en dat maakt zijn situatie (financieel) het lastigst op te lossen. Dat maakt zijn situatie ook vrij uniek.

Bij Akpom, Avila en ook Van den Boomen liggen de signalen anders. De verhuren tonen aan dat zij openstaan voor een stap weg. Maar Ajax wil(de) daar financieel nog (te) veel aan overhouden.

(Verderop meer details over de kosten van deze spelers)

Het gevolg: een impasse. De speler wil weg, de club wil verkopen, maar de vraagprijs is te hoog voor de markt. Voor Sutalo zal mogelijk een vergelijkbaar patroon gelden.

Verhuur voelt dan als een oplossing: salaris deels gedekt, speler krijgt nieuwe kansen, ruimte in de selectie. Maar in de meeste gevallen is het uitstel. De speler komt terug, het contract loopt door, de waarde daalt. Ajax zit nu precies in die fase.

Het probleem is niet alleen wat ontbinding kost, maar ook wie er wil bewegen. En die twee factoren samen, financiële pijn én spelershouding, verklaren waarom er zo weinig gebeurt.

Elke TD doet dit, niet alleen Mislintat of Kroes

Het is verleidelijk om de huidige situatie te koppelen aan één persoon of één beleid. Natuurlijk zijn er Mislintat’s aankopen. Maar ook de ‘verhuurfetisj’ van Kroes krijgt veel kritiek, en niet zonder reden. Maar het patroon is structureel breder.

Read more

CIES publiceerde een overzicht van de meest waardevolle onder-23-spelers ter wereld. Ondanks kritiek blijft het een modelmatige inschatting die clubs (ook Ajax) gebruiken, op basis van leeftijd, prestaties, contractduur en marktcontext.

En daarop staan twee Ajacieden opvallend hoog:

• Mika Godts → €58 miljoen (incl. bonussen)

• Oscar Gloukh → €35,1 miljoen

Dat zijn geen kleine bedragen. Sterker nog: het zijn bedragen die, als ze ook maar enigszins benaderd worden in de markt, voor Ajax een veel grotere betekenis hebben dan alleen sportief.

Subscribe now

Want dit gaat niet over “mooie verkoop”.

Dit gaat over significante financiële ruimte deze zomer.

Twee spelers, twee totaal verschillende situaties

Wat het extra interessant maakt, is dat Godts en Gloukh sportief gezien (momenteel) bijna elkaars tegenpolen zijn.

Godts

• In uitstekende vorm bij Ajax

• Recent debuut gemaakt voor België

• Internationale interesse neemt zichtbaar toe

• Klassiek Ajax-profiel: talent → doorbraak → marktwaarde

Gloukh

• Relatief duur aangetrokken

• Nauwelijks speeltijd, ook niet onder de nieuwe trainer

• Wel international van Israël

• Blijft desondanks opvallend hoog gewaardeerd

En juist dat laatste is interessant.

Waar supporters vooral kijken naar minuten en vorm, kijkt de markt naar leeftijd, profiel en potentie. En blijkbaar zegt die markt: er zit nog altijd waarde in Gloukh.

Vind hier de exclusieve waardes volgens CIES van de Ajax-selectie

Waar deze twee spelers wél in overeenkomen, is dat de vraag duidelijk is:
verkopen of behouden deze zomer?

Waarde is geen luxe, maar noodzaak

Ajax draait financieel niet op incidentele meevallers, maar op een terugkerend mechanisme.

Aan de kostenkant zit een grote, vaste post: afschrijvingen op transfersommen.

Hoewel het teruggeschroefd is ten opzichte van de piek tijdens de Overmars-jaren, is het nog altijd het hoogste van Nederland. PSV zit op zo’n €33 miljoen. Op jaarbasis kom je grofweg uit rond de €40 miljoen.

Subscribe now

Het is de beste benadering van wat je het transferbudget van een club kunt noemen.

En dat betekent wel dat: je móét transferwinst maken. Niet om rijk te worden, maar om in balans te blijven. Elk jaar opnieuw.

Oftewel: verkoop is geen bonus, maar basis.

Lees hier alles over de Overmars-jaren of bekijk de aflevering van Rood-Witte Cijfers op YouTube

Wat deze twee waardes betekenen

Als je de CIES-waardes als uitgangspunt neemt:

• Godts → €58M

• Gloukh → €35M

Dan kom je op een gecombineerde transfersom van boven de €90 miljoen.

Natuurlijk:

• dat zijn modelwaardes

• de uiteindelijke prijs ligt vaak lager

• en bonussen/structuur spelen mee

Maar zelfs met een conservatieve inschatting kom je al snel in een scenario waarin €50–60 miljoen aan transferwinst haalbaar wordt.

Hier zitten flink wat haken en ogen aan door veel onzekerheden, maar vooral bij Mika Godts lijkt er een forse winst haalbaar. En ook met lagere transferbedragen is voldoende winst mogelijk.

En dat is de kern.

Want het doel ligt rond €40 miljoen (afschrijvingen compenseren). Alles daarboven resulteert in winst op transfers, waarmee je eventuele operationele verliezen kunt afdekken. Denk aan: tegenvallende CL-inkomsten of te hoge salarislasten.

Met twee verkopen zou Ajax in één klap “klaar” kunnen zijn.

Doorverkooppercentages: de verborgen rem

Zoals te zien is, spelen de doorverkooppercentages hier een grote rol voor beide spelers. Naar verluidt was een fors percentage nodig voor RB Salzburg om Oscar Gloukh betaalbaar te maken.

En voor Mika Godts was er bij zijn komst vanuit Genk sprake van een doorverkooppercentage, maar dat is mogelijk in de tussentijd afgekocht.

Verderop meer details hierover.

En dan verandert het speelveld

Als Ajax met Godts en Gloukh die winst realiseert, gebeurt er iets fundamenteels.

Niet alleen omdat er geld binnenkomt, maar omdat:

• de afschrijvingsdruk wordt opgevangen

• er transferbudget vrijkomt

• en de club niet meer móét verkopen (met winst)

En dat heeft directe gevolgen voor Jordi Cruijff en alle aanpassingen die hij wil doen aan de selectie.

Subscribe now

Andere logische vertrekkers hoeven niet per se winstgevend te zijn. Verlies nemen of break-even draaien wordt ineens acceptabel.

Vooruitkijken naar de zomer

De komende transferzomer draait dus niet alleen om wie er bij komt.

Maar vooral om: de impact van de vertrekkende spelers.

Als je het doorrekent, laat het zien welke mogelijkheden het vertrek van Godts en Gloukh kunnen geven.

Read more

Een speler presteert niet, verdient veel en zit al jaren onder contract.

De conclusie is dan snel getrokken:

“Waarom ontbind je zijn contract niet gewoon?”

Bij Ajax(-supporters) speelt dat bijvoorbeeld rond Owen Wijndal.

Gekocht voor ongeveer €10 miljoen, een salaris van zo’n €2,5 à €3 miljoen per jaar en hoewel hij dit seizoen weer meer speelt, lijkt hij niet bij Ajax te passen.

Dus waarom niet gewoon afscheid nemen?

Subscribe now

Het korte antwoord:

Omdat ontbinding financieel, juridisch en praktisch vaak de slechtste optie is.

In dit artikel wordt uitgelegd waarom.

Dit artikel hoort bij Poen & Pegels, een onderdeel van de Pantelic Podcast.

De aflevering is te luisteren via Spotify en te bekijken op het YouTube-kanaal van FC Afkicken.

In de podcast bespreken we de grote lijnen en hier vind je de cijfers, rekenvoorbeelden en verdieping.

Een speler is geen kostenpost, maar een investering

Het eerste misverstand zit in de boekhouding.

Een transfersom wordt niet direct als kosten genomen, maar op de balans gezet als immaterieel actief en vervolgens jaarlijks afgeschreven.

Dat betekent dat een speler financieel gezien lijkt op een investering.

Neem Wijndal:

• transfersom: ± €10 miljoen

• contractduur: 5 jaar

• jaarlijkse afschrijving: €2 miljoen

Na drie jaar staat er dus nog ongeveer €4 miljoen boekwaarde op de balans.

Als je het contract ontbindt, moet dat bedrag in één keer worden afgeboekt.

En dat is meteen het eerste probleem.

Ontbinding betekent: alles in één keer nemen

Naast die boekwaarde speelt ook het salaris.

Als een speler niet wil vertrekken (en dat is soms het geval), moet een club hem uitkopen.

In het geval van Wijndal (situatie zomer 2025):

• resterend salaris: ± €5–6 miljoen

• mogelijke afkoopsom: ± €4 miljoen

Tel dat op bij de boekwaarde van €4 miljoen en je komt uit op:

👉 ongeveer €8 miljoen impact in één jaar

Dat is geen theoretische exercitie.

Ajax boekte in het eerste halfjaar een winst van circa €16 miljoen.

Eén contractontbinding had dus zomaar de helft van dat resultaat kunnen wegvagen.

Lees hier meer over de opvallende halfjaarcijfers van het huidige seizoen

“Schrijf hem gewoon af”; waarom dat niet mag

Een andere veelgehoorde oplossing:

“Schrijf hem gewoon af naar nul.”

Maar zo werkt het niet.

Clubs mogen alleen afwaarderen bij een duurzame waardevermindering, en die moet objectief aantoonbaar zijn.

Bij spelers is dat vrijwel onmogelijk, omdat:

• prestaties wisselen

• waarde subjectief is

• trainers een andere visie kunnen hebben

En dat zie je precies bij Wijndal:

• vorig seizoen nauwelijks gespeeld

• dit seizoen weer basisspeler en zelfs doelpunten

Dat ondergraaft elke claim dat hij “niets meer waard is”.

👉 Conclusie:

Afwaarderen omdat een speler tegenvalt, is boekhoudkundig niet toegestaan.

Lees hier meer over de gevolgen van de blessure van Oleksandr Zinchenko

Wachten voelt inefficiënt, maar is vaak logisch

De slimme tegenwerping is:

“Maar als je wacht, betaal je dat salaris en die afschrijving toch alsnog?”

Dat klopt grotendeels.

Maar het verschil zit in timing en flexibiliteit.

Door te wachten:

• spreid je de kosten over meerdere jaren

• voorkom je een grote klap in één seizoen

• hou je opties open

En belangrijker:

👉 elke zomer wordt het probleem kleiner

Subscribe now

Bij nog één jaar contract:

• boekwaarde: ± €2 miljoen

• salaris: ± €2–3 miljoen

Een ontbinding kost dan nog “maar” zo’n €4 miljoen.

Nog steeds veel, maar de helft van een jaar eerder.

Lees hier meer over waarom afschrijvingen zo belangrijk zijn

Verhuur: oplossing of uitstel?

Daarom kiezen clubs vaak voor verhuur.

Dat lijkt een oplossing:

• (deel van) salaris van de boeken

• speler kan zich in de kijker spelen

• geen directe afboeking

Maar in de praktijk is het vaak:

👉 uitstel van het probleem

Want:

• de speler komt terug

• contract loopt door

• waarde daalt verder

Ajax zit momenteel precies in die fase, met meerdere (dure) spelers die verhuurd zijn en elk jaar opnieuw een vraagstuk vormen.

De verborgen factor: reputatie van de technisch directeur

Verhuur ziet er op korte termijn vaak goed uit:

• kosten omlaag

• minder druk

• selectie opgeschoond

Maar onderliggend verandert er weinig.

En uiteindelijk komt de rekening alsnog:

• lagere verkoopwaarde

• resterende contracten

• stapeling van probleemgevallen

Dat is precies waar technisch directeuren op worden afgerekend.

Lees meer over hoe Jordi Cruijff een vergelijkbare rol krijgt als Marc Overmars

Juridisch: ontslaan kan niet

Een speler ontslaan omdat hij niet goed genoeg is, kan simpelweg niet.

Een voetbalcontract is juridisch een arbeidsovereenkomst.

Een rechter kijkt naar:

• houdt de speler zich aan zijn verplichtingen?

• traint hij normaal?

• is hij inzetbaar?

Als dat zo is, heeft de club geen zaak.

En het feit dat een speler onder een andere trainer wél speelt (zoals bij Wijndal), maakt dat alleen maar duidelijker.

👉 Presteren is subjectief.

En dus geen juridische grond voor ontslag.

Wanneer contractontbinding wél werkt

Ontbinding gebeurt wel, maar meestal in een andere context.

Bij Ajax bijvoorbeeld:

• Daley Blind

• Dušan Tadić

Daar gold:

• speler wilde zelf vertrekken

• club werkte mee

• transfervrij vertrek werd toegestaan

Dat is geen probleemgeval, maar een gecontroleerde exit.

Vooruitblik: komende zomer

De situatie verandert wel.

Bij Wijndal:

• nog 1 jaar contract

• ± €2 miljoen boekwaarde

• ± €2–3 miljoen salaris

👉 ontbinding rond €4 miljoen

Dat is nog steeds fors, maar:

wel realistischer en mogelijk noodzakelijk.

Lees meer over wat er bekend is over het transferbudget van aankomende zomer

Niet elke speler is hetzelfde probleem

Belangrijk onderscheid:

Spelers met restwaarde

• Rijkhoff

• Kaplan

• Mannsverk

→ verkoopbaar of interessant voor andere clubs

Probleemgevallen

• Akpom

• Avila

Hier zit het echte probleem:

• hoge salarissen

• hoge boekwaardes

• weinig markt

👉 Ontbinding kan hier oplopen tot €10 miljoen of meer

En dat maakt het vrijwel onhaalbaar.

De echte conclusie

Contractontbinding lijkt een simpele oplossing, maar is in de praktijk vaak:

• financieel het duurst

• juridisch niet afdwingbaar

• sportief riskant

Daarom proberen clubs altijd eerst:

1. verkoop

2. verhuur

3. onderhandelde oplossing

En pas als alles mislukt:

👉 ontbinding.

Eén zin om te onthouden

Een contract ontbinden is niet de makkelijke uitweg — het is meestal de duurste.

Subscribe now

Dat klinkt als juristenpraat.

Maar het gaat over iets heel concreets:

hoe sterk een club een speler onder contract kan vasthouden.

Wat verandert er waarschijnlijk?

Het Europese Hof heeft geoordeeld dat schadevergoedingen (lees: transfersommen) bij contractbreuk:

• transparanter

• voorspelbaarder

• proportioneel

moeten zijn.

Dat betekent dat FIFA waarschijnlijk gaat sleutelen aan:

• hoe een “transfersom” juridisch wordt afgedwongen

• wanneer een nieuwe club aansprakelijk is

• en hoe schade wordt berekend

Heel technisch, maar het effect kan praktisch zijn.

Nu staat een verkopende club namelijk heel sterk in de onderhandeling, want de kopende club wordt medeverantwoordelijk gehouden voor de contractbreuk. En dus kan een speler niet weg zonder akkoord tussen clubs over de schadevergoeding. Daar gaat FIFA de regels tweaken.

Wat merk je daar als supporter van?

Waarschijnlijk geen revolutie.

Maar wel subtiele verschuivingen:

• Meer vaste clausules in contracten.

• Minder ruimte voor extreemhoge schadeclaims.

• Iets meer onderhandelingsdruk op verkopende clubs.

Transfersommen verdwijnen niet.

Maar de juridische basis eronder wordt iets anders.

FIFA wil het systeem niet slopen, ze willen vooral minder juridische problemen.

Concrete voorbeelden voor de zomer

Ajax kan deze zomer niet meer zo makkelijk zeggen: “voor minder dan €50 miljoen voor Mika Godts nemen we de telefoon niet op”.

Subscribe now

Als Godts graag de stap wil maken en er concrete interesse is, dan wordt er onderhandeld over een transfersom. Zoals vanouds. Alleen staat Ajax minder sterk om de boel te blokkeren bij een redelijk bod.

Dan zegt Godts: ik verbreek mijn contract en ik zie jullie in de rechtbank. Resultaat: Ajax doet wat water bij de wijn.

Ander voorbeeld: Ajax koopt Stije Resink van FC Groningen. In zijn nieuwe contract zet Ajax een afkoopsom in de vorm van een slimme clausule met specifieke voorwaarden. Iets wat Ajax vrijwel nooit gedaan heeft.

Niet omdat dat verplicht gaat worden vanuit FIFA, maar daarmee hoopt de club mogelijke juridische problemen bij een toekomstige transfer voor te zijn.

Als de juridische dreiging bij contractbreuk afneemt, verschuift de macht van ‘open claim achteraf’ naar ‘duidelijke clausule vooraf’.

Gaat dit écht iets veranderen?

Ja, maar niet spectaculair.

Dit is fine-tuning van een miljardenmarkt, geen aardverschuiving.

Toch is het belangrijk: de machtsbalans tussen club en speler wordt voorzichtig bijgesteld.

En dat heeft uiteindelijk invloed op hoe deals tot stand komen.

Wil je snappen wat hier écht onder zit?

In het dossier “Het Nieuwe Transfersysteem” op Ajax Financials leg ik stap voor stap uit wat er juridisch verandert en waarom dat invloed heeft op transfersommen.

Dossier Het Nieuwe Transfersysteem

De transfermarkt lijkt simpel.

Maar achter de schermen wordt er nu stevig aan gesleuteld.

Subscribe now

“Hoeveel geld is er?”

Maar bij Ajax wordt het budget niet bepaald door wat er op de bank staat.

Het wordt bepaald door:

• De jaarlijkse afschrijvingsruimte

• Het benodigde transferresultaat

• De mate waarin dure spelers vertrekken

• En de bereidheid om risico te nemen

Wie afschrijvingsmoe wordt, kan ik niet helemaal ongelijk geven. Maar het zijn juist de financiële kaders van UEFA en KNVB die deze cijfers zo bepalend maken. Niet de transfersom in cash, maar de jaarlijkse boekhoudkundige last bepaalt hoeveel ruimte er is.

Met de gedetailleerde tabellen van dit seizoen is het mogelijk om daar concreet iets over te zeggen.

Het is daarna aan Jordi Cruijff om risico’s af te wegen en daadkracht te tonen. Dat hij al snel zijn stempel drukte rondom de trainer van Jong Ajax kan hierbij een goed teken zijn.

De basis: hoe hoog zijn de afschrijvingen?

Dit seizoen zijn de afschrijvingen gestegen en zitten ruim boven de €40 miljoen. Dat is geen toeval.

Transfersommen worden boekhoudkundig uitgesmeerd over de contractduur.

Hoe hoger de jaarlijkse afschrijving, hoe minder ruimte er is voor nieuwe investeringen.

Op dit moment lijkt de structurele grens bij Ajax rond de €40 miljoen per jaar te liggen.

Alex Kroes sprak zelfs over een doelstelling richting €35 miljoen.

Dat getal is cruciaal. Niet de transfersom in cash. Maar de jaarlijkse boekhoudkundige druk.

Afschrijvingen uitgesplitst

Read more

Wie alleen naar de transfersom kijkt, mist de kern. Het gaat hier minstens zo veel over boekwaarde, salarisstructuur en toekomstige optionaliteit.

De context: dit is geen simpele transfer

De mogelijke overstap van Oleksandr Zinchenko naar AFC Ajax oogt in de berichtgeving soms als een deal die blijft hangen op ‘laatste details’ waar Zinchenko nog mee bezig is.

In werkelijkheid gaat het om een meerlagige onderhandeling tussen vier partijen: Ajax, Arsenal, Nottingham Forest en de speler zelf. Daarbij speelt niet alleen de sportieve kant, maar vooral ook de financiële en boekhoudkundige realiteit een rol.

Subscribe now

Zinchenko vertegenwoordigt bij Arsenal nog altijd een resterende boekwaarde van enkele miljoenen euro’s, zijn Premier League-salaris ligt fors boven het Ajax-niveau en zijn huidige huurconstructie moet juridisch worden ontmanteld.

Dat deze overgang tijd kost, heeft dus weinig te maken met randzaken als huisvesting, de leaseauto of praktische afspraken, en alles met het zorgvuldig verdelen van kosten, risico’s en toekomstopties.

Route 1 — Contractontbinding + tekengeld vanuit Ajax

(meest waarschijnlijk)

Deze route sluit het beste aan bij de veel geciteerde zin dat “de loan fee nu anders wordt gebruikt”.

Hoe werkt dit?

Read more

Dit zijn geen schattingen op basis van sentiment of geruchten, maar modelmatige marktwaardes zoals clubs ze zelf gebruiken in strategische besluitvorming.

Ajax maakt al jaren gebruik van vergelijkbare waarderingsmodellen met bekende uitgangspunten: leeftijd, contractduur en prestatieontwikkeling zijn doorslaggevend.

Lees hier meer over wat Ajax wel en doet gaat doen bij verkoop van spelers

Godts en Gloukh logisch bovenaan

Dat Mika Godts momenteel de meest waardevolle speler van Ajax is, verrast nauwelijks. Met een waarde van €40,4 miljoen profiteert hij maximaal van:

• jonge leeftijd

• structurele speelminuten

• duidelijke prestatieverbetering

• contractuele bescherming

Op plek twee volgt Oscar Gloukh (€38,4 miljoen). Minder zichtbaar in cijfers, maar uitzonderlijk aantrekkelijk voor de markt vanwege zijn technische kwaliteit, leeftijd en internationale profiel.

Stijgers, dalers en stilstand

In vergelijking met december 2024 zijn er duidelijke bewegingen zichtbaar.

Stijgers

• Godts (+€21M)

• Gloukh

• Jorthy Mokio – inmiddels richting de €20–25 miljoen, met extra opwaarts potentieel bij een aanstaande contractverlenging, waar Ajax actief mee bezig is

• Sean Steur kan bij een contractverlenging mogelijk een plekje in de top vijf van hoogste waardes pakken.

Bij Mokio zie je het CIES-model bijna ‘live’ werken: minuten + leeftijd + contractduur = waardecreatie.

Dalers of stilstand

• oudere spelers met een (bijna) aflopend contract, zoals Wout Weghorst en Steven Berghuis

• spelers met beperkte minuten of een afnemende rol, zoals Branco van den Boomen

Hier drukt niet alleen leeftijd, maar vooral gebrek aan sportieve relevantie de marktwaarde.

Lees hier meer over de details van het winterbudget.

De volledig lijst met actuele marktwaardes en mogelijke transferwinst

Read more