Dit stuk legt de cijfers van Ajax en PSV naast elkaar, van 2017/18 tot en met 2025/26. Het is nadrukkelijk een eerste ronde. Zodra Feyenoord zijn jaarverslag publiceert, volgt een volledige vergelijking van de top drie.

De korte versie: het cliché klopt half. Ajax is nog steeds rijker en duurder, maar het verschil is snel kleiner geworden. En het ‘gezonde’ PSV leunt zwaarder op Europees geld dan vaak wordt gedacht.

Subscribe now

Rijker? Ja, maar het verschil smelt

Ajax had in 2025/26 een omzet van €188,3 miljoen, PSV van €158,2 miljoen. Ajax is daarmee 1,2 keer zo groot. Dat lijkt een comfortabele voorsprong, tot je de jaren ervoor erbij pakt.

Read more

De netto-omzet kwam uit op € 188,3 miljoen, zes procent hoger dan vorig jaar. Iets hoger was verwacht: een seizoen in de Champions League met € 43,5 miljoen aan Europese premies had meer moeten opleveren dan dit. De bedrijfslasten braken wél een record: € 206,5 miljoen, voor het eerst boven de tweehonderd miljoen.

De grens die dit jaar gepasseerd is, ligt aan de kostenkant. En dat na twee jaar ‘bezuinigingsverhalen’.

Subscribe now

Wat verwacht was, en uitkwam

Vier dingen lagen in de lijn der verwachting, en die klopten.

Een kleine winst. Een record aan kosten. Een operationeel resultaat dat iets beter is maar nog altijd fors negatief: € 18,2 miljoen verlies, tegenover € 19,4 miljoen vorig seizoen. En compensatie uit verkopen: het resultaat vergoedingssommen sprong van € 10,3 naar € 65,5 miljoen, vooral door Jorrel Hato, Brian Brobbey en Kenneth Taylor.

Die laatste twee punten horen bij elkaar gelezen te worden. Ajax beloofde bij de halfjaarcijfers een beter operationeel resultaat. Dat is geleverd: € 1,2 miljoen verbetering. In het toernooi waar de hele kostenstructuur op gebouwd is, bleef een operationeel gat van achttien miljoen staan. Dat gat werd gedicht door spelers te verkopen.

Precies het patroon waar de vorige directie vanaf wilde.

Ajax wijst daarbij op enkele eenmalige tegenvallers: de compensatie aan toeschouwers voor de gestaakte wedstrijd tegen FC Groningen, en het ontslag van de hoofdtrainer gedurende het seizoen. Dat is terecht, maar het verklaart niet de hele kostenstijging van negen miljoen.

De tegenvaller zit in de omzet

Read more

Wie vertrekt, is echter niet helemaal weg. Via de solidariteitsregeling van de FIFA blijft Ajax meeverdienen aan de transfers van spelers die het heeft opgeleid. Bij elke internationale transfer gaat 5 procent van de transfersom naar de clubs waar de speler tussen zijn 12e en 23e verjaardag speelde. Ook de jaren ná de jeugdopleiding tellen dus als opleidingsjaren, en die wegen zelfs dubbel.

Zo stroomt er elke zomer (en winter) weer geld terug naar Amsterdam. In dit artikel staat het overzicht van oud-Ajacieden die met hun transfer afgelopen zomer geld in het laatje brachten bij Ajax.

Van “ow-ja-spelers” als Stefano Denswil of Sheraldo Becker, en “zat-die-ooit-bij-Ajax-spelers” als Pascal Struijk of Luciano Narsingh, tot “zegt-me-niks-spelers” als Jahnoah Markelo of Denilho Cleonise, ze staan er allemaal in. Missen er spelers, wat ongetwijfeld mogelijk is, laat het weten in de comments!

Subscribe now

Wie vertrokken er afgelopen zomer?

Hieronder staan de transfers waaraan Ajax solidariteit verdiende. Op de slotdag verdrievoudigde het totaalbedrag nog bijna door de transfers van Zian Flemming (naar Ipswich Town) en Quinten Timber (naar Crystal Palace). Opmerkelijk: Jay Enem transfereerde zelfs twee keer deze zomer, waarbij beide transfers geld opleverden voor Ajax, en hij completeerde daarmee de top 3 van spelers die het meeste opbrachten.

Toch bleef het een relatief mager jaar: waar de teller de afgelopen jaren ruim boven de 4 miljoen uitkwam, blijft die nu net boven de 2 miljoen steken.

Transfervrij: gemiste kansen

Een grote groep spelers met Ajax-opleidingsjaren maakte wel een overstap, maar zonder transfersom. Geen transfersom betekent ook geen solidariteit, en dat is zonde. Met Danilho Doekhi, Maximilian Wöber, Joël Veltman en Bertrand Traoré zitten er spelers tussen die nog altijd op hoog niveau spelen en nog een aardige transferwaarde hadden kunnen hebben.

Tegelijk is het ook de plek waar de meer obscure spelers en clubs terechtkomen. Wie kent Djavan Anderson nog of Rida Chahid? Tegelijk weet vast niet iedereen dat Boy Kemper bovenin de Championship terecht is gekomen, Terence Douglas in de Serie B, of Prince Aning weer terug is van Dortmund en bij Telstar speelt. En misschien is voormalig jeugdspeler van Manchester United Bobby Adekanye niet een compleet onbekende speler, maar uit welk land Manisa FK komt? Of Birzebbuga FC waar ooit-toptalent Daishawn Redan nu speelt? (Antwoorden zijn resp. Turkije en Malta).

Hieronder de volledige lijst van spelers die transfervrij vertrokken, maar formeel wel opleidingsjaren bij Ajax hadden.

Verhuurd

Dan waren er nog de huurdeals. Zoals in de eerste tabel te zien is, levert ook een huursom solidariteit op. Verder werden nog enkele oud-Ajacieden verhuurd, van Benjamin Tahirović en Nicolas Kühn via Diant Ramaj en Sontje Hansen tot Gabriel Misehouy en Lasse Abildgaard. Wellicht dat zij volgende transferperiode een definitieve overstap maken en daarmee solidariteit opleveren.

Wie bleven er zitten?

Zoals elke transferperiode gonsde het van de geruchten over oud-Ajacieden aan wie Ajax had kunnen meeverdienen: van Brian Brobbey (gelinkt aan Bayern), Calvin Bassey en Kenneth Taylor (Juventus) tot het vaste gerucht dat Frenkie de Jong Barcelona gaat verlaten. Allen bleven bij hun club.

Bij een aantal spelers zou Ajax bovendien niet alleen solidariteit, maar ook een doorverkooppercentage opstrijken. Denk aan Carlos Forbs, Jaydon Banel of zelfs Nico Tagliafico, en ook aan de eerder genoemde Brobbey, Bassey, Taylor en Tahirović.

En in de toekomst?

Jordi Cruijff keek het bij Barcelona af en verkocht inmiddels enkele jeugdspelers met meer grip op hun toekomstige waardestijging. Bij de verkoop van Skye Vink, Nick Verschuren, Don O’Niel en Kayden Wolff is een doorverkooppercentage afgesproken. Spelers als Paul Reverson, Julian Rijkhoff en Don-Angelo Konadu werden verhuurd met een koopoptie.

En mocht Sean Steur zich stormachtig ontwikkelen, dan profiteert Ajax dubbel: van 12,5 procent doorverkoop én van solidariteit (2.25%).

Al met al blijven solidariteitsinkomsten vooral meevallers, en de ontwikkeling van spelers is grillig. Toch loont het, en er valt nog meer uit te halen. Kijk opnieuw naar Barcelona, dat duidelijk van koers is veranderd en inmiddels jaarlijks vele miljoenen verdient aan voormalige La Masia-spelers die via een omweg alsnog doorbreken.

Share

Subscribe now

Twee dingen blijven in de berichtgeving onbesproken. Het eerste is wat een transfervrije speler in dit geval werkelijk kost, en waar die kosten landen. Het tweede is dat Bissouma dit kalenderjaar geen minuut Europees voetbal kan spelen, en dat er in februari geen plek voor hem vrij is zonder dat er iemand af moet. Over dat laatste verderop meer.

Subscribe now

Gratis is een transfersom die aan de speler wordt betaald

Bij Tottenham verdiende Bissouma ongeveer 55.000 pond per week, zo’n 3,2 miljoen euro bruto per jaar, plus bonussen. Om dat netto te evenaren in Nederland zit je al snel rond de 3,5 miljoen euro bruto. Dat zou in andere jaren een grootverdiener zijn geweest, maar dit seizoen haalt hij daarmee misschien niet eens de top 5.

Die hoge salarissen lost Ajax waarschijnlijk al het hele jaar op dezelfde manier op. Bij een transfervrije speler hoeft er geen transfersom naar een club, maar wil de speler wel de waarde zien die hij anders in die transfersom vertegenwoordigde. Die komt terug als tekengeld. Ook wordt er met (loyaliteits)bonussen gewerkt en mogelijk nog andere creatieve constructies (zoals meedelen in transfersommen). Het basissalaris blijft daardoor binnen de bandbreedte die Ajax hanteert, terwijl het pakket als geheel er ruim bovenuit komt.

Boekhoudkundig is dat een wezenlijk ander product dan een aankoop. Er is geen transfersom, dus geen boekwaarde en geen afschrijving. Alles landt op de salarislijn, de lijn die bij Ajax na deze zomer juist het strakst staat. En in de squad cost ratio van de UEFA, waarin salarissen en afschrijvingen bij elkaar worden opgeteld, is dit type deal relatief gunstig, precies omdat die tweede component ontbreekt.

Eén ding begrenst de creativiteit. Als speler van buiten de EU moet Bissouma in 2026/27 minimaal 630.000 euro vast verdienen om een werkvergunning te krijgen, 150 procent van het gemiddelde Eredivisiesalaris. Een contract dat vrijwel volledig op bonussen drijft, is voor hem dus niet beschikbaar.

De laatste keer dat Ajax die route probeerde, was met Takehiro Tomiyasu, ook clubloos, ook met een blessureverleden. Hij tekende in december 2025 een prestatiecontract waarbij de club zich, in de woorden van de bronnen destijds, geen buil kon vallen: speelde hij niet, dan betaalde Ajax vrijwel niets. Club en speler spraken uit om later over een langer contract te zullen praten. Dat gesprek kwam er niet. Tomiyasu vertrok deze zomer transfervrij naar Crystal Palace, waar hij tot 2029 tekende. De constructie kocht een optie, en die optie werd niet gelicht.

Subscribe now

Kort of lang, en wat de uitgang waard is

Twee modellen liggen voor de hand, en ze wijzen tegengesteld.

Bij één jaar plus optie is de looptijd het risicomanagement, maar wordt het tekengeld in één zeker jaar geboekt. Dat maakt de jaarlast juist hoog. Bij drie jaar zakt diezelfde last naar een derde, maar koop je de jaren waarin een middenvelder van dertig met een vrijwel leeg seizoen achter zich statistisch het minst oplevert.

De vraag is dan wat de uitgang waard is, iets waar Cruijff zich over uitsprak met het afkopen van salarissen. De gebruikelijke oplossing voor een speler die niet bevalt is niet afkopen maar doorverkopen, desnoods voor een symbolisch bedrag of helemaal gratis. Voor een club is dat vrijwel altijd voordeliger dan het meegeven van veertig of vijftig procent van het resterende salaris.

Bij Brandt is dat een reëel scenario: die heeft al later zien dat hij zelfs bij een enorme terugval dit seizoen, nog voldoende interesse zal hebben. Bij Bissouma veel minder. Hij is nu al tweeënhalve maand vrij op een markt waarin iedere club hem zonder transfersom kan ophalen, en dat is niet gebeurd.

Subscribe now

Dat maakt de lange variant duurder dan hij op papier lijkt. De spreiding van het tekengeld is winst, maar het risico dat je in 2028 een salaris in de boeken hebt staan waar geen koper tegenover staat, is bij deze speler groter dan bij de andere transfervrije aanwinsten van deze zomer.

Waarom hij nog vrij is

Dat dossier is bekend en het is niet klein. Knie- en enkelblessures, een enkeloperatie in oktober vorig jaar, nauwelijks wedstrijden tot na het Afrikaans kampioenschap. Daarnaast twee keer lachgasgebruik dat naar buiten kwam, en herhaald te laat komen, waarvoor Thomas Frank hem in augustus 2025 uit de selectie voor de Super Cup liet.

Bissouma zelf plaatste dat in december 2025 in een interview met The Sun in een ander licht. Hij werd drie keer beroofd, verloor voor ongeveer een miljoen pond aan bezittingen, sliep uit angst op het trainingscomplex in plaats van thuis en zocht hulp bij een therapeut. Over de gevolgen zei hij: “The trauma added to my life: fear, panic, depression and paranoia.” Hij bood zijn excuses aan de supporters aan.

Voor een financieel oordeel doet dat er in twee richtingen toe. Het verklaart waarom een speler die twee jaar geleden nog tientallen miljoenen waard was nu voor niets te krijgen is. En het is tegelijk het argument waarmee elke club die hem wél haalt haar bod laag kan houden.

Saillant: ook aanwinsten Tolu, Tsygankov en Ter Stegen lagen niet helemaal op één lijn met hun vorige werkgever.

Subscribe now

En dan het Europese deel

De UEFA-spelerslijst voor de Conference League moest op 2 september binnen zijn, en die lijst geldt voor alle wedstrijden vanaf de eerste competitiefasewedstrijd tot en met de finale. De uitzondering waarmee clubs na de deadline nog twee spelers mogen toevoegen, bestaat alleen voor de voorrondes en play-offs. Blessurevervanging biedt geen uitweg: bij een veldspeler mag dat tot en met speelronde 6, maar alleen met iemand die al vóór 2 september bij de club geregistreerd stond.

Alleen als Ajax zich kwalificeert voor de knock-outfase van de Conference League, zou hij daar kunnen spelen. Hij zou tot in het nieuwe jaar een Eredivisie- en bekerspeler zijn. Het argument dat Ajax een brede selectie nodig heeft voor drie competities, geldt precies niet voor de competitie waarvoor het wordt aangevoerd. Een bonusstaffel op Europese resultaten is tot februari nul waard, en zijn eigen etalage blijft even lang donker.

Na de competitiefase mag een club maximaal drie nieuwe spelers toevoegen, uiterlijk 4 februari, en alleen als ze de knock-outfase halen. Ajax staat op 25 spelers, het maximum. Dat maximum geldt bovendien alleen zolang er acht lokaal opgeleide spelers op de (A-)lijst staan; zijn het er minder, dan zakt het plafond evenredig mee. Ajax heeft er exact acht, en van de vier association-trained (geen Ajax-opleiding, maar wel “Nederlandse opleiding”) kan er geen vijfde bij, want dat is het reglementaire maximum binnen die acht.

• 4 club-trained: Dolberg, Klaassen, Baas, Blind

• 4 association-trained: Berghuis, Wijndal, Paes, Amrabat

De consequentie is scherper dan ze klinkt. Eén van die acht schrappen levert niets op: de lijst gaat naar 24 en het plafond gaat mee en dus geen nieuwe plek. Ruimte voor Bissouma kan alleen komen uit de zeventien overige plekken. In de praktijk betekent dat een speler van Jong Ajax (Montserrate, Pugno of Camara, want Spina staat er niet op), of een onverwacht vertrek van iemand als Edvardsen of Gloukh.

Subscribe now

Wat het over de winter zegt

Hier komen de twee helften samen. Ajax probeerde in de slotdagen van de transferperiode nog af te komen van Dolberg en Wijndal, twee van de grotere (overbodige) salarissen in de selectie. Dat lukte niet. Dat de club het in januari opnieuw probeert, is geen speculatie maar de meest logische aanname die er is.

Alleen zitten beiden in die groep van acht. Vertrekt een van hen, dan kost dat Ajax een plek, want het maximum daalt mee. Om Bissouma daarna alsnog Europees in te schrijven, moet er dus nóg iemand af. Een winterse loonsomoperatie op precies die namen maakt zijn inschrijving duurder in plaatsen, niet goedkoper.

Dat werpt een ander licht op de timing van deze zet. Een transfervrije speler in september halen is economisch een januari-aankoop die naar voren is gehaald: geen transfersom, en in februari is hij fit en ingespeeld. Maar vier maanden salaris betalen voor iemand die je in Europa niet mag opstellen, is alleen te verdedigen als je nu al weet dat er ruimte vrijkomt. De timing is dus geen bewijs dat Ajax gaat verbouwen, maar wel de voorwaarde waaronder deze zet klopt.

De eerlijke tegenhanger hoort erbij: Cruijff heeft de hele zomer gezegd dat hij naar transfervrije buitenkansjes keek, en een gratis optie neem je ook zonder plan.

En dan blijft de vaststelling over waar dit stuk mee begon. Ajax haalde deze zomer tien spelers van buiten, die allemaal een van de zeventien vrije plekken innemen, terwijl de eigen opgeleide spelers gratis op de B-lijst staan en tegelijk het plafond van 25 overeind houden.

De opleiding levert dus niet alleen transferwinst op; ze is de voorwaarde waaronder Ajax zijn aankopen mag opstellen. En het inkoopbeleid van de laatste twee transferperiodes is precies de reden dat er in februari geen stoel vrij is voor de speler die Cruijff nu wil halen.

Share

Subscribe now

Wat volgt is een reconstructie van die verschuiving. Voor elke in- en uitgaande transfer is een salarisschatting gemaakt en chronologisch op een rij gezet, zodat twee dingen zichtbaar worden: het saldo van de loonsom tegenover vorig seizoen, en het verloop ervan: hoe het loonhuis over de zomer vol- en leegliep.

Geen “salarissen onthuld”, maar een realistische tussenstand in bandbreedtes en categorieën. Exacte bedragen per speler zijn schijnzekerheid; de grootverdieners krijgen wel een eigen inschatting met onderbouwing.

Het uitgangspunt

Ajax is de enige van de drie topclubs die een echt voetbalsalaris publiceert. Ajax Financials leidde daaruit eerder af dat het gemiddelde jaarsalaris van een Ajax 1-speler rond de 2 miljoen bruto ligt. PSV en Feyenoord splitsen hun personeelskosten niet uit, maar hun gemiddelde ligt vrijwel zeker 10 à 20% lager.

Bovenop dat cijfer ligt de Kroes-doctrine: een plafond rond de 2,5 miljoen, en een structureel tekort dat de club al vóór deze zomer meedroeg. Het huis stond bij aanvang al vol. Alles wat erbij komt, moet ergens vandaan komen.

Eén waarschuwing vooraf, want hier gaat de berichtgeving meestal mis: een salaris is geen kaal getal. Bij bedragen in de media is het vaak onduidelijk wat wel en niet meegeteld wordt. Vijf factoren vertroebelen elke vergelijking:

• Belasting — een bedrag in een belastingvrij regime als Saoedi-Arabië of Monaco is niet één-op-één te vertalen.

• Tekengeld — vooraf betaald, boekhoudkundig uitgesmeerd.

• De huursom — altijd extra, nooit een vervanging van salaris (verderop een apart kader).

• Een aandeel in de transfersom of doorverkoop — dat verschuift kosten van de loon- naar de transferkant.

• En bonussen, met de Champions League-premies voorop, die de werkelijke jaarlast met het sportieve succes laten meebewegen.

Het verloop: hoe het huis vol- en leegliep

Hieronder een voorstelling van hoe het salarishuis veranderde tijdens de transferperiode, op basis van inschattingen van alle uitgaande en ingaande transfers.

Read more

Onder analisten die de transferzomer beoordeelden, dook een andere, hardnekkigere reflex op, heel concreet terug te zien in zo ongeveer elke tussenbalans die verscheen zodra het venster sloot: veel uitgeven is risico nemen, en als het resultaat tegenvalt, zit je volgend jaar met de rekening.

Die these gaat dit stuk bestrijden. Niet omdat er géén risico’s zijn: die zijn er altijd, en ook het terughoudende beleid van vorige zomer had zijn eigen risico’s, bijvoorbeeld een te dunne of te jonge selectie tegen concurrenten die wél doorinvesteerden.

Als elke keuze risico’s kent, is de vraag niet “is dit risicovol”, maar: wat is dan eigenlijk níét risicovol? Wat zijn precies “tegenvallende resultaten”? Wat gebeurt er dan echt met de boeken? En is het patroon achter deze zomer werkelijk zo naïef als het oogt, of zit er een logica achter die je pas doorhebt als je verder kijkt dan de transfersommen?

Subscribe now

Waarom “veel uitgeven” niks zegt

De klassieke mismatch bij een dure transferzomer is bekend: nieuwe spelers zijn normaal gesproken structurele kosten. Een transfersom wordt afgeschreven over de contractduur, het salaris loopt jaren door. Daar staat doorgaans een heel ander soort inkomsten tegenover: transferwinst en Europese premies, allebei eenmalig, allebei notoir onvoorspelbaar.

Je financiert dus voorspelbare, jarenlange lasten met onvoorspelbare, eenmalige meevallers. Dát is het eigenlijke risico van een normale transferzomer: niet het bedrag zelf, maar de mismatch in tijdshorizon en zekerheid tussen wat eruit gaat en wat erin moet komen.

Cruijff heeft die mismatch dit jaar grotendeels weggehaald. En dat is precies waar het interessant wordt.

De slimmigheid van deze zomer

Drie dingen vallen op als je door de rare bedragen en constructies van deze zomer heen kijkt.

Read more

Vooraf één kanttekening: alle bedragen zijn gebaseerd op de vastgestelde UEFA-verdeling van 2025/26. De cijfers voor 2026/27 zijn nog niet officieel gepubliceerd, maar omdat het het slotjaar van dezelfde commerciële cyclus is, zullen ze vrijwel gelijk of iets hoger zijn.

Subscribe now

Deel 1: de bouwstenen

De totale prijzenpot van de Conference League bedroeg in 2025/26 circa €285 miljoen: 8,60% van de UEFA-clubdistributie, tegenover 74,38% (!) voor de Champions League en 17,02% voor de Europa League. Dat is meteen de context: dit is het derde toernooi, en de bedragen zijn navenant.

Zo is de pot opgebouwd voor een club als Ajax.

De voorrondes (al binnen)

Voor elke gespeelde kwalificatieronde staat €175.000. Ajax speelde er drie (tweede voorronde, derde voorronde, play-off) dus €525.000 is al verdiend, los van wat er nog komt.

Startpremie competitiefase: €3,17 miljoen

Het vaste bedrag voor deelname aan de competitiefase. Dit is de grote drempel: alles hierboven ontsluit zich pas ná plaatsing, en die is nu binnen.

Value Pillar: net onder de €3 miljoen

De post die de meeste overzichten missen of verkeerd inschatten en waar Ajax minder aan overhoudt dan de "grootste naam van het toernooi" doet vermoeden.

Read more

Daarmee kreeg de ruzie een tweede laag, want het gaat allang niet meer alleen om wél of niet spelen. Toen het conflict zich naar social media verplaatste, plaatste Tsygankov eerst een cryptische boodschap (“ooit zal ik spreken”) om vervolgens interne WhatsApp-gesprekken naar buiten te brengen waarin de club hem herinnert aan zijn verplichtingen rond publieke uitspraken. Een degradatieruzie werd zo een principekwestie over gedrag en clausules.

Subscribe now

De uitgangsposities lagen ver uiteen. Girona hield informeel vast aan een stevig prijskaartje, er circuleerden bedragen tot wel vijftien à twintig miljoen euro. Veel geld voor een speler van bijna 29, en de concrete interesse bleef navenant beperkt. Tegelijkertijd ging het gerucht dat Tsygankov zelf voor nul euro wilde vertrekken: de hakken in het zand, geen enkele interesse serieus nemend. Een klassieke patstelling, waarin club en speler elkaar gevangen hielden.

En dan, betrekkelijk plotseling, een akkoord met Ajax.

De deal met Ajax

Dat het onaangekondigd kwam, is minder opmerkelijk dan het lijkt: Jordi Cruijff houdt dit soort trajecten doorgaans goed achter de schermen, en vroeg in het window viel Tsygankovs naam al eens in Amsterdam. De timing of naam verrast dus niet. De cijfers wél.

De transfersom is namelijk opvallend laag: vier of vijf miljoen euro vast, plus een bonus van rond een miljoen. Voor een international die kort daarvoor nog voor het dubbele of driedubbele in de etalage stond, is dat weinig. Het venijn zit in de bijzin: er is een doorverkooppercentage afgesproken.

Dat opvallende doorverkooppercentage

Je verwacht een gewone doorverkoopclausule waar Girona 10 of 15% krijgt over de winst, maar het gerucht gaat dat er eerder gaat over de inmiddels bekende economische rechten die een club houdt.

De Telegraaf liet vallen dat Ajax uiteindelijk op zo’n 60 à 70 procent van een toekomstige verkoop zou uitkomen. Dat betekent dat Girona een aandeel van grofweg dertig tot veertig procent bedingt, mogelijk richting de helft om mee te beginnen. Een fors percentage.

Subscribe now

Dat percentage is de sleutel. Een lage vaste som in ruil voor een fors aandeel in een toekomstige transfer is een bekende constructie. Maar bij Tsygankov wringt het: hij is bijna 29. De vraag dringt zich op wat zo’n percentage waard is bij een speler die over een paar jaar simpelweg niet veel meer gaat opleveren.

De kant van Girona

Om de deal te begrijpen, moet je een stap terug. Tsygankov kwam in de winterstop van januari 2023 voor zo’n vijf miljoen over van Dynamo Kyiv. Inmiddels is daar boekhoudkundig weinig van over: de boekwaarde ligt vermoedelijk rond een miljoen. Bovendien bedong Kyiv destijds een doorverkooppercentage van vijftig procent.

De vraag is waarover dat percentage loopt: over de volledige transfersom, of alleen over de winst. Loopt het over het volledige bedrag, dan houdt Girona van een verkoop van vijf miljoen nog geen twee miljoen over. Kosten eraf, en je zit dicht bij die boekwaarde van een miljoen. In dat scenario vertrekt Tsygankov feitelijk toch voor bijna niets, en krijgt hij precies zijn zin.

Maar het loopt over de winst. Alles boven de vijf miljoen die Girona ooit betaalde, wordt gedeeld. En laat de transfersom nu net vijf miljoen zijn. Er is dus geen winst, en Kyiv vangt niets.

Subscribe now

Toeval? Misschien. Het is denkbaar dat de som bewust rond die vijf miljoen is uitgekomen, desnoods om de speler nog een beetje te sarren. Waarschijnlijker is dat het gewoon de uitkomst is van drie partijen die alle drie hetzelfde wilden. Girona wilde van een dure kracht af; Tsygankov heeft een van de hoogste salarissen van de selectie. Ajax wilde zo laag mogelijk zitten, wetend hoe graag Girona van hem af moest. En de speler wilde koste wat kost weg. Onder die druk zakt een bedrag vanzelf naar beneden. Dat is ook aan de vraagprijs af te lezen: van de informele bedragen tot wel twintig miljoen aan het begin bleef in de Spaanse pers uiteindelijk zo’n tien miljoen over. En zelfs dat bleek een vertrekpunt, geen eindpunt.

Het nut van de clausule

Het compromis laat zich raden: een lage vaste som, maar in ruil een stevig doorverkooppercentage voor Girona. Zo kan de Spaanse club later alsnog een paar miljoen incasseren wanneer Ajax de speler doorverkoopt en dat geld is volledig voor Girona. De clausule van Kyiv beet immers alleen op Girona’s eigen verkoop, en die leverde geen winst op.

Alleen: is dat werkelijk zo gunstig? Stel dat Tsygankov het in Amsterdam goed doet en over een of twee jaar vertrekt. Hij is dan 30; een maximale transfersom van tien à vijftien miljoen is dan al optimistisch. Met een aandeel van dertig tot veertig procent komt Girona daarmee op drie tot vijf miljoen, met twee jaar uitstel. Voor een club die nú van zijn salaris af wil, is dat een schrale, uitgestelde troost.

Er is een somberder lezing, en die is nadrukkelijk speculatief, al was het maar omdat ze een minder frisse deal veronderstelt. Denkbaar is namelijk dat er een afspraak bestaat die nu niet op papier staat: een soort achterkamertjesdeal, waarbij een derde club Tsygankov over een jaar voor een fors bedrag overneemt. In dat scenario profiteert Ajax één seizoen van een goede speler, incasseert Girona alsnog fatsoenlijk via het percentage, en haalt een grotere club (Premier League, Champions League) een international binnen die dan nog net niet te oud is. Op papier is iedereen tevreden. Maar het voordeel voor Ajax is in die lezing wel erg kortstondig: één jaar rendement op een speler die daarna doorstroomt naar een niveau waar Ajax hem toch niet had kunnen houden.

Subscribe now

Nogmaals: hier is niets van bewezen, en zo’n constructie zou allesbehalve netjes zijn, vandaar de nadrukkelijke slag om de arm. Toch blijft er iets knagen. De optelsom klopt niet helemaal; ergens zit een luchtje.

De rationele route

Misschien is de verklaring uiteindelijk een stuk prozaïscher. Jordi Cruijff opereert dit window met een krap budget, en zijn blik is vooral op de korte termijn gericht. Een doorverkooppercentage dat zich pas over jaren uitbetaalt, interesseert hem in dat licht maar matig. Het is bovenal een instrument om de prijs nú te drukken. Wat er later uit die clausule rolt, is een zorg voor morgen, of voor iemand anders.

Niets van dit alles is hard. Het is rekenwerk op basis van geruchten en losse signalen. Maar de signalen zijn wel opvallend: de lage som, het forse percentage, de winstconstructie die Kyiv buitenspel zet, en bovenal het slepende conflict met Girona dat aan de transfer voorafging.

En dat laatste is misschien nog wel het saillantste detail. Want Tsygankov zou niet de eerste zijn. Ook Ter Stegen en Tolu lagen overhoop met hun vorige club voordat ze in Amsterdam tekenden. Hopelijk zijn er nu wel goede afspraken gemaakt.

Share

Subscribe now

Alleen is Ajax geen Real Madrid of Manchester City. Voor een club die geen gigantische commerciële geldmotor of bodemloze geldschieter achter zich heeft, is het niet genoeg om alleen aan de eigen jeugd te verdienen. Er moet óók voor een deel terugverdiend worden aan wat er ingekocht wordt. En precies daar begint de inkomstenbron te stokken.

Subscribe now

Wat de cijfers zeggen

Ajax Financials bracht de afgelopen vijftien jaar aan aan- en verkopen in kaart: elke speler van achttien jaar of ouder die is aangetrokken (al dan niet transfervrij) en dus niet uit de eigen jeugdopleiding komt, en voor hoeveel die uiteindelijk weer werd verkocht.

Het beeld is ontnuchterend. Over die vijftien jaar verlaat ongeveer een kwart van de aangetrokken spelers de club voor een hoger bedrag dan de aankoopsom. De andere driekwart vertrekt voor minder, of hooguit voor hetzelfde. En dat “kwart” wordt kleiner.

In de volksmond gaat het al jaren over de miskopen (de Sana’s, de Orejuela’s) en Marc Overmars zei zelf al dat hij blij was als 50% van zijn aankopen slaagden. Recent was het Sven Mislintat die het gezicht werd van spelers uit deze categorie. Zijn aankopen waren altijd een blok aan het been van de technisch directeuren na hem, inclusief deze zomer, en de irritatie over de aankopen van Alex Kroes is inmiddels bijna vergelijkbaar.

Maar wie de schuld bij één naam legt, maakt het zich te makkelijk. Neem Owen Wijndal: gehaald door Huntelaar en Hamstra, niet verkocht gekregen door Mislintat, Kroes, De Lang of Beuker, en ook nu heeft Jordi Cruijff hem nog altijd op de loonlijst.

De verantwoordelijkheid is niet van één man; ze is versnipperd over een bestuur dat vrijwel elk jaar opnieuw wordt samengesteld.

Want dat is de kern van het probleem waar Cruijff nu tegenaan loopt. Eerdere aankopen die niet verkocht raken, nemen cruciale ruimte in (in salaris én in afschrijvingen) en zolang die transfers uitblijven, is het binnenhalen van versterkingen uiterst ingewikkeld. Er wordt dan weer met vingers gewezen, maar de vraag is of dat hout snijdt.

Subscribe now

Een trend, geen incident

Om weg te komen van dat zoeken naar verantwoordelijken, helpt het om over een langere periode te kijken. Ajax Financials zette alle verkopen op een rij en bekeek rollende driejaarspercentages, op zoek naar een trend.

Eerst over die methode, want ze doet meer dan het klinkt. Je zou per seizoen kunnen tellen welk deel van de verkopen boven de aankoopsom uitkwam, of de saldo’s inkomend en uitgaand op Transfermarkt kunnen vergelijken.

Maar transfers zijn grillig: in een gemiddeld jaar gaat het om een handvol verkopen, en één uitschieter of één miskoop trekt zo’n enkeljaarspercentage meteen alle kanten op. Het seizoen waarin een Antony vertrekt oogt op papier briljant, het jaar erna dramatisch, terwijl er aan het onderliggende beleid weinig veranderde.

Die enkeljaarscijfers (zie tabel) springen dan ook flink heen en weer, en door die ruis is nauwelijks een trend te zien.

Een rollend driejaarspercentage haalt die ruis eruit. Voor elk jaar neem je dat jaar plus de twee voorgaande samen, en over dat blok van drie bereken je welk aandeel van de verkopen boven de aankoopsom uitkwam; daarna schuif je het venster telkens een jaar op. Zo verdwijnt het effect van één losse mee- of tegenvaller in het gemiddelde en blijft de onderliggende richting over. Eén laag jaar is ruis; drie vensters die achter elkaar zakken, is een trend.

Dit is de grafiek die dan ontstaat met lijnen voor het aandeel dat voor een hoger transferbedrag verkocht werd en dat voor een lager bedrag verkocht werd. Een duidelijk patroon in de lijnen is een trend.

Read more

Lees hier het stuk met de details over de deals.

Rare bedragen, ongebruikelijke constructies, en respectabele bronnen die elkaar tegenspraken. Itakura zou voor 3,5 miljoen gaan, of toch 4,5. Sutalo leek plots méér op te leveren dan de duurdere Itakura. En al snel werd geopperd dat het lage Itakura-bedrag te maken had met “verrekende betaaltermijnen”.

Laat je er logica op los, dan valt het meeste te verklaren. Niet als foutjes, niet als trucs, maar als symptomen van één beweging. Want onder al die deals ligt hetzelfde principe: Jordi Cruijff ruilt transferwinst en boekwaarde in voor ruimte in de jaarlasten (salaris en afschrijving) om onder tijdsdruk zijn selectie te kunnen versterken.

De bedragen die je in de media ziet, zijn niet het doel. Ze zijn de prijs van die ruimte. Wie op de bedragen let, kijkt naar het verkeerde getal.

Subscribe now

Van stilstand naar cascade

Cruijff begon de transferperiode voortvarend en aanvallend: eerst de selectie versterken, het geld daarvoor pas achteraf vrijmaken. Maar lange tijd bleef hij juist óp of ónder de budgetten van vorig jaar. Wel zocht hij de grenzen op: nieuwe spitsen kopen terwijl de oude nog niet verkocht waren, hogere salarissen mogelijk maken door kosten vooruit te schuiven of jaarlasten te verplaatsen van transfersom naar salaris. Creatief en handig, maar ook complex.

En toen liep het vast. Op Godts. Ajax wist dat het minimaal nodigde wel te halen was, maar wilde de hoofdprijs; PSG wist dat de tijd in hún voordeel werkte, juist omdat ze zagen dat het bij Ajax op de financiën was vastgelopen. Het eerste bod van rond de 45 miljoen ging resoluut van tafel, maar uiteindelijk landde de deal op een totaalpakket van zo’n 55 miljoen. Let wel: over de vaste transfersom werd opvallend weinig geschreven, maar die ligt richting de 45 miljoen, en de rest bonussen.

Genoeg om verder te kunnen, al had de tien à vijftien miljoen extra die écht lucht gaf er niet in gezeten. Het gat werd gedicht; een ruime marge ontstond er niet.

Lees hier meer over de deal.

Wat wél ontstond, was speelruimte om op andere verkopen minder winst te hoeven pakken. En dus kwam de cascade:

• Kaplan, geblesseerd en even niet inzetbaar, ging voor een minimale 2,5 miljoen naar NEC, geen transferwinst (of -verlies), maar wel van zijn jaarlasten af.

• Konadu, inmiddels vierde spits, werd verhuurd: salaris dit jaar van de balans, koopoptie als vangnet.

• Torrents kwam in een onconventionele constructie waarin Barcelona de economische touwtjes in handen hield.

En dan Itakura en Sutalo: de twee deals waarover de meeste verwarring ontstond.

Twee keer dezelfde denkfout

Read more

Nieuws is er dus nauwelijks, en de dagelijkse updates van de Fabrizio Romano’s van deze wereld zijn vrijwel allemaal loos en komen neer op: “de clubs onderhandelen”. Maar ook een stilstaande markt is te ontleden, en de sleutel is telkens dezelfde vraag: welke kant komt een gerucht op, en wie heeft er baat bij dat het lekt?

Zo wordt duidelijk in de stilte wie de druk voelt. Een blik op de dossiers.

Subscribe now

Godts: met PSG lijkt €55M het hoogst haalbare

Het belangrijkste dossier van dit moment. Vrijwel dagelijks ermee bezig, en vrijwel elke update loos: de clubs zijn nog in onderhandeling. Af en toe sijpelt er iets door dat het ontleden waard is.

Jorge Mendes

Hij lijkt zichzelf te hebben aangeboden bij Ajax, dat hem op no-cure-no-pay-basis toestemming heeft gegeven om zich ermee te bemoeien. Goed nieuws?

Read more

Wie de transferzomer van Ajax naast die jaren legt, ziet een leerschool. Drie patronen keren terug. En er is een vierde les, waar Ajax voorlopig nog niets mee doet, maar die de club op termijn meer kan opleveren dan alle handige transferconstructies bij elkaar.

Subscribe now

Les 1: een paar grote namen, met de rest eromheen geritseld

Barcelona was blut, maar kocht toch groot. Lewandowski, Raphinha, Koundé. Er ging in de zomer van 2022 voor ruim €150 miljoen aan transfersommen doorheen, gefinancierd met de beruchte palancas, het verkopen van toekomstige inkomsten (tv-rechten, media, etc.).

Naast die paar dure namen werd de selectie opgevuld met vrije spelers en huurlingen: Kessié en Christensen transfervrij, Marcos Alonso en Bellerín erbij als routine voor niks. Een handvol spelers waar je vól voor betaalt, en daaromheen een rand van goedkope, gerichte oplossingen.

Datzelfde model zie je nu bij Ajax. Marcos Leonardo was een dure aankoop, maar Ajax hád een afmaker nodig, dus daar ging het geld heen. Caio Henrique was fors betaald en zonder veel restwaarde, maar Ajax zocht specifiek díe linksback voor het systeem van Míchel Sanchez.

Twee gerichte, betaalde keuzes. En daaromheen de rand: Julian Brandt transfervrij van Dortmund, Ter Stegen als speler die Barcelona van de loonlijst wilde, Tolu Arokodare uit een gedegradeerd Wolverhampton, Daley Blind uit een gedegradeerd Girona. Spelers die om uiteenlopende redenen goedkoop of “gratis” te halen waren.

De logica is identiek: kies een paar dossiers waar je diep voor gaat, en ritsel de rest via de goedkope kant van de markt.

Subscribe now

Les 2: eerst kopen, dan (goedkoop) verkopen

Dit is het wezenlijkste patroon, en het meest riskante. Bij Barcelona was de financiële afdeling altijd ondergeschikt aan de sportieve. De technische leiding bepaalde wat er moest gebeuren; de boekhouders moesten het maar rond zien te breien. Kopen kwam eerst, dekking daarna.

De zomer van 2022 is er het schoolvoorbeeld van. Barcelona haalde zijn sterren binnen vóórdat er ook maar iets van ruimte was: de club kon door de salarislimiet aanvankelijk geen van de nieuwelingen registreren.

De rest van het venster ging vervolgens volledig op aan het weer lozen van spelers om die ruimte alsnog te maken, en dat leverde geen topbedragen op. Braithwaite, Mingueza, Neto, Riqui Puig en Pjanić vertrokken gratis om de loonlast te verlichten; slechts twee verkopen brachten een fee op (Coutinho €20 miljoen, Aubameyang €14 miljoen, op deadline day); Lenglet en Umtiti werden verhuurd, puur om salaris kwijt te raken; en er werd voor meer dan €100 miljoen aan “assets” verkocht om überhaupt onder de norm te komen.

Trainer Xavi vatte de omgekeerde volgorde onbedoeld perfect samen: er moeten eerst spelers wég, zei hij, wil je spelers kunnen halen.

Ajax streeft al jaren naar precies andersom. Het klassieke, “nette” Ajax-model: de salarissen worden betaald uit de reguliere exploitatie, met de Europese inkomsten als motor. En de afschrijving op aankopen wordt gedekt door de transferwinst op verkopen.

Eerst verdienen, dan uitgeven. Verkopen financiert kopen.

Subscribe now

Onder Cruijff kantelt die volgorde richting Barcelona. Hij koopt vóór hij verkoopt. Hij stapelt eerst de kosten op (transfersommen, tekengeld, bonussen, salaris) en gaat er daarna van uit dat hij dat compenseert met de verkoop van spelers verderop in het venster.

De loonlast loopt op, en de gedachte is dat die wordt goedgemaakt met hoge transferwinsten, niet met gewone bedrijfsinkomsten. Het is een sportief-gedreven volgorde, geen boekhoudkundig-gedreven volgorde.

Bij Ajax is die verschuiving inmiddels ook bestuurlijk verankerd. Waar Kroes en Beuker titulair directeur waren, is Cruijff statutair directeur. Hij zit met formele, wettelijke bevoegdheid in de directie. Daarmee is de sportieve lijn niet langer alleen in de praktijk, maar ook in de governance niet meer ondergeschikt aan de financiële. De omgekeerde volgorde die je op de transfermarkt ziet, heeft zo een structurele onderbouwing gekregen. Vergelijkbaar met de Overmars-periode.

De Godts-transfer naar PSG (of een andere club…) is in dat licht geen los verhaal maar de logische sluitpost van deze aanpak: één grote uitgaande deal die de opgestapelde kosten in één klap draaglijk maakt. En daarmee ligt ook het risico bloot, hetzelfde risico als bij Barcelona in 2022: als die grote verkoop niet of niet op tijd rondkomt, staat de kostenkant open en moet je alsnog onder druk en goedkoop lossen.

Les 3: grip houden op wie je verkoopt, een parallel met het Barcelona van nú

De derde overeenkomst is minder een les uit 2022 dan een spiegeling van hoe Barcelona vandáág opereert. Onder financiële druk is de club steeds vindingrijker geworden in de vórm van transfers, en dan vooral aan de uitgaande kant.

Subscribe now

Barcelona is bezig zijn jeugdverkopen te systematiseren: verplichte terugkoopclausules en het behouden van een percentage bij een latere doorverkoop, expliciet gekopieerd van het model van aartsrivaal Real Madrid. Nico González vertrok met een terugkoop van €30 miljoen plus 40% van een volgende verkoop, Trincão met 50% van de rechten en een terugkoopoptie van €20 miljoen, Ansu Fati met 20% doorverkoop.

Sinds de zomer van 2024 haalde Barcelona zo meer dan €50 miljoen uit spelers die de A-selectie nooit haalden, zonder die selectie te verzwakken.

Het scherpst wordt de parallel doordat Barcelona die constructie op dit moment toepast in een deal mét Ajax. De negentienjarige linksback Jofre Torrents uit La Masia gaat (volgens Spaanse berichtgeving op het moment van schrijven in de afrondende fase) naar Ajax, waarbij Barcelona 50% van de rechten én een terugkoopoptie houdt.

Ajax staat hier dus zélf aan de ontvangende kant van precies dit model: het mag een talent ontwikkelen, maar de opwaartse waarde blijft deels in Barcelona.

En inmiddels past Ajax het ook zélf toe, op zijn eigen uitgaande talenten. Bij vertrekken als Verschuren, Vink, O’Neil en Wolff bedong Ajax doorverkoop- of terugkoopclausules: grip op spelers die het huis uit gaan.

Dat is nieuw. Ajax deed dit vroeger nauwelijks, en PSV kreeg zelfs hoon vanuit Ajax-supporters over dit soort constructies.

Waar de vergelijking sterk is, en waar ze breekt

Tot zover de parallellen. Maar het interessantste zit in het verschil, en dat verdient een eerlijke plek.

Bij Barcelona was het goedkope, creatieve segment de aanvulling. Het lag náást €150 miljoen aan echte transfersommen, gefinancierd met de palancas. En Barcelona had een smeermiddel dat Ajax nauwelijks kent: spelers accepteerden een structureel lager salaris om überhaupt naar Camp Nou te komen.

Subscribe now

Bij Ajax speelt dat maar ten dele; niemand komt er voor een laag salaris, al leverden verschillende aanwinsten wél in ten opzichte van hun vorige club. De goedkope kant lijkt bij Ajax bovendien juist de hoofdmoot te worden, en zonder de palanca-boekwinst die Barcelona vooraf lucht gaf.

Daar hoort een tweede kanttekening bij, en die is puur boekhoudkundig. Gratis of goedkoop kopen bespaart een transfersom, maar bouwt wél meerjarige salarisverplichtingen op. En bij nul transfersom is er geen afschrijving om over meerdere seizoenen uit te smeren. Alle kostendruk zit dan in salaris en tekengeld, in het hier en nu. Barcelona bewees dat je zonder geld een kampioensploeg kunt bouwen. Het bewees ook dat je daar jaren later nog voor betaalt.

Of Cruijff bij Ajax de sterke kant van de les toepast of de valkuil, is op dit moment nog een tussenstand. Het past bij een club die tegelijk verbouwd én ambitieus wil zijn. Maar het is precies de vraag die je bij deze portefeuille moet stellen.

Subscribe now

Share

Clubs zwijgen over contractdetails, dus zeker weten doen we het zelden. Maar de gereedschapskist is bekend. Hieronder staan de belangrijkste manieren om een salaris te drukken, telkens met een recente Ajax-transfer waar zo’n constructie zou passen. Nadrukkelijk als mogelijkheid, niet als bewijs dat het zo gegaan is. En nadrukkelijk over het salaris: constructies die alleen de transfersom drukken, zoals het delen van transferrechten, blijven hier buiten beschouwing.

Subscribe now

Constructies in het contract

Backloading

Lage salarissen in de eerste jaren, hoge in de laatste. Dat geeft nú lucht op de begroting; het probleem verhuist naar later. Deze constructie zou passen bij een oudere speler zonder doorverkoopwaarde (een Brandt, een Alvarez) waarbij je de dure slotjaren voor lief neemt of rekent op extra inkomsten door goede prestaties.

Read more

Brandt ging al eerder rond in de geruchtenmolen, en werd telkens meteen afgedaan als onhaalbaar. Bij Borussia Dortmund verdiende hij naar verluidt zo’n 7 miljoen bruto per jaar. Hij was bovendien transfervrij, dus had clubs voor het uitkiezen. En zonder transfersom om te betalen kun je juist méér salaris en tekengeld bieden. Dan maakt doorgaans de hoogste bieder de meeste kans. De Premier League heeft nu eenmaal diepere zakken dan Ajax.

En toch: hij is er. Dat roept de enige vraag op die er financieel toe doet: waar betaalt Ajax dit van?

Subscribe now

Wat zou Brandt verdienen?

Zeven miljoen is te veel voor Ajax, punt. Het totale basissalaris van de hele selectie ligt bij Ajax rond de 55 à 60 miljoen. Uit zo’n huishoudboekje kun je simpelweg geen 7 miljoen aan één speler geven. Brandt levert dus fors in. Niet heel vreemd, want dat Dortmund-contract stamt uit zijn piekjaren.

Hoeveel minder is niet bekend. Maar zelfs de helft, ergens rond de 3,5 miljoen, is voor Ajax nog altijd stevig.

Al is er dit jaar meer met geld gestrooid dan we van Ajax gewend waren. Marcos Leonardo en Caio Henrique kwamen allebei uit belastingvrije landen; die zullen ergens rond de 4 of 5 miljoen zitten. Brandt misschien ook wel.

En let op wat dat doet met de verhoudingen. Neem die twee, tel Marc-André ter Stegen (2 à 3 miljoen) en Tolu Arokodare (2,5 à 3 miljoen) erbij, en deze vijf spelers pakken samen mogelijk een kwart tot een derde van het totale salarisbudget. Vijf namen, en dan is de loonsom al voor een flink deel vergeven.

Subscribe now

Kan Ajax dit betalen?

Voor het antwoord moeten we terug naar de cijfers. In 2024/25 had Ajax de hoogste salarislasten ooit. De halfjaarcijfers van vorig seizoen (het hele seizoen is nog niet gepubliceerd) lagen hoger dan de eerste helft van het seizoen daarvoor. Ja, daar zaten Champions League-bonussen en afkoopsommen van ontslagen trainers in. Maar toch. In beide jaren draaide Ajax een operationeel verlies (dus vóór transfers, maar mét de Europese inkomsten er al in) van 15 tot 20 miljoen.

Dat is niet gezond, en het legt een enorme druk op de transferverkopen om het gat elk jaar weer te dichten.

Subscribe now

En dit seizoen komt daar een probleem bij: er is geen zekerheid over Europees voetbal, en in het beste geval is het de Conference League. Dus nog minder inkomsten om de salarissen mee te dekken. Zelfs al zijn die lonen doorgaans afgestemd op het Europese toernooi dat Ajax speelt.

Zo komen we bij nu. Er is al flink bespaard door het vertrek van spelers. Puur op salaris is het de vraag of er per saldo iets is bespaard. En dan komt Brandt erbij. De tussenstand is daarmee op z’n minst dat er tegenover vorig seizoen géén besparing op de loonsom staat. Het salarishuis is niet lichter geworden. Het kraakt.

Hoe lost Ajax dit op?

Grofweg zijn er drie routes.

Read more

Wat daarna gebeurde, illustreert hoe transfernieuws reist. Binnen het uur was ‘onderzoekt’ op X veranderd in going to attempt to sign, bij VoetbalPrimeur in ‘maken werk van’, en bij FootballTransfers stond er al een kop over ‘de komst van’ Álvarez, met daaronder de vraag of hij eigenlijk wel past.

Subscribe now

Geen verwijt aan die accounts: zo werkt de doorgeefketen. Iedere schakel moet iets toevoegen om het bericht opnieuw de moeite waard te maken, en zonder eigen bronnen kun je alleen stelligheid toevoegen.

Het gevolg is dat een club die iets onderzoekt aan het eind van de dag ergens voor gaat. En dat veel lezers concludeerden: Ajax wil Álvarez graag, maar heeft het geld niet. Dat is koren op de molen van het huidige verhaal dat Ajax zoveel geld uitgeeft, terwijl de cijfers dat vooralsnog niet laten zien.

Het bericht over Álvarez kan kloppen, misschien ook niet. De vraag is wat je er wél uit kunt afleiden.

Wie praat hier eigenlijk?

Begin bij de bronvermelding, want die staat er gewoon. Het bericht baseert zich op bronnen rondom West Ham United, later op “de bronnen in Engeland”. Een Ajax-bron wordt niet genoemd. Het management van Alvarez wil niet reageren.

Dat is relevant, want vrijwel alles wat het bericht over de intenties van Ajax stelt, komt daarmee van de andere kant van de tafel. Dat Ajax serieus werk maakt, eerst wil verkopen, liever een eigen oorlogskas creëert: het zijn karakteriseringen van Ajax’ positie, verteld door mensen met een belang bij hoe die positie eruitziet. West Ham wil verkopen, er ligt één concreet bod, en een tweede geïnteresseerde in de krant is precies wat je nodig hebt om dat bod te verbeteren.

Daarbij past één kanttekening, nadrukkelijk als vraag. “Bronnen rondom West Ham” is een rekbare formulering; wie rond een transfer beweegt hoeft niet in dienst van die club te zijn. Nathan van Kooperen, die Alvarez vertegenwoordigt en afgelopen winter al tussen Ajax en de speler bemiddelde, werkt voor spelers én voor clubs en zit per definitie rondom beide partijen.

Ajax gaf vorig seizoen ruim 21 miljoen uit aan zaakwaarnemers, lees hier hoe dat tot stand is gekomen.

Dit is geen vaststelling dat hij hier iets mee te maken heeft en ook niet het doel. Maar wie leest dat het management van de speler officieel niet reageert terwijl er ondertussen gedetailleerd over diens marktsituatie wordt verteld, mag die mogelijkheid in het achterhoofd houden. Een bronaanduiding zegt waar informatie vandaan lijkt te komen, niet wie er baat bij heeft.

Subscribe now

Alle bedragen komen uit dezelfde boekhouding

Alvarez ging in augustus 2023 voor 38 miljoen euro naar West Ham en tekende een vijfjarig contract tot 30 juni 2028. Dat betekent 7,6 miljoen afschrijving per jaar. Na drie voltooide seizoenen staat hij in Londen dus voor ongeveer 15,2 miljoen euro op de balans.

Kijk dan nog eens naar de bedragen in het bericht. West Ham vraagt zo’n vijftien miljoen. Real Sociedad biedt ruim 7,5 miljoen voor de helft van de transferrechten.

Die vraagprijs is geen inschatting van wat Alvarez waard is. Het is zijn boekwaarde, en het bod van Sociedad is exact de helft daarvan. Iedereen aan deze tafel rekent met hetzelfde getal, en dat getal komt niet van de markt maar uit een afschrijvingsschema. Dat de markt hem niet vanzelf op vijftien miljoen waardeert, weten we al: Fenerbahçe huurde hem vorig seizoen mét koopoptie en lichtte die niet.

Aannames: lineaire afschrijving over vijf jaar, 38 miljoen exclusief bonussen. Bonussen verhogen de boekwaarde, een impairment verlaagt hem.

Daarmee valt ook de laatste losse draad op zijn plek: waarom West Ham liever verkoopt dan meegaat in het model van Sociedad.

Bij een verkoop voor vijftien miljoen verdwijnt de speler van de balans tegen ongeveer de waarde waarvoor hij erop stond: geen winst, geen verlies. Bij die constructie verdwijnt hij óók van de balans, maar komt er maar 7,5 miljoen binnen: het verschil is een verlies dat je nú neemt, in ruil voor een aandeel in een toekomstige verkoop dat je pas mag boeken als die er komt. Voor een speler waarvan de vraag is of hij in waarde stijgt. Een net gedegradeerde club die financieel scherp aan de wind moet zeilen, kiest de schone route.

Vraagprijs, bod van de concurrent en de voorkeur voor verkopen: alle drie te verklaren uit één post op de balans van West Ham. Dat is het werkelijke verhaal in dit bericht, en precies het deel dat nergens is doorverteld.

Subscribe now

Veertien tegoed tegenover vijftien betalen

Dan de zin die het rumoer veroorzaakte: West Ham is Ajax nog veertien miljoen verschuldigd van de oorspronkelijke transfersom, en Ajax creëert naar verluidt liever via een transfer zijn eigen ‘oorlogskas’ dan die laatste termijnen naar voren te halen.

Kijk eerst naar de symmetrie. West Ham vraagt vijftien miljoen en moet Ajax er nog veertien betalen. Die bedragen vallen bijna volledig tegen elkaar weg. In kastermen zou dit van alle denkbare transfers van vijftien miljoen ongeveer de goedkoopste zijn. En het is uitgerekend degene waarvan wordt verteld dat Ajax hem niet kan betalen.

Lees die zin dan nog eens precies. Er staat dat Ajax het ene liever doet dan het andere: een keuze tussen twee open routes. Niet dat Ajax het geld niet heeft, maar dat Ajax een voorkeur heeft. In de doorvertelling is van die voorkeur een onvermogen gemaakt.

En dan dat woord. Een openstaande betalingstermijn is geen krediet en geen noodrantsoen. De transferwinst op Alvarez is in 2023/24 al genomen en al verantwoord; die veertien miljoen is geld dat Ajax al heeft verdiend, waarvan alleen het binnenkomen nog loopt. Wie het aanspreken daarvan omschrijft als het aanspreken van de eigen oorlogskas, maakt van een betalingsschema een geldprobleem.

Bovendien zit die veertien miljoen al in de begroting; hem nu opsouperen levert geen gratis transfer op maar een gat elders. Een oorlogskas maken uit nieuwe verkopen is dus geen armoede maar volgorde; net zoals “eerst verkopen” geen noodsignaal is maar een begroting, in een zomer waarin één uitgaande transfer al meer opleverde dan de duurste aankoop kostte.

Het echte obstakel staat niet in het bericht

Alvarez verdiende bij West Ham naar verluidt rond de honderdduizend pond per week: ruwweg zes miljoen euro bruto per jaar. Door de degradatie zal dat wel automatisch gereduceerd zijn, wat reden kan zijn voor de speler om verder te kijken.

Uit de jaarcijfers van Ajax rolt een gemiddeld spelerssalaris van ongeveer twee miljoen. Een terugkeer vraagt dus een forse stap terug, of hij wordt in één klap een van de best betaalde spelers van de club. Daar komt bij dat hij 28 is: vijftien miljoen uitsmeren over een nieuw contract betekent al snel een verbintenis tot zijn 32e, met bijna vier miljoen afschrijving per jaar bovenop dat salaris.

Dát is waar ‘gecompliceerd’ vermoedelijk over gaat. Niet over een club die de koopsom niet bij elkaar krijgt, maar over een club die uitrekent wat een 28-jarige met een Premier League-salaris haar vier jaar lang kost.

Sportief speelt iets vergelijkbaars. Míchel sprak bij zijn aantreden over een ‘slimme’ zes; in zijn eerdere ploegen is de controleur zelden een breker, maar het startpunt van de opbouw. Het bericht neemt zelf een statistiek mee die dat contrast onbedoeld scherp maakt: Álvarez kreeg zijn twintigste gele kaart in zijn 88e Eredivisieduel, sneller dan welke Ajacied ook sinds 1974/75. Het is bedoeld als eerbetoon, maar het beschrijft precies het profiel dat hier niet vanzelf in past.

Kan het toch kloppen? Zeker

Van alle geruchten van deze zomer past dit er juist het best bij hoe deze technische leiding inkoopt: spelers die bij hun club overbodig, te duur of allebei zijn. Een gedegradeerde eigenaar met een boekwaardeprobleem, een speler van 28 met twee jaar contract, een vraagprijs uit een afschrijvingsschema, een verkoper met haast. Dat is precies de situatie waarin deze club de laatste jaren toeslaat.

Alleen is dat een ander verhaal dan het verhaal dat nu rondgaat. Daarin is Ajax de partij met het probleem. In het bericht zelf is West Ham dat.

Subscribe now

Leeswijzer: vijf vragen bij het volgende transferbericht

1. Vanuit welke kant van de tafel is dit geschreven? Wat over de intenties van club A wordt gemeld via bronnen bij club B, is een onderhandelingspositie.

2. Wie zit er nog meer “rondom” die club? Tussenpersonen werken voor meerdere partijen tegelijk en vallen onder dezelfde bronaanduiding.

3. Wat staat er letterlijk, en wat lees ik erin? ‘Onderzoekt’ is geen ‘gaat voor’; een voorkeur is geen onvermogen.

4. Waar komt dit bedrag vandaan? Vraagprijzen in juli zijn vaker afgeleid van een boekwaarde dan van een marktwaarde.

5. Gaat het obstakel over de som of over het salaris? Bij spelers uit de Premier League bijna altijd het salaris.

Lees hier meer over in de recente editie van Diepe Zakken op Ajax Showtime.

Subscribe now

Share

Voor Ajax Financials is het bijhouden ervan een guilty pleasure. Meestal gaat het om kruimels. Maar elke zomer is er wel één naam die het kan laten uitgroeien tot een echte klapper. Dit jaar ook weer?

Subscribe now

Waarvoor het ooit bedoeld was

De solidariteitsbijdrage is een van de financieel obscuurdere hoekjes van het FIFA-reglement. Het idee is nobel: bij elke internationale transfer wordt 5% van de transfersom afgeroomd en verdeeld onder alle clubs die de speler tussen zijn twaalfde en drieëntwintigste hebben opgeleid.

Hoe langer een club iemand onder zijn hoede had, hoe groter het aandeel: 0,25% per seizoen tussen 12 en 15, 0,5% per seizoen tussen 16 en 23. Zo profiteert de hele opleidingspiramide mee van de grote deals aan de top, tot op het amateurveld toe.

En die voorbeelden zijn er volop. Toen Van Hecke deze zomer voor €60 miljoen naar Tottenham vertrok, druppelde er via de solidariteitsbijdrage geld terug naar clubs waar bijna niemand van gehoord heeft:

Voor een amateurclub als JVOZ is dat vermoedelijk meer dan een volledige jaarbegroting. NAC incasseerde bovendien nog eens €4,35 miljoen, maar dat liep níet via de solidariteitsbijdrage, wel via een doorverkoopclausule van 7,5%. Twee verschillende mechanismes, één gelukkige boekhouder.

Of neem Denzel Dumfries, die voor €20 miljoen naar Real Madrid ging. Zijn jeugd las als een tocht door de Rotterdamse amateurvelden, en die tocht betaalt zich nu uit. Samen precies die 5%: een miljoen euro, uitgesmeerd over zes clubs die hem groot zagen worden.

Het bekendste Nederlandse (of Ajax-) voorbeeld blijft Frenkie de Jong, wiens overgang naar Barcelona Willem II en RKC een fors bedrag opleverde. Overigens zijn er weinig amateurclubs die profiteren van oud-Ajacieden, omdat Ajax vaak al vroeg de jonge talenten in de jeugdopleiding opneemt.

Subscribe now

Ajax sprokkelt vooral

De keerzijde van een wereldberoemde jeugdopleiding is dat Ajax-opgeleide spelers werkelijk overal rondlopen. In alle landen, op alle niveaus. Van Robert Muric, die tegenwoordig op Malta voetbalt, of Richairo Zivkovic in Singapore, tot klappers als Ryan Gravenberch, Mohammed Kudus en Matthijs de Ligt: overal waar zo iemand voor geld van club wisselt, tikt de teller bij Ajax een stukje door.

De afgelopen jaren leverde dat gemiddeld zo’n €4 miljoen per seizoen op. Dat is evenveel als de transferwinst op een Gaaei of een Rensch. En goed voor ongeveer 10% van het jaarlijkse transferwinstdoel. Kruimels, maar dan wel een flinke berg kruimels. Zie hieronder het overzicht van afgelopen seizoen:

Read more

Om die discussie te beslechten, is het veel te vroeg. Maar er valt ook een andere bril op te zetten dan de sportieve. De begroting liegt namelijk niet. En bekeken door die financiële bril verschijnt er in Cruijffs bewegingen iets wat in het sportieve gekrakeel ondersneeuwt: geen bewijs van een plan, maar wel de eerste contouren van een mogelijke logica.

Genoeg om de scepticus te laten twijfelen, en genoeg om de believer iets te geven wat nog niet eerder is uitgesproken.

Subscribe now

De motor onder alles

Het begint bij het enige cijfer dat er echt toe doet. Puur uit prestaties, ook in Europa, krijgt Ajax de begroting niet rond. De aankopen moeten worden gefinancierd uit verkopen, en daarvoor is forse, “pure” winst nodig: grofweg 40 miljoen, elk jaar opnieuw.

Dat is geen incident maar een terugkerende interne richtlijn. En dan valt bijna niet te ontkomen aan het verkopen van jeugdproducten voor de hoofdprijs. Hato en Taylor vorig jaar, Timber en Kudus in 2023/24, of de uitzonderlijke verzilvering van jong gekochte talenten als Antony en Martínez in 2022/23. Toen dat in 2024/25 aan beide kanten niet lukte, volgde meteen 30 miljoen verlies op transfers en een recordverlies in totaal.

Naast die verkoopopdracht staat een tweede, minder besproken last: het salarishuis. Veel ervaren spelers halen betekent ook veel betalen. Routine van 28-plus met een verleden in de top-5 en de Champions League komt niet voor een habbekrats; die vraagt drie, vier, vijf miljoen per jaar. Een selectie die volledig uit zulke namen bestaat, klapt niet alleen om op restwaarde, maar ook op de loonlijst.

Dat zijn samen de twee motoren onder de club. En precies daarom is de bekendste kritiek op Cruijff scherper dan soms wordt beseft.

Subscribe now

Het eerste profiel, en de uitverkoop

Aan het begin van de transferperiode hadden opvallend veel doelwitten hetzelfde profiel: 28 of 29 jaar, ervaren op het hoogste niveau, en met een reden om te vertrekken: een club die degradeerde, een status van overbodig. Ceballos, Tsygankov, Dovbyk, Brandt, Majer, Viñas. Vrijwel allemaal met een beperkte of afwezige transfersom, maar met een fors salaris. En, cruciaal: zonder noemenswaardige restwaarde. Een deel werd realiteit: Caio Henrique kwam, Ter Stegen is zo goed als rond, en ook Blind past er op zijn manier bij.

Tegelijk staat het halve elftal te koop. Logische verkopen (Sutalo, Gaaei, Kaplan), de “overbodigen” (Edvardsen, Wijndal, Van den Boomen, Ávila, Berghuis), spelers waar nog wat uit te persen valt, maar niet helemaal passen (Gloukh, Dolberg, Itakura, Rijkhoff, Regeer) tot aan de jonge talenten toe (Bounida, Janse, Konadu). En bij het juiste bod mogen de huidige “cash cows” Godts en Baas weg.

Hoe ver die bereidheid gaat, bleek bij Steur: daar koos Ajax voor een forse transfersom boven een alles-op-alles om het eigen talent te behouden.

Zet dat naast de motor en de kritiek krijgt tanden. Routine zonder restwaarde inkopen, tegen topsalarissen, terwijl het zilverwaar de deur uit gaan. Dat levert één schitterend jaar op, met een winst die zelfs de magere Europese inkomsten dekt, en het jaar daarna een gat van 40 miljoen en niets om het mee te vullen. Champions League-inkomsten evenmin, of het moet de halve finale worden. Dít is het echte bezwaar tegen Cruijffs koers.

Niet “geen plan”, maar: een plan dat maar één seizoen meegaat.

De tegenwerping

Read more

1. Helpt de Steur-cash om een speler als Ceballos (of andere dure namen) te halen?

Minder dan het lijkt, en de reden zit in de boekhouding. Ajax heeft jaarlijks een bepaald bedrag aan transferwinst nodig (grofweg €40 miljoen) om de kostenkant van transfers, oftewel de afschrijvingen, te compenseren. Dat is geen keuze, dat is een gat dat sowieso gevuld moet worden, elk boekjaar opnieuw.

Omdat Steur een zelf opgeleide speler is, zonder boekwaarde om tegen weg te strepen, valt zijn hele verkoopprijs vrijwel volledig als winst in dat gat. Zijn transfer is dus in de eerste plaats de manier waaróp Ajax dit jaar aan die verplichte €40 miljoen komt, niet een zak geld die daar bovenop komt.

Subscribe now

Concreet voor de vervanger of andere aankopen. Die gaan afschrijvings- en salarisruimte innemen. En die is niet (veel) vrijgekomen. Ook voor iets als het tekengeld van een transfervrije speler als Ceballos, of vergelijkbare namen die deze zomer rondgaan, is een ander potje geld nodig.

Lees alles over wat Ceballos zou moeten kosten

Natuurlijk is geld zeer welkom, bruikbaar en misschien zelfs een soort van onverwachte meevaller. Maar de framing “Steur levert budget op” klopt dan niet: het is een jaarlijkse, noodzakelijke vulling van een gat in de begroting. Geen extraatje.

2. Is deze verkoop sowieso goed voor de liquiditeit?

Ja, dat vrijwel zeker. Boekwinst en kasstroom zijn twee verschillende dingen: winst is wat er in de jaarrekening staat, liquiditeit is wat er op de bankrekening binnenkomt. Een transfer van deze omvang verbetert die cashpositie, los van hoe de winst geboekt wordt.

Eén kanttekening: grote transfers worden in het voetbal vaak in termijnen uitbetaald over meerdere jaren, dus hoeveel van de €27 miljoen dit boekjaar al binnenkomt, hangt af van betalingsvoorwaarden die nog niet openbaar zijn.

Wanneer kun je nu spreken over “winst” bij een transfer?

3. Kan de winst dienen als buffer om verlieslatende verkopen te compenseren?

Ja, en dit is een reëel mechanisme. Het transferresultaat wordt over het hele boekjaar bij elkaar opgeteld: winst op de ene verkoop naast verlies op de andere.

Moet Ajax spelers die onder een vorig bewind (zoals dat van Sven Mislintat) zijn gehaald en zijn achtergebleven bij de verwachtingen alsnog met verlies verkopen, dan absorbeert een grote meevaller als Steur dat verlies in het totaalplaatje.

Dat is precies waarom dit soort transfers ook druk van andere, minder florissante dossiers afhaalt.

Zie bijvoorbeeld de contractontbinding van Branco van den Boomen. Waarschijnlijk, maar niet zeker, is er door Ajax een kleine afkoopsom betaald om de achteruitgang in salaris deels te dekken. Dat helpt de transfer naar een club als Angers SCO met een kleine begroting. Voor de boeken is dat een transferverlies, dus dat komt die grote plus van Steur goed van pas.

Subscribe now

4. Had Ajax het bod niet gewoon kunnen weigeren?

Contractueel wel. Steur lag nog vast tot medio 2028, Ajax had geen leverplicht. Maar “kunnen weigeren” doet voorkomen alsof de macht volledig bij de club ligt, en dat is minder zwart-wit dan het lijkt.

Sinds de Diarra-uitspraak van het EU-Hof uit 2024 is het risico voor een nieuwe club om een speler over te nemen die eenzijdig met zijn contract breekt, kleiner geworden. Dat versterkt in principe de onderhandelingspositie van spelers tegenover hun club.

Wat je moet weten over het nieuwe transfersysteem

Een speler loopt niet zomaar weg, maar het dreigement dat hij dat overweegt weegt tegenwoordig zwaarder dan pakweg tien jaar geleden. Met een speler die zelf weg wilde en een bod ver boven de modelwaarde, was weigeren dus het risicovollere pad, niet het veiligere.

Bovendien, de transfersom is een veelvoud van waar Steurs waarde op geschat werd door de bekende marktwaarde-indicatoren (bijv. Transfermarkt €7M en SciSports Estimated Transfer Value €3.8M). Dat laat al zien dat Ajax misschien zelfs wel een dermate hoog prijskaartje aan hem hing waarmee ze dachten dat niemand daar aan zou voldoen. Totdat er dus Saoedisch Premier League-geld op tafel kwam…

5. Hoeft Ajax nu minder urgent Godts te verkopen? En wat zou de beste besteding zijn als het toch gebeurt?

Enigszins. Ajax heeft jaarlijks zo’n €40 miljoen aan transferwinst nodig; Steur levert daar in één klap ruim de helft van. Dat haalt concrete druk van andere dossiers, Godts inclusief. Hij hoeft niet per se dit venster nog te vertrekken puur om de begroting rond te krijgen. Terwijl hij vooraf nog gezien werd als wiens verkoop nodig was om het gat te dichten.

Subscribe now

Maar minder financiële noodzaak is niet hetzelfde als geen vertrek: zijn eigen voorkeur, zijn marktwaarde op dit moment en interesse van clubs blijven onafhankelijke factoren. Mocht hij alsnog gaan, voor 35 of 40 miljoen, dan is het vaak verstandiger om (een deel van) die meevaller te gebruiken om een bestaand, kostbaar contract af te kopen dan om een nieuwe dure aankoop te doen: een aankoop voegt structurele lasten toe (salaris plus afschrijving), een afkoop haalt een terugkerende last juist weg.

En een flinke plus schrijven op transfers doet het altijd goed in media. Bovendien is het altijd de vraag of Godts de stijgende lijn vasthoudt.

Wat moeten spelers als Kaplan, Gaaei of Dolberg minimaal opleveren?

6. Is het “geen structurele lasten van incidentele winst”-argument niet te rigide? Je kunt toch gewoon spelers kopen met dat geld?

Terechte kanttekening, en die verdient een scherpere formulering. Een transfersom betalen voor een nieuwe speler is geen pure uitgave, het is een balansruil: cash wordt een spelersregistratie, allebei activa, gefinancierd door de toename van het eigen vermogen die de winst oplevert. Dát is op zichzelf niet onverstandig, ook niet bij grote bedragen.

Het echte risico zit niet in de aankoopsom, maar in wat daar automatisch bovenop komt: het salaris, dat een vaste jaarlijkse last blijft ongeacht of er volgend jaar weer zo’n grote verkoop is. De vraag is dus niet “mag je transferwinst uitgeven aan spelers”, maar “is het loonhuis dat je daarmee optuigt houdbaar zonder dat dit elk jaar opnieuw gebeurt.”

7. Is Ajax niet gewoon ordinair voor het geld gegaan en hadden ze Steur geen topsalaris moeten bieden?

Dat hangt af van wat je “ordinair” noemt. Ajax hanteert een salarisarchitectuur waarin het gemiddelde loon in de A-selectie rond de €2 miljoen per jaar ligt; elke speler die daar fors boven zit, betekent dat iemand anders eronder moet zitten.

De Steur-transfer zet het verdienmodel van Ajax op scherp

Een achttienjarige met een handvol basisplaatsen past normaliter niet aan de bovenkant van die schaal. En al helemaal niet op het niveau waarmee je de Premier League verslaat, want die loonstrijd wint Ajax sowieso niet, welk bedrag er ook wordt geboden.

Vanuit die architectuur is dit geen zuinigheid, maar discipline: een uitzondering voor Steur zet een precedent voor de volgende zaakwaarnemer die hetzelfde wil voor een vergelijkbaar profiel. Of dat verstandig was, hangt dus af van hoeveel gewicht je geeft aan die interne consistentie tegenover het risico een talent alsnog kwijt te raken.

Subscribe now

8. Waarom roepen media en de club dat dit geld “beschikbaar” is om te investeren?

Omdat het richting klopt, maar niet als je het letterlijk neemt. Een grote verkoop vergroot het eigen vermogen en de manoeuvreerruimte van de club; dat is een balansverhaal.

Dat die ruimte er is, betekent niet dat er letterlijk een gelabeld potje van €27 miljoen “vrijkomt” dat één-op-één naar een aankoop gaat. Clubs en media praten vaak in die vereenvoudigde termen omdat het makkelijker communiceert dan de onderliggende boekhouding. En die boekhouding is waar de clubs financiële gezondheid op wordt getoetst door accountants, de KNVB en de UEFA.

Hoe staat Ajax ervoor op dit moment in de transferperiode?

9. Klopt het dat Ajax maximaal 40% van een transfersom herinvesteert?

Deze regel is inderdaad ooit uitgesproken, door Alex Kroes, als vuistregel om het ontbreken van Champions League-inkomsten en een te hoge salarislast te compenseren.

Twee kanttekeningen: het was Kroes’ eigen richtlijn, niet noodzakelijk exact het beleid van Cruijff nu, en zelfs Kroes brak hem zelf een keer in de praktijk. Behandel het dus als een indicatie van de denkwijze binnen de club, niet als een harde, nog altijd geldende norm.

Wanneer moet Ajax de exacte transfersom bekend maken?

10. Is 27 miljoen wat Ajax ook echt overhoudt, en wat betekent de doorverkoopclausule van 12,5%?

Nee, nooit het volle bedrag. Van elke transfersom gaan standaard makelaarscommissie (doorgaans 10 tot 15%) en een FIFA-verplichte solidariteitsafdracht van 5% af, verdeeld onder de clubs waar de speler tussen zijn twaalfde en eenentwintigste speelde. Bij Steur, die al vanaf jonge leeftijd bij Ajax zat, zal die laatste afdracht beperkt zijn, maar de makelaarskosten tikken sowieso aan. Het exacte nettobedrag ligt dus altijd lager dan de krantenkop. Reken op zo’n €20-21 miljoen winst in de boeken.

De doorverkoopclausule werkt los daarvan: verkoopt Newcastle Steur ooit door voor een hoger bedrag, dan krijgt Ajax 12,5% van die volgende transfersom. De manier waarop een verkopende club alsnog meedeelt in de waardestijging van een speler die ze eigenlijk te vroeg lieten gaan.

Het andere extraatje wat snel vergeten wordt: de solidariteitsbijdrage van toekomstige transfers. Dat is voor Steur zo’n 2.25% oftewel €225K van elke €10M aan transfersom. Dus stel dat hij over twee of drie jaar voor €40 miljoen een stap omhoog maakt, dan krijgt Ajax €1.6-2 miljoen aan doorverkoop (afhankelijk van uitgekeerde bonussen) plús €900K aan solidariteit.

Share

Subscribe now

Het antwoord is nee, geen wet schrijft dat voor. Wél hanteert Ajax een eigen grens, en die is de laatste jaren opgeschoven naar €15 miljoen. Pas boven dat bedrag zet de club de exacte transfersom in een persbericht.

Subscribe now

Geen wet, maar tien procent van de omzet

Als beursgenoteerd bedrijf valt Ajax onder de Europese Marktmisbruikverordening (MAR). Die verplicht de club koersgevoelige informatie onverwijld naar buiten te brengen, maar noemt geen bedrag. Geen tien miljoen, geen vijftien, geen percentage, geen enkel getal. Of een transfer koersgevoelig is, bepaalt Ajax zelf.

En dat doet de club met een simpele vuistregel: grofweg tien procent van de omzet, gemeten over een langere periode. Toen de omzet van Ajax nog lager lag, kwam die grens uit op zo’n €6,5 miljoen; later op €10 miljoen; en bij de huidige omzet van rond de €150 miljoen op €15 miljoen.

De grens is dus nooit bij besluit verhoogd, hij schuift mee met wat Ajax omzet. En juist dat is het sluitende bewijs dat het geen wettelijke drempel is: een wet volgt niet de jaaromzet van één voetbalclub. Een interne richtlijn wel.

Het patroon

Wat Ajax wél en niet noemt, laat de grens (en de verschuiving) zien:

Zie het kantelpunt. Onder het oude regime werd Wijndal bij exact tien miljoen nog netjes genoemd. Onder het nieuwe zwijgt Ajax over Dolberg (10M), Moro (11M) en Itakura (10,5M:) bedragen die twee jaar eerder wél in het persbericht hadden gestaan. Pas Gloukh, met een mogelijk totale investering van boven de vijftien miljoen, haalt de drempel weer.

Subscribe now

Minder meldingen, in overleg met de AFM

Dezelfde logica verklaart iets wat in het openbare AFM-register te zien is. Tot medio 2024 zette Ajax daar veel meer in dan alleen de grote transfers: ook kleinere deals en zelfs jeugdcontracten werden als koersgevoelig aangemeld. Sinds 23 juli 2024 gebeurt dat niet meer.

Op enig moment zijn met de AFM afspraken gemaakt over wat wél en niet als koersgevoelig telt. Het aanmelden van elk contract bleek daarbij zowel bewerkelijk als overbodig: op de beurskoers had het geen aantoonbaar effect.

Sindsdien beperkt Ajax de meldingen tot wat er echt toe doet: de jaarcijfers, wisselingen in RvC en directie, de hoofdsponsor. Transfers vallen daar niet langer onder; die zijn weer gewoon clubnieuws.

Waarom het ertoe doet

De plicht van Ajax is niet “melden boven bedrag X”, maar melden wat koersgevoelig is. De club vertaalt die open norm naar grofweg tien procent van de omzet. En tegen de huidige cijfers is zelfs een aankoop van bijna vijftien miljoen goed te verdedigen als niet-koersgevoelig. Verdedigbaar en praktisch, maar het blijft een keuze die Ajax zelf maakt, en die met de omzet meebeweegt.

Dus de volgende keer dat iemand zegt dat Ajax “wel móét”: nee. Ajax kiest. En op dit moment kiest het pas vanaf vijftien.

Share

Subscribe now

Deze week kantelde dat beeld: het akkoord zou “ineens” ver weg zijn. Juist omdat de deal vanuit de club eerder als vrijwel rond werd geschetst, waarschijnlijk via een hooggeplaatste bron zoals dat gaat, valt de huidige stilstand op. Er lijkt iets te haperen.

Voordat we concluderen dat er iets fout gaat, is het de moeite waard om twee dingen naast elkaar te leggen: wat dit pakket Ajax kost, en hoe het transferproces volgens Ajax zélf hoort te lopen.

Subscribe now

De prijs, in de breedste zin

Over de transfersom lopen de lezingen uiteen:

• De Telegraaf houdt het op negen miljoen euro met vijf ton aan bonussen en geen doorverkooppercentage.

• L’Équipe (betrouwbare, Franse bron) spreekt van tien miljoen, plus twee miljoen aan bonussen én een doorverkoopclausule van 25 procent.

• ESPN komt eveneens op tien miljoen, maar dan met liefst vier miljoen aan bonussen en géén doorverkoop.

Het verschil in de basissom (negen tegen tien) is klein en grotendeels te verklaren uit de vijf procent solidariteitsbijdrage die Ajax als kopende club inhoudt en afdraagt: op tien miljoen scheelt dat een half miljoen tussen wat Ajax betaalt en wat Monaco overhoudt.

De échte spreiding zit in de structuur: een bonusrange van een half tot vier miljoen, en een doorverkoopclausule die in de ene lezing bestaat en in de andere niet. Dat zijn economisch verschillende deals.

Duur totaalpakket

Daar komt de rest van het pakket bij. Henrique tekent naar verwachting tot medio 2029 of 2030; op een som van tien miljoen betekent dat een afschrijving van 2,5 tot 3,3 miljoen euro per jaar, plus geactiveerd tekengeld en commissie.

Hij is 28 en dient zijn contract uit op zijn 31e of 32e, met een boekwaarde die richting nul zakt en een realistische restwaarde die niet veel hoger ligt. De transfersom is hier dus eerder consumptie dan investering.

En dan het salaris: in Monaco verdiende hij naar schatting drie tot vier miljoen bruto, in een vorstendom zónder inkomstenbelasting. In Nederland wordt belast tegen bijna 49,5 procent. Zelfs een naar Monegaskische maatstaven bescheiden bruto zet hem dus boven in het Ajax-loonhuis.

Tel het op (som, bonussen, doorverkoop, salaris, afschrijving, tegenover een nauwelijks recupereerbare restwaarde) en dit is een fors pakket voor een 28-jarige met een blessureverleden.

Subscribe now

Hoe het zou moeten lopen

Ajax heeft het transferproces op de aandeelhoudersvergadering van november 2023 uitvoerig beschreven in navolging van de periode met Sven Mislintat:

• Het begint met een compositie: het technisch management legt per positie de namen, contracten, prestaties en doorstromende jeugd vast, en daaruit volgt voor welke posities versterking nodig is.
  De vraag hoeveel linksbacks er al staan, hoort daar, aan de kóp van het proces.

• Die compositie wordt vertaald in een financieel plan, met budgetten voor loon- en afschrijvingskosten en een onafhankelijke waardebepaling los van het technisch management.

• Compositie en plan samen vormen het aanvalsplan, dat door de voltallige directie wordt geaccordeerd en vooraf aan de RvC wordt voorgelegd.

• Pas dán start de marktverkenning. Elk bod gaat uit met een voorbehoud van goedkeuring RvC en medische keuring.

• Elke deal wordt opnieuw aan de RvC voorgelegd, met scoutingrapporten; getekend wordt door twee statutaire directeuren.

• En het persbericht volgt pas ná de handtekening. Volgens de club zelf is “rond” dus nooit rond tot de laatste horde is genomen.

• Verder is er een zogeheten dealteam. Dit is het door Ajax zelf (AVA, november 2023) beschreven dagelijkse overleg tussen voetbal, finance en legal dat gedurende een transferwindow alle in- en uitgaande transfers behandelt.

Draait het dealteam ook echt zo?

Dat is de vraag, want de technische kant van Ajax is kersvers. Jordi Cruijff is pas sinds 9 maart 2026 statutair technisch directeur. Siem de Jong stuurt sinds maart de scouting voor betaald voetbal aan, Daniël de Ridder (jurist) kreeg de voorbereiding en uitvoering van transfers, en Cruijffs eigen scout Joël Lara heeft een prominente scoutingrol.

De financiële poort ligt bij CFO Shashi Baboeram Panday; het toezicht bij technisch commissaris Edo Ophof, de directe lijn vanuit een vrijwel volledig vernieuwde RvC.

Dat dealteam (voetbal, finance, legal) is precies bedoeld om te voorkomen dat één persoon de macht naar zich toe trekt; na het Mislintat-tijdperk is de structuur welbewust verzwaard tot vijf à zes schakels.

Subscribe now

Twee dingen knagen. Ten eerste vormen die mensen hun rollen nog: ze draaien een procedure die is bedacht door een cast die er inmiddels niet meer is, en die zij eerder erven dan hebben ingesleten. Ten tweede is er de aanhoudende suggestie dat Cruijff solistisch opereert en de scouting passeert (door de club ontkend, maar hardnekkig).

Als dat klopt, ontstaat precies het patroon dat de hervorming moest uitbannen: een technisch directeur die snel een akkoord neerlegt, waarna de controlelagen er pas láter bij komen.

Het clubakkoord met Monaco was in een halve dag rond; dat de persoonlijke voorwaarden nu pas een horde blijken, past in dat beeld. Dan is de late wrijving geen ongelukje maar een symptoom: de scherpte zit aan de achterkant, terwijl de compositie en het financieel plan haar aan de kop hadden moeten ondervangen.

Wat gaat er dan “fout”?

Vermoedelijk niets dramatisch, en zeker geen herhaling van 2023. Het waarschijnlijkst is een samenloop:

• Een intrinsiek dure en complexe deal. Het is een speler die wel wil, maar een forse nettostap terug moet zetten, met een bonus- en doorverkoopstructuur die nog niet vastligt omdat de nieuwe trainer van de club hem wil houden.

• Dat wordt afgehandeld door een nieuw, nog niet ingesleten apparaat, terwijl vanuit de club te vroeg het beeld van “rond” is gevoed.

• Daar speelt ongetwijfeld een zekere haast of bewijsdrang doorheen: een nieuwe leiding die daadkracht wil tonen en eindelijk weer eens tijdig een grote, ervaren naam wil vastleggen, beweegt al snel iets te enthousiast.

Dat alles samen verklaart waarom iets wat nooit af was, nu als breuk oogt.

En precies daar verraadt de bedragenchaos zich. Dat drie serieuze bronnen het niet eens kunnen worden over de bonussen, en zelfs niet over de vraag óf er een doorverkoopclausule is, betekent maar één ding: de voorwaarden liggen niet vast.

Het akkoord met Monaco was er op hoofdlijnen; de structuur eronder was duidelijk nog niet. “Ineens ver weg” is dan minder een instorting dan een onthulling: dat het nooit zo rond was als het leek.

Dat het wél zo rond léék, heeft Ajax bovendien voor een deel aan zichzelf te danken: wie een dossier naar buiten laat sijpelen als bijna-af, organiseert zijn eigen anticlimax op het moment dat de eigen procedure simpelweg haar werk doet.

Subscribe now

Share