Alleen is Ajax geen Real Madrid of Manchester City. Voor een club die geen gigantische commerciële geldmotor of bodemloze geldschieter achter zich heeft, is het niet genoeg om alleen aan de eigen jeugd te verdienen. Er moet óók voor een deel terugverdiend worden aan wat er ingekocht wordt. En precies daar begint de inkomstenbron te stokken.

Subscribe now

Wat de cijfers zeggen

Ajax Financials bracht de afgelopen vijftien jaar aan aan- en verkopen in kaart: elke speler van achttien jaar of ouder die is aangetrokken (al dan niet transfervrij) en dus niet uit de eigen jeugdopleiding komt, en voor hoeveel die uiteindelijk weer werd verkocht.

Het beeld is ontnuchterend. Over die vijftien jaar verlaat ongeveer een kwart van de aangetrokken spelers de club voor een hoger bedrag dan de aankoopsom. De andere driekwart vertrekt voor minder, of hooguit voor hetzelfde. En dat “kwart” wordt kleiner.

In de volksmond gaat het al jaren over de miskopen (de Sana’s, de Orejuela’s) en Marc Overmars zei zelf al dat hij blij was als 50% van zijn aankopen slaagden. Recent was het Sven Mislintat die het gezicht werd van spelers uit deze categorie. Zijn aankopen waren altijd een blok aan het been van de technisch directeuren na hem, inclusief deze zomer, en de irritatie over de aankopen van Alex Kroes is inmiddels bijna vergelijkbaar.

Maar wie de schuld bij één naam legt, maakt het zich te makkelijk. Neem Owen Wijndal: gehaald door Huntelaar en Hamstra, niet verkocht gekregen door Mislintat, Kroes, De Lang of Beuker, en ook nu heeft Jordi Cruijff hem nog altijd op de loonlijst.

De verantwoordelijkheid is niet van één man; ze is versnipperd over een bestuur dat vrijwel elk jaar opnieuw wordt samengesteld.

Want dat is de kern van het probleem waar Cruijff nu tegenaan loopt. Eerdere aankopen die niet verkocht raken, nemen cruciale ruimte in (in salaris én in afschrijvingen) en zolang die transfers uitblijven, is het binnenhalen van versterkingen uiterst ingewikkeld. Er wordt dan weer met vingers gewezen, maar de vraag is of dat hout snijdt.

Subscribe now

Een trend, geen incident

Om weg te komen van dat zoeken naar verantwoordelijken, helpt het om over een langere periode te kijken. Ajax Financials zette alle verkopen op een rij en bekeek rollende driejaarspercentages, op zoek naar een trend.

Eerst over die methode, want ze doet meer dan het klinkt. Je zou per seizoen kunnen tellen welk deel van de verkopen boven de aankoopsom uitkwam, of de saldo’s inkomend en uitgaand op Transfermarkt kunnen vergelijken.

Maar transfers zijn grillig: in een gemiddeld jaar gaat het om een handvol verkopen, en één uitschieter of één miskoop trekt zo’n enkeljaarspercentage meteen alle kanten op. Het seizoen waarin een Antony vertrekt oogt op papier briljant, het jaar erna dramatisch, terwijl er aan het onderliggende beleid weinig veranderde.

Die enkeljaarscijfers (zie tabel) springen dan ook flink heen en weer, en door die ruis is nauwelijks een trend te zien.

Een rollend driejaarspercentage haalt die ruis eruit. Voor elk jaar neem je dat jaar plus de twee voorgaande samen, en over dat blok van drie bereken je welk aandeel van de verkopen boven de aankoopsom uitkwam; daarna schuif je het venster telkens een jaar op. Zo verdwijnt het effect van één losse mee- of tegenvaller in het gemiddelde en blijft de onderliggende richting over. Eén laag jaar is ruis; drie vensters die achter elkaar zakken, is een trend.

Dit is de grafiek die dan ontstaat met lijnen voor het aandeel dat voor een hoger transferbedrag verkocht werd en dat voor een lager bedrag verkocht werd. Een duidelijk patroon in de lijnen is een trend.

Read more

Subscribe now

Itakura — verkoop aan Borussia Mönchengladbach

• Transfersom (wat BMG betaalt): €4,5M vast + €0,5M bonus

• Wat Ajax daarvan ontvangt: ~€3,5M, ná overige kosten (€0,675M) en solidariteitsafdracht (€0,225M)

• Restboekwaarde: €7,875M (aankoop €10,5M in 2025, vierjarig contract, één jaar afgeschreven à €2,625M)

• Doorverkooppercentage: bedongen, maar €0 nu (voorwaardelijk)

• Berekend transferresultaat: −€4,28M

• VRIJGESPEELDE JAARLASTEN: €5,5 tot 6,5M

Begin bij dat mediaverschil, want dat is minder mysterieus dan het lijkt. De €3,5M (Duitse media) en de €4,5M (Nederlandse media) spreken elkaar niet tegen. Het is het klassieke verschil tussen wat de kópende club betaalt en wat de verkópende club ontvangt.

BMG legt €4,5M neer; daar gaan Ajax’ eigen kosten (intermediairs, speler) en de solidariteitsafdracht vanaf, en dan houdt Ajax er ongeveer €3,5M aan over. En berichtgeving kleurt naar de bron: BMG heeft belang bij het lage getal, Ajax bij het hoge. Beide “kloppen”, ze meten alleen iets anders.

En hier komt het punt dat in het hoofdstuk hiernaast centraal staat, kort samengevat: een transfersom en een betaling zijn twee verschillende dingen. De transfersom is de contractuele prijs; óf en hóé die betaald of verrekend wordt, staat daar los van. Je kunt een openstaande schuld verrekenen met een nieuwe vordering (dat mag, en gebeurt hier waarschijnlijk ook), maar dat verlaagt de transfersom niet, en het verlies evenmin.

De nuchtere realiteit is dat BMG een speler voor een koopje terugkrijgt zónder er cash voor te hoeven overmaken.

De waarschijnlijkste lezing is dat deze deal de rekening tussen beide clubs juist gelijktrekt: Ajax had nog een deel van de oude €10,5M openstaan: grofweg ter grootte van de nieuwe transfersom (opnieuw: Ajax betaalde 10,5 miljoen, maar BMG ontving destijds ±8.5-9 miljoen; de helft is 4.5 miljoen). En nu factureert Ajax die nieuwe som aan BMG, en per saldo stroomt er nauwelijks geld.

Onder de streep verandert dat niets aan de kern: gekocht voor €10,5M, verkocht met een boekverlies van ruim €4M. Een verlies om te nemen en verder te gaan.

Sutalo — verhuur (met koopoptie) aan Lazio

Read more

Lees hier het stuk met de details over de deals.

Rare bedragen, ongebruikelijke constructies, en respectabele bronnen die elkaar tegenspraken. Itakura zou voor 3,5 miljoen gaan, of toch 4,5. Sutalo leek plots méér op te leveren dan de duurdere Itakura. En al snel werd geopperd dat het lage Itakura-bedrag te maken had met “verrekende betaaltermijnen”.

Laat je er logica op los, dan valt het meeste te verklaren. Niet als foutjes, niet als trucs, maar als symptomen van één beweging. Want onder al die deals ligt hetzelfde principe: Jordi Cruijff ruilt transferwinst en boekwaarde in voor ruimte in de jaarlasten (salaris en afschrijving) om onder tijdsdruk zijn selectie te kunnen versterken.

De bedragen die je in de media ziet, zijn niet het doel. Ze zijn de prijs van die ruimte. Wie op de bedragen let, kijkt naar het verkeerde getal.

Subscribe now

Van stilstand naar cascade

Cruijff begon de transferperiode voortvarend en aanvallend: eerst de selectie versterken, het geld daarvoor pas achteraf vrijmaken. Maar lange tijd bleef hij juist óp of ónder de budgetten van vorig jaar. Wel zocht hij de grenzen op: nieuwe spitsen kopen terwijl de oude nog niet verkocht waren, hogere salarissen mogelijk maken door kosten vooruit te schuiven of jaarlasten te verplaatsen van transfersom naar salaris. Creatief en handig, maar ook complex.

En toen liep het vast. Op Godts. Ajax wist dat het minimaal nodigde wel te halen was, maar wilde de hoofdprijs; PSG wist dat de tijd in hún voordeel werkte, juist omdat ze zagen dat het bij Ajax op de financiën was vastgelopen. Het eerste bod van rond de 45 miljoen ging resoluut van tafel, maar uiteindelijk landde de deal op een totaalpakket van zo’n 55 miljoen. Let wel: over de vaste transfersom werd opvallend weinig geschreven, maar die ligt richting de 45 miljoen, en de rest bonussen.

Genoeg om verder te kunnen, al had de tien à vijftien miljoen extra die écht lucht gaf er niet in gezeten. Het gat werd gedicht; een ruime marge ontstond er niet.

Lees hier meer over de deal.

Wat wél ontstond, was speelruimte om op andere verkopen minder winst te hoeven pakken. En dus kwam de cascade:

• Kaplan, geblesseerd en even niet inzetbaar, ging voor een minimale 2,5 miljoen naar NEC, geen transferwinst (of -verlies), maar wel van zijn jaarlasten af.

• Konadu, inmiddels vierde spits, werd verhuurd: salaris dit jaar van de balans, koopoptie als vangnet.

• Torrents kwam in een onconventionele constructie waarin Barcelona de economische touwtjes in handen hield.

En dan Itakura en Sutalo: de twee deals waarover de meeste verwarring ontstond.

Twee keer dezelfde denkfout

Read more

Het akkoord met PSG is er dan écht bijna. Het gaat om de laatste details, maar een totaalpakket van €55-56 miljoen, waarvan waarschijnlijk €50-52 miljoen vast en de rest in bonussen. Ajax bevestigt vanzelf het definitieve (totaal)bedrag, zoals het moet.

De afgelopen weken waren een staarwedstrijd: welke club had de langste adem? Het lijkt PSG geworden. Ajax en Cruijff zagen de tijd dringen, met nog volop werk op de markt, terwijl een concurrent uitbleef, ondanks de drukte rond linksbuitens. PSG hield Liverpool (dat op Barcola mikte) in bedwang en had het geld in een uiterst geval gewoon klaarliggen.

Maar goed: Cruijff moet door. Versterkingen zijn nodig, en met alle opgelopen kosten was een meevaller welkom. Al is die ±50 miljoen niet meteen budget, een deel gaat niet eens naar Amsterdam. Het kan wél iets losmaken. Vijf vragen over de transfer, en de gevolgen.

Subscribe now

1. Is ruim 50 miljoen plus bonussen veel, genoeg of te weinig?

Ruim 50 miljoen is meer dan verwacht, maar minder dan gewild. Een paar maanden geleden rekende zelfs de gemiddelde Ajax-fan niet op zo’n bedrag. Maar een nieuw project met Cruijff en Michel Sánchez, plus de interesse van een van de rijkste clubs ter wereld: dan mag je veeleisend zijn. En terecht, want objectieve waarde bestaat allang niet meer op deze markt: er wordt met tientallen miljoenen gestrooid. Dit was hét moment om de hoofdprijs te pakken.

De uitgangspositie was ideaal. PSG wilde, Godts hoefde niet per se weg, met Steur was al een meevaller binnen, en half Europa leek een linksbuiten te zoeken. Ajax had de touwtjes in handen.

Maar PSG speelde het slim. Snel concreet, de speler én zijn zaakwaarnemer (publiekelijk) aan boord, en verder geen haast. Ajax wachtte op een concurrent die nooit kwam, en gaf ondertussen flink geld uit. PSG bleef in gesprek en kroop met kleine zetjes omhoog.

Uiteindelijk koos Cruijff eieren voor zijn geld. Nog langer wachten had misschien een paar miljoen extra opgeleverd, maar de ruimte op de markt werd juist geblokkeerd door het begrotingsgat dat alleen Godts kon dichten. Dan maar toehappen.

Weinig is het dus niet. Het kwartje viel net de verkeerde kant op om een echte hoofdprijs te krijgen. Of het genoeg ruimte geeft om de zomer te redden, is een heel andere vraag. En precies daar wordt het interessant.

2. Komt dit geld direct beschikbaar voor versterkingen?

Read more

Maar leg diezelfde club náást het reglement waarmee UEFA het uitgavengedrag in toom houdt (in de volksmond: “financial fair play”), en er ontstaat een vreemd contrast: dáár heeft Ajax juist bergen ruimte. De wind waar Ajax scherp aan zeilt, is niet die van Nyon.

Subscribe now

Braver dan de Premier League

Sinds dit seizoen geldt de squad cost rule (SCR, vrij vertaald: spelerskostenratio) van UEFA voluit. De regel begrenst wat een club uitgeeft aan spelers- en stafsalarissen, transferafschrijvingen en makelaarskosten, uitgedrukt als percentage van de relevante omzet plus het transferresultaat. Na een ingroei (90 procent in 2023/24, 80 procent in 2024/25) staat de lat nu vast op 70 procent.

Doorgerekend op die systematiek schommelt Ajax de afgelopen jaren tussen grofweg 55 en 67 procent, zie hieronder. Comfortabel onder de lijn, en in de betere jaren met flinke marge.

Ter vergelijking: in de eerste echte handhavingsronde, afgelopen juni, tikte UEFA een rij clubs op de vingers die boven de 70 procent uitkwamen: met Aston Villa, Chelsea, Newcastle en Nottingham Forest maar liefst vier Engelse clubs, naast onder meer Nice, Strasbourg, Fiorentina en Fenerbahçe. Waar de Premier League-top tegen het plafond aan schuurt, zit Ajax er ruim onder. Bij dat soort gezelschap is Ajax, financieel gezien, eigenlijk nog heel braaf.

Belangrijk: dit blijven benaderingen. UEFA rekent met een net iets andere teller (specifieke personeelscategorieën plus makelaarskosten) en met een noemer die de omzet zuivert voor solidariteits- en opleidingsvergoedingen, en beoordeelt bovendien op kalenderjaar in plaats van boekjaar. Een buitenstaander komt daar nooit exact op uit. Maar als schatting is het bruikbaar, en eerder aan de voorzichtige kant dan andersom.

Wat blijft hangen is de vraag die eronder ligt: als die ruimte er is, waarom zoekt Ajax haar dan niet op? Of: is Ajax met Jordi Cruijff deze aan het opzoeken?

Waarom de rem niet bij UEFA ligt

Read more

Nieuws is er dus nauwelijks, en de dagelijkse updates van de Fabrizio Romano’s van deze wereld zijn vrijwel allemaal loos en komen neer op: “de clubs onderhandelen”. Maar ook een stilstaande markt is te ontleden, en de sleutel is telkens dezelfde vraag: welke kant komt een gerucht op, en wie heeft er baat bij dat het lekt?

Zo wordt duidelijk in de stilte wie de druk voelt. Een blik op de dossiers.

Subscribe now

Godts: met PSG lijkt €55M het hoogst haalbare

Het belangrijkste dossier van dit moment. Vrijwel dagelijks ermee bezig, en vrijwel elke update loos: de clubs zijn nog in onderhandeling. Af en toe sijpelt er iets door dat het ontleden waard is.

Jorge Mendes

Hij lijkt zichzelf te hebben aangeboden bij Ajax, dat hem op no-cure-no-pay-basis toestemming heeft gegeven om zich ermee te bemoeien. Goed nieuws?

Read more

Wie de transferzomer van Ajax naast die jaren legt, ziet een leerschool. Drie patronen keren terug. En er is een vierde les, waar Ajax voorlopig nog niets mee doet, maar die de club op termijn meer kan opleveren dan alle handige transferconstructies bij elkaar.

Subscribe now

Les 1: een paar grote namen, met de rest eromheen geritseld

Barcelona was blut, maar kocht toch groot. Lewandowski, Raphinha, Koundé. Er ging in de zomer van 2022 voor ruim €150 miljoen aan transfersommen doorheen, gefinancierd met de beruchte palancas, het verkopen van toekomstige inkomsten (tv-rechten, media, etc.).

Naast die paar dure namen werd de selectie opgevuld met vrije spelers en huurlingen: Kessié en Christensen transfervrij, Marcos Alonso en Bellerín erbij als routine voor niks. Een handvol spelers waar je vól voor betaalt, en daaromheen een rand van goedkope, gerichte oplossingen.

Datzelfde model zie je nu bij Ajax. Marcos Leonardo was een dure aankoop, maar Ajax hád een afmaker nodig, dus daar ging het geld heen. Caio Henrique was fors betaald en zonder veel restwaarde, maar Ajax zocht specifiek díe linksback voor het systeem van Míchel Sanchez.

Twee gerichte, betaalde keuzes. En daaromheen de rand: Julian Brandt transfervrij van Dortmund, Ter Stegen als speler die Barcelona van de loonlijst wilde, Tolu Arokodare uit een gedegradeerd Wolverhampton, Daley Blind uit een gedegradeerd Girona. Spelers die om uiteenlopende redenen goedkoop of “gratis” te halen waren.

De logica is identiek: kies een paar dossiers waar je diep voor gaat, en ritsel de rest via de goedkope kant van de markt.

Subscribe now

Les 2: eerst kopen, dan (goedkoop) verkopen

Dit is het wezenlijkste patroon, en het meest riskante. Bij Barcelona was de financiële afdeling altijd ondergeschikt aan de sportieve. De technische leiding bepaalde wat er moest gebeuren; de boekhouders moesten het maar rond zien te breien. Kopen kwam eerst, dekking daarna.

De zomer van 2022 is er het schoolvoorbeeld van. Barcelona haalde zijn sterren binnen vóórdat er ook maar iets van ruimte was: de club kon door de salarislimiet aanvankelijk geen van de nieuwelingen registreren.

De rest van het venster ging vervolgens volledig op aan het weer lozen van spelers om die ruimte alsnog te maken, en dat leverde geen topbedragen op. Braithwaite, Mingueza, Neto, Riqui Puig en Pjanić vertrokken gratis om de loonlast te verlichten; slechts twee verkopen brachten een fee op (Coutinho €20 miljoen, Aubameyang €14 miljoen, op deadline day); Lenglet en Umtiti werden verhuurd, puur om salaris kwijt te raken; en er werd voor meer dan €100 miljoen aan “assets” verkocht om überhaupt onder de norm te komen.

Trainer Xavi vatte de omgekeerde volgorde onbedoeld perfect samen: er moeten eerst spelers wég, zei hij, wil je spelers kunnen halen.

Ajax streeft al jaren naar precies andersom. Het klassieke, “nette” Ajax-model: de salarissen worden betaald uit de reguliere exploitatie, met de Europese inkomsten als motor. En de afschrijving op aankopen wordt gedekt door de transferwinst op verkopen.

Eerst verdienen, dan uitgeven. Verkopen financiert kopen.

Subscribe now

Onder Cruijff kantelt die volgorde richting Barcelona. Hij koopt vóór hij verkoopt. Hij stapelt eerst de kosten op (transfersommen, tekengeld, bonussen, salaris) en gaat er daarna van uit dat hij dat compenseert met de verkoop van spelers verderop in het venster.

De loonlast loopt op, en de gedachte is dat die wordt goedgemaakt met hoge transferwinsten, niet met gewone bedrijfsinkomsten. Het is een sportief-gedreven volgorde, geen boekhoudkundig-gedreven volgorde.

Bij Ajax is die verschuiving inmiddels ook bestuurlijk verankerd. Waar Kroes en Beuker titulair directeur waren, is Cruijff statutair directeur. Hij zit met formele, wettelijke bevoegdheid in de directie. Daarmee is de sportieve lijn niet langer alleen in de praktijk, maar ook in de governance niet meer ondergeschikt aan de financiële. De omgekeerde volgorde die je op de transfermarkt ziet, heeft zo een structurele onderbouwing gekregen. Vergelijkbaar met de Overmars-periode.

De Godts-transfer naar PSG (of een andere club…) is in dat licht geen los verhaal maar de logische sluitpost van deze aanpak: één grote uitgaande deal die de opgestapelde kosten in één klap draaglijk maakt. En daarmee ligt ook het risico bloot, hetzelfde risico als bij Barcelona in 2022: als die grote verkoop niet of niet op tijd rondkomt, staat de kostenkant open en moet je alsnog onder druk en goedkoop lossen.

Les 3: grip houden op wie je verkoopt, een parallel met het Barcelona van nú

De derde overeenkomst is minder een les uit 2022 dan een spiegeling van hoe Barcelona vandáág opereert. Onder financiële druk is de club steeds vindingrijker geworden in de vórm van transfers, en dan vooral aan de uitgaande kant.

Subscribe now

Barcelona is bezig zijn jeugdverkopen te systematiseren: verplichte terugkoopclausules en het behouden van een percentage bij een latere doorverkoop, expliciet gekopieerd van het model van aartsrivaal Real Madrid. Nico González vertrok met een terugkoop van €30 miljoen plus 40% van een volgende verkoop, Trincão met 50% van de rechten en een terugkoopoptie van €20 miljoen, Ansu Fati met 20% doorverkoop.

Sinds de zomer van 2024 haalde Barcelona zo meer dan €50 miljoen uit spelers die de A-selectie nooit haalden, zonder die selectie te verzwakken.

Het scherpst wordt de parallel doordat Barcelona die constructie op dit moment toepast in een deal mét Ajax. De negentienjarige linksback Jofre Torrents uit La Masia gaat (volgens Spaanse berichtgeving op het moment van schrijven in de afrondende fase) naar Ajax, waarbij Barcelona 50% van de rechten én een terugkoopoptie houdt.

Ajax staat hier dus zélf aan de ontvangende kant van precies dit model: het mag een talent ontwikkelen, maar de opwaartse waarde blijft deels in Barcelona.

En inmiddels past Ajax het ook zélf toe, op zijn eigen uitgaande talenten. Bij vertrekken als Verschuren, Vink, O’Neil en Wolff bedong Ajax doorverkoop- of terugkoopclausules: grip op spelers die het huis uit gaan.

Dat is nieuw. Ajax deed dit vroeger nauwelijks, en PSV kreeg zelfs hoon vanuit Ajax-supporters over dit soort constructies.

Waar de vergelijking sterk is, en waar ze breekt

Tot zover de parallellen. Maar het interessantste zit in het verschil, en dat verdient een eerlijke plek.

Bij Barcelona was het goedkope, creatieve segment de aanvulling. Het lag náást €150 miljoen aan echte transfersommen, gefinancierd met de palancas. En Barcelona had een smeermiddel dat Ajax nauwelijks kent: spelers accepteerden een structureel lager salaris om überhaupt naar Camp Nou te komen.

Subscribe now

Bij Ajax speelt dat maar ten dele; niemand komt er voor een laag salaris, al leverden verschillende aanwinsten wél in ten opzichte van hun vorige club. De goedkope kant lijkt bij Ajax bovendien juist de hoofdmoot te worden, en zonder de palanca-boekwinst die Barcelona vooraf lucht gaf.

Daar hoort een tweede kanttekening bij, en die is puur boekhoudkundig. Gratis of goedkoop kopen bespaart een transfersom, maar bouwt wél meerjarige salarisverplichtingen op. En bij nul transfersom is er geen afschrijving om over meerdere seizoenen uit te smeren. Alle kostendruk zit dan in salaris en tekengeld, in het hier en nu. Barcelona bewees dat je zonder geld een kampioensploeg kunt bouwen. Het bewees ook dat je daar jaren later nog voor betaalt.

Of Cruijff bij Ajax de sterke kant van de les toepast of de valkuil, is op dit moment nog een tussenstand. Het past bij een club die tegelijk verbouwd én ambitieus wil zijn. Maar het is precies de vraag die je bij deze portefeuille moet stellen.

Subscribe now

Share

Clubs zwijgen over contractdetails, dus zeker weten doen we het zelden. Maar de gereedschapskist is bekend. Hieronder staan de belangrijkste manieren om een salaris te drukken, telkens met een recente Ajax-transfer waar zo’n constructie zou passen. Nadrukkelijk als mogelijkheid, niet als bewijs dat het zo gegaan is. En nadrukkelijk over het salaris: constructies die alleen de transfersom drukken, zoals het delen van transferrechten, blijven hier buiten beschouwing.

Subscribe now

Constructies in het contract

Backloading

Lage salarissen in de eerste jaren, hoge in de laatste. Dat geeft nú lucht op de begroting; het probleem verhuist naar later. Deze constructie zou passen bij een oudere speler zonder doorverkoopwaarde (een Brandt, een Alvarez) waarbij je de dure slotjaren voor lief neemt of rekent op extra inkomsten door goede prestaties.

Read more

Een akkoord met de speler is geen akkoord met Ajax. Wat zich de afgelopen dagen afspeelde, is geen transfer die zich voltrekt, maar een onderhandeling die zich ontvouwt: in de media, met moves en countermoves, en met partijen die elk hun eigen belang lekken.

Lees het zo, en zie dat deze deal niet zo eenvoudig is dat snel wordt gedacht; “gewoon veel geld vangen”. Hóé daar te komen is een hoog spel, maar dit is het uitgelezen moment waarop Ajax de hoofdprijs kan pakken. En, gezien de zomer die Jordi Cruijff doormaakt, ook zou moeten.

Subscribe now

Het verloop

Vrijdag werd bekend dat PSG heel concreet is. Vrij onverwacht: meestal sijpelen geruchten eerder binnen, maar hier lagen er al gesprekken tussen Godts en sportief directeur Luis Campos van PSG. De Franse club zoekt alvast een opvolger voor Bradley Barcola, die zijn contract niet wil verlengen en met wie Liverpool naar verluidt vergevorderd onderhandelt. Niets is daar definitief, en dus is PSG vast aan het werk.

Een dag later kwam het bericht dat de speler er wél uit is: het fameuze “op hoofdlijnen akkoord”. Een fors salaris is geen probleem, de club is top, en daar zeg je geen nee tegen. Veelzeggend is hóé dat naar buiten kwam: bijna triomfantelijk, via de zaakwaarnemer, met de boodschap dat er vertrouwen is dat de clubs er ook uitkomen.

Dat lijkt een gewone nieuwsupdate. Maar dat is een heel gericht signaal. Aan Ajax en aan Jordi Cruijff. Die had al laten weten Godts liever niet kwijt te willen en hem dit jaar goed te kunnen gebruiken. In de media circuleren bedragen die Ajax zou verlangen; Jordi zelf noemt er geen. Allemaal onderhandeling.

Lees de lekken

Een lek heeft een auteur en een bedoeling. Het “akkoord” van dit weekend is geen mededeling maar een drukmiddel: het maakt vasthouden ongemakkelijk, versnelt de klok, en probeert een vertrek als voldongen feit te framen. Dat de zaakwaarnemer erachter zit, is logisch: die heeft er belang bij dat het snel én richting de grootste club gaat.

Read more

Brandt ging al eerder rond in de geruchtenmolen, en werd telkens meteen afgedaan als onhaalbaar. Bij Borussia Dortmund verdiende hij naar verluidt zo’n 7 miljoen bruto per jaar. Hij was bovendien transfervrij, dus had clubs voor het uitkiezen. En zonder transfersom om te betalen kun je juist méér salaris en tekengeld bieden. Dan maakt doorgaans de hoogste bieder de meeste kans. De Premier League heeft nu eenmaal diepere zakken dan Ajax.

En toch: hij is er. Dat roept de enige vraag op die er financieel toe doet: waar betaalt Ajax dit van?

Subscribe now

Wat zou Brandt verdienen?

Zeven miljoen is te veel voor Ajax, punt. Het totale basissalaris van de hele selectie ligt bij Ajax rond de 55 à 60 miljoen. Uit zo’n huishoudboekje kun je simpelweg geen 7 miljoen aan één speler geven. Brandt levert dus fors in. Niet heel vreemd, want dat Dortmund-contract stamt uit zijn piekjaren.

Hoeveel minder is niet bekend. Maar zelfs de helft, ergens rond de 3,5 miljoen, is voor Ajax nog altijd stevig.

Al is er dit jaar meer met geld gestrooid dan we van Ajax gewend waren. Marcos Leonardo en Caio Henrique kwamen allebei uit belastingvrije landen; die zullen ergens rond de 4 of 5 miljoen zitten. Brandt misschien ook wel.

En let op wat dat doet met de verhoudingen. Neem die twee, tel Marc-André ter Stegen (2 à 3 miljoen) en Tolu Arokodare (2,5 à 3 miljoen) erbij, en deze vijf spelers pakken samen mogelijk een kwart tot een derde van het totale salarisbudget. Vijf namen, en dan is de loonsom al voor een flink deel vergeven.

Subscribe now

Kan Ajax dit betalen?

Voor het antwoord moeten we terug naar de cijfers. In 2024/25 had Ajax de hoogste salarislasten ooit. De halfjaarcijfers van vorig seizoen (het hele seizoen is nog niet gepubliceerd) lagen hoger dan de eerste helft van het seizoen daarvoor. Ja, daar zaten Champions League-bonussen en afkoopsommen van ontslagen trainers in. Maar toch. In beide jaren draaide Ajax een operationeel verlies (dus vóór transfers, maar mét de Europese inkomsten er al in) van 15 tot 20 miljoen.

Dat is niet gezond, en het legt een enorme druk op de transferverkopen om het gat elk jaar weer te dichten.

Subscribe now

En dit seizoen komt daar een probleem bij: er is geen zekerheid over Europees voetbal, en in het beste geval is het de Conference League. Dus nog minder inkomsten om de salarissen mee te dekken. Zelfs al zijn die lonen doorgaans afgestemd op het Europese toernooi dat Ajax speelt.

Zo komen we bij nu. Er is al flink bespaard door het vertrek van spelers. Puur op salaris is het de vraag of er per saldo iets is bespaard. En dan komt Brandt erbij. De tussenstand is daarmee op z’n minst dat er tegenover vorig seizoen géén besparing op de loonsom staat. Het salarishuis is niet lichter geworden. Het kraakt.

Hoe lost Ajax dit op?

Grofweg zijn er drie routes.

Read more

Voor de meeste spelers is dat antwoord kort. Salaris erin, salaris belast, klaar. Maar Ter Stegen is niet zoals de meeste spelers. Achter de keeper zit een ondernemer met een ongewoon ingewikkeld vermogen, uitgesmeerd over vier landen. En iemand die, zo blijkt wel uit het feit dat hij zijn handtekening ophield totdat de fiscale kant klopte, scherp op zijn centen let.

Precies die combinatie, een complex bezit én de wil om er geen euro van te verspelen, is waarom er zoveel gerekend moest worden. Niet omdat er een ramp dreigde, maar omdat niemand blind wil tekenen zonder te weten of het góéd zit.

Subscribe now

De hoofdschakelaar: waar ben je inwoner?

In de internationale fiscaliteit hangt alles aan één knop. Ben je fiscaal inwoner van een land, dan mag dat land in beginsel je wereldwijde inkomen én je wereldwijde vermogen belasten. Ben je het niet, dan pakt het alleen wat je binnen de grenzen verdient.

Ter Stegens levenslijn is simpel: geboren en altijd gespeeld in Duitsland (Borussia Mönchengladbach), sinds 2014 in Spanje, waar hij ruim elf jaar fiscaal inwoner was. Nederland komt daar niet in voor. De vraag was dus: kantelt één seizoen bij Ajax hem van Spaans naar Nederlands inwoner? En voor 2026 luidt het antwoord waarschijnlijk nog “nee”: tot medio 2026 woont en speelt hij in Spanje (op huurbasis bij Girona). Nederlands inwonerschap begint pas met de zomerverhuizing.

En dan wordt één datum belangrijk. De Nederlandse vermogensheffing werkt met een foto op 1 januari. De eerste foto waarop hij een gevestigde Amsterdammer is, is die van 1 januari 2027.

Niet “ergens dit jaar”, maar op één specifieke ochtend wordt er uitgebreid gekeken naar zijn financiën. En dat is spannend voor een duurbetaalde voetballer, een ondernemer, een investeerder en een internationale vastgoedeigenaar tegelijk.

Read more

Wat daarna gebeurde, illustreert hoe transfernieuws reist. Binnen het uur was ‘onderzoekt’ op X veranderd in going to attempt to sign, bij VoetbalPrimeur in ‘maken werk van’, en bij FootballTransfers stond er al een kop over ‘de komst van’ Álvarez, met daaronder de vraag of hij eigenlijk wel past.

Subscribe now

Geen verwijt aan die accounts: zo werkt de doorgeefketen. Iedere schakel moet iets toevoegen om het bericht opnieuw de moeite waard te maken, en zonder eigen bronnen kun je alleen stelligheid toevoegen.

Het gevolg is dat een club die iets onderzoekt aan het eind van de dag ergens voor gaat. En dat veel lezers concludeerden: Ajax wil Álvarez graag, maar heeft het geld niet. Dat is koren op de molen van het huidige verhaal dat Ajax zoveel geld uitgeeft, terwijl de cijfers dat vooralsnog niet laten zien.

Het bericht over Álvarez kan kloppen, misschien ook niet. De vraag is wat je er wél uit kunt afleiden.

Wie praat hier eigenlijk?

Begin bij de bronvermelding, want die staat er gewoon. Het bericht baseert zich op bronnen rondom West Ham United, later op “de bronnen in Engeland”. Een Ajax-bron wordt niet genoemd. Het management van Alvarez wil niet reageren.

Dat is relevant, want vrijwel alles wat het bericht over de intenties van Ajax stelt, komt daarmee van de andere kant van de tafel. Dat Ajax serieus werk maakt, eerst wil verkopen, liever een eigen oorlogskas creëert: het zijn karakteriseringen van Ajax’ positie, verteld door mensen met een belang bij hoe die positie eruitziet. West Ham wil verkopen, er ligt één concreet bod, en een tweede geïnteresseerde in de krant is precies wat je nodig hebt om dat bod te verbeteren.

Daarbij past één kanttekening, nadrukkelijk als vraag. “Bronnen rondom West Ham” is een rekbare formulering; wie rond een transfer beweegt hoeft niet in dienst van die club te zijn. Nathan van Kooperen, die Alvarez vertegenwoordigt en afgelopen winter al tussen Ajax en de speler bemiddelde, werkt voor spelers én voor clubs en zit per definitie rondom beide partijen.

Ajax gaf vorig seizoen ruim 21 miljoen uit aan zaakwaarnemers, lees hier hoe dat tot stand is gekomen.

Dit is geen vaststelling dat hij hier iets mee te maken heeft en ook niet het doel. Maar wie leest dat het management van de speler officieel niet reageert terwijl er ondertussen gedetailleerd over diens marktsituatie wordt verteld, mag die mogelijkheid in het achterhoofd houden. Een bronaanduiding zegt waar informatie vandaan lijkt te komen, niet wie er baat bij heeft.

Subscribe now

Alle bedragen komen uit dezelfde boekhouding

Alvarez ging in augustus 2023 voor 38 miljoen euro naar West Ham en tekende een vijfjarig contract tot 30 juni 2028. Dat betekent 7,6 miljoen afschrijving per jaar. Na drie voltooide seizoenen staat hij in Londen dus voor ongeveer 15,2 miljoen euro op de balans.

Kijk dan nog eens naar de bedragen in het bericht. West Ham vraagt zo’n vijftien miljoen. Real Sociedad biedt ruim 7,5 miljoen voor de helft van de transferrechten.

Die vraagprijs is geen inschatting van wat Alvarez waard is. Het is zijn boekwaarde, en het bod van Sociedad is exact de helft daarvan. Iedereen aan deze tafel rekent met hetzelfde getal, en dat getal komt niet van de markt maar uit een afschrijvingsschema. Dat de markt hem niet vanzelf op vijftien miljoen waardeert, weten we al: Fenerbahçe huurde hem vorig seizoen mét koopoptie en lichtte die niet.

Aannames: lineaire afschrijving over vijf jaar, 38 miljoen exclusief bonussen. Bonussen verhogen de boekwaarde, een impairment verlaagt hem.

Daarmee valt ook de laatste losse draad op zijn plek: waarom West Ham liever verkoopt dan meegaat in het model van Sociedad.

Bij een verkoop voor vijftien miljoen verdwijnt de speler van de balans tegen ongeveer de waarde waarvoor hij erop stond: geen winst, geen verlies. Bij die constructie verdwijnt hij óók van de balans, maar komt er maar 7,5 miljoen binnen: het verschil is een verlies dat je nú neemt, in ruil voor een aandeel in een toekomstige verkoop dat je pas mag boeken als die er komt. Voor een speler waarvan de vraag is of hij in waarde stijgt. Een net gedegradeerde club die financieel scherp aan de wind moet zeilen, kiest de schone route.

Vraagprijs, bod van de concurrent en de voorkeur voor verkopen: alle drie te verklaren uit één post op de balans van West Ham. Dat is het werkelijke verhaal in dit bericht, en precies het deel dat nergens is doorverteld.

Subscribe now

Veertien tegoed tegenover vijftien betalen

Dan de zin die het rumoer veroorzaakte: West Ham is Ajax nog veertien miljoen verschuldigd van de oorspronkelijke transfersom, en Ajax creëert naar verluidt liever via een transfer zijn eigen ‘oorlogskas’ dan die laatste termijnen naar voren te halen.

Kijk eerst naar de symmetrie. West Ham vraagt vijftien miljoen en moet Ajax er nog veertien betalen. Die bedragen vallen bijna volledig tegen elkaar weg. In kastermen zou dit van alle denkbare transfers van vijftien miljoen ongeveer de goedkoopste zijn. En het is uitgerekend degene waarvan wordt verteld dat Ajax hem niet kan betalen.

Lees die zin dan nog eens precies. Er staat dat Ajax het ene liever doet dan het andere: een keuze tussen twee open routes. Niet dat Ajax het geld niet heeft, maar dat Ajax een voorkeur heeft. In de doorvertelling is van die voorkeur een onvermogen gemaakt.

En dan dat woord. Een openstaande betalingstermijn is geen krediet en geen noodrantsoen. De transferwinst op Alvarez is in 2023/24 al genomen en al verantwoord; die veertien miljoen is geld dat Ajax al heeft verdiend, waarvan alleen het binnenkomen nog loopt. Wie het aanspreken daarvan omschrijft als het aanspreken van de eigen oorlogskas, maakt van een betalingsschema een geldprobleem.

Bovendien zit die veertien miljoen al in de begroting; hem nu opsouperen levert geen gratis transfer op maar een gat elders. Een oorlogskas maken uit nieuwe verkopen is dus geen armoede maar volgorde; net zoals “eerst verkopen” geen noodsignaal is maar een begroting, in een zomer waarin één uitgaande transfer al meer opleverde dan de duurste aankoop kostte.

Het echte obstakel staat niet in het bericht

Alvarez verdiende bij West Ham naar verluidt rond de honderdduizend pond per week: ruwweg zes miljoen euro bruto per jaar. Door de degradatie zal dat wel automatisch gereduceerd zijn, wat reden kan zijn voor de speler om verder te kijken.

Uit de jaarcijfers van Ajax rolt een gemiddeld spelerssalaris van ongeveer twee miljoen. Een terugkeer vraagt dus een forse stap terug, of hij wordt in één klap een van de best betaalde spelers van de club. Daar komt bij dat hij 28 is: vijftien miljoen uitsmeren over een nieuw contract betekent al snel een verbintenis tot zijn 32e, met bijna vier miljoen afschrijving per jaar bovenop dat salaris.

Dát is waar ‘gecompliceerd’ vermoedelijk over gaat. Niet over een club die de koopsom niet bij elkaar krijgt, maar over een club die uitrekent wat een 28-jarige met een Premier League-salaris haar vier jaar lang kost.

Sportief speelt iets vergelijkbaars. Míchel sprak bij zijn aantreden over een ‘slimme’ zes; in zijn eerdere ploegen is de controleur zelden een breker, maar het startpunt van de opbouw. Het bericht neemt zelf een statistiek mee die dat contrast onbedoeld scherp maakt: Álvarez kreeg zijn twintigste gele kaart in zijn 88e Eredivisieduel, sneller dan welke Ajacied ook sinds 1974/75. Het is bedoeld als eerbetoon, maar het beschrijft precies het profiel dat hier niet vanzelf in past.

Kan het toch kloppen? Zeker

Van alle geruchten van deze zomer past dit er juist het best bij hoe deze technische leiding inkoopt: spelers die bij hun club overbodig, te duur of allebei zijn. Een gedegradeerde eigenaar met een boekwaardeprobleem, een speler van 28 met twee jaar contract, een vraagprijs uit een afschrijvingsschema, een verkoper met haast. Dat is precies de situatie waarin deze club de laatste jaren toeslaat.

Alleen is dat een ander verhaal dan het verhaal dat nu rondgaat. Daarin is Ajax de partij met het probleem. In het bericht zelf is West Ham dat.

Subscribe now

Leeswijzer: vijf vragen bij het volgende transferbericht

1. Vanuit welke kant van de tafel is dit geschreven? Wat over de intenties van club A wordt gemeld via bronnen bij club B, is een onderhandelingspositie.

2. Wie zit er nog meer “rondom” die club? Tussenpersonen werken voor meerdere partijen tegelijk en vallen onder dezelfde bronaanduiding.

3. Wat staat er letterlijk, en wat lees ik erin? ‘Onderzoekt’ is geen ‘gaat voor’; een voorkeur is geen onvermogen.

4. Waar komt dit bedrag vandaan? Vraagprijzen in juli zijn vaker afgeleid van een boekwaarde dan van een marktwaarde.

5. Gaat het obstakel over de som of over het salaris? Bij spelers uit de Premier League bijna altijd het salaris.

Lees hier meer over in de recente editie van Diepe Zakken op Ajax Showtime.

Subscribe now

Share

Eén principe om alles aan op te hangen: een transfergerucht is vrijwel nooit journalistiek, het is vrijwel altijd onderhandeling. Geruchten komen niet uit de lucht vallen, en journalisten luisteren geen gesprekken af. Geruchten komen, op een enkele uitzondering na, via bewust lekken. En wie lekt, doet dat met een doel. Vijf tips om de zomer te overleven.

1. De belangrijkste vraag: wie heeft hier baat bij?

Bij elk gerucht de eerste oefening: identificeer het belang. In negen van de tien gevallen kom je uit bij de zaakwaarnemer. Die heeft elke prikkel om de positie van zijn cliënt te verbeteren: het prijskaartje opschroeven, andere clubs als drukmiddel inzetten richting de huidige werkgever, een aflopend contract zichtbaar maken, of de markt opwarmen voor de jaarlijkse commissie. Een speler die “in beeld is” bij Arsenal verdient meer dan een speler die nergens in beeld is.

Subscribe now

Maar zaakwaarnemers zijn niet de enige bron. Ook binnen clubs wordt gelekt: om de onderhandelingspositie te verschuiven, om interne machtsverhoudingen te beïnvloeden, of (minder fraai) om als transferverantwoordelijke aan de buitenwacht te tonen dát er gewerkt wordt.

Binnen de wandelgangen rond Ajax doet het verhaal de ronde dat afgelopen winter enkele namen via directeur voetbal Marijn Beuker zelf naar buiten kwamen. Onbevestigd, maar het past bij iemand wiens positie sinds de komst van Jordi Cruijff zichtbaar onder druk staat. Of het waar is of niet: dit is het type vraag dat je bij élk gerucht zou moeten stellen.

2. Pas op met de Fabrizio Romano’s van deze wereld

Fabrizio Romano is allang geen alleenstaand twitteraar meer. Het is een onderneming: podcastpartner Francesco Porzio, de Spaanse Relevo-journalist Matteo Moretto die zichzelf publiekelijk als zijn samenwerkingspartner positioneert, een editorial partnership met GIVEMESPORT en een stevig advertentiemodel.

Tekst gaat verder onder de foto.

Het probleem is niet dat Romano’s berichten onwaar zijn. Ze kloppen vrijwel altijd, juist omdat zaakwaarnemers en clubs hem actief voeden.

Sporting Intelligence (Nick Harris) publiceerde dit voorjaar een uitgebreide reconstructie. Onder meer: in 2022 bood een Scandinavische tussenpartij clubs aan om voor circa duizend euro per post hun spelers via Romano’s kanalen te promoten. In februari 2023 meldde hij stellig dat de in Turkije vermiste Christian Atsu was teruggevonden, maar Atsu bleek overleden. Een groeiend deel van zijn output is bovendien betaalde content, expliciet (”#ad”) of impliciet.

Subscribe now

Het probleem is niet dat Romano’s berichten (over transfers) onwaar zijn. Ze kloppen vrijwel altijd, juist omdat zaakwaarnemers en clubs hem actief voeden. Maar dát is het punt. Wanneer Mika Godts op zaterdag tegen NAC een wereldgoal maakt en Romano zondagochtend prompt twittert dat een zomers vertrek aanstaande is, is dat geen toeval. Een zaakwaarnemer grijpt het moment om zijn cliënt in de grootste etalage van Europa te zetten. Doel: aandacht, geen nieuws.

Ook in Nederland is de zelfbenoemde ‘transferspecialist’ inmiddels een vertrouwd verschijnsel op social media. Het herkenningspunt: een obsessieve drang om de eerste te zijn die een naam aan een club koppelt, met bijbehorende publieke ergernis wanneer een ander er zonder credit mee aan de haal gaat. Correctheid raakt bij dat profiel ondergeschikt aan snelheid; voor de lezer zou het omgekeerd moeten zijn.

3. Ken de volgorde van het transferproces

“Interesse” is geen nieuws. Iedereen staat op lijstjes. Ajax heeft tientallen scouts in dienst, het grootste deel parttime of vrijwillig. Dat een club “interesse heeft”, zegt bij benadering niets over de kans dat er ook iets gebeurt.

De transfermarkt is bovendien geen supermarkt. Je kiest niet een speler en rekent af. Tussen interesse en transfer zit een proces van profielmatch, gesprek met speler en zaakwaarnemer, salarisindicatie, gesprekken met de huidige club, transfersom, contractduur, doorverkooppercentage en een medische keuring. Platforms als TransferRoom kunnen stappen versnellen en op deadline day gaat het soms vlot, maar in de regel zit er flink wat tijd tussen het eerste gesprek en de handtekening.

Bij Ajax komt daar de Raad van Commissarissen overheen, die bij vrijwel elke transfer van betekenis een zegje heeft, als de totale investering boven de 2,5 miljoen euro uitkomt.

Tekst gaat verder onder de foto.

Bij Ajax moet de RvC goedkeuring geven voor transfers boven de 2,5 miljoen euro.

Op elk punt kan het stuklopen. Afgelopen winter zagen we hoe lastig die conversie inmiddels is: voor de beruchte zes-positie werden meerdere kandidaten gepolst en kwam er uiteindelijk niemand. Wilde de speler niet, was de prijs te hoog, of trok Ajax aan het kortste eind? Precies daarom willen clubs maximale geheimhouding: hoe minder de concurrentie weet, hoe sterker de eigen positie.

4. Cijfers zijn entertainment, geen waarheid.

De getallen die rondzingen komen uit fundamenteel verschillende bronnen die tientallen miljoenen uit elkaar kunnen liggen. Transfermarkt is een collectieve schatting, CIES een statistisch model. Godts staat op Transfermarkt op 25 miljoen euro; Aad de Mos noemde hem ooit meer dan 50 miljoen euro waard. Beide kunnen kloppen; ze meten iets anders. En geen van beide is wat Ajax er werkelijk voor krijgt.

Subscribe now

Marktwaarde is namelijk geen transfersom, en transfersom is geen totale kosten. Daartussen zit contractduur, doorverkooppercentage, bonussen en vooral het salaris bij de kopende club. Geruchten zeggen daar bovendien zelden iets over: huur of definitief, met of zonder verplichte koopoptie, met of zonder afkoopclausule, met of zonder ‘creatieve’ constructie. Denk aan de atypische financiële constructie van Oleksandr Zinchenko of Takehiro Tomiyasu.

Hier sneuvelt ook de klassieke Football Manager-denkfout: ‘verkoop X voor 50 miljoen euro, koop er drie van 15 miljoen euro voor terug, hou 5 miljoen euro over’. Zo werkt het niet. Boekwaardes lopen door; salarishuishouding is vaak bepalender dan de aankoopsom. Het is geen zak geld waaruit je shopt, maar een puzzel met consequenties voor de balans van volgend seizoen.

5. Lees wat er daadwerkelijk staat.

De ironie van deze tip: wie dit artikel tot hier heeft gelezen, doet dit waarschijnlijk al. Het probleem zit bij de meerderheid die een spelersnaam en een clubnaam ziet en daar onmiddellijk een transfer van maakt. De bewoording verraadt vrijwel altijd dat het nieuws geen nieuws is.

Volgt. Heeft op de radar. Overweegt. Zou kunnen. Lijkt te gaan kiezen. Het werkwoord doet al het werk: suggereren dat er iets concreets speelt zonder dat de schrijver zich committeert.

Let ook op formuleringen die concreet klínken, maar het niet zijn. ‘Ajax heeft interesse om hem te contracteren’. Contracteren suggereert een handtekening in de maak, maar zegt letterlijk niets meer dan: er is interesse. ‘Ajax wordt genoemd’ Door wie, waarom, op grond waarvan? ‘Het kan snel gaan met Míchel.’ Of dus niet. Het lijkt dan eerder een manier om altijd gelijk te hebben: gaat het snel, dan heb je dat gezegd. Duurt het langer, dan heb je dat ook gezegd.

Tekst gaat verder onder de foto.

Mikkel Bro Hansen van FK Bodø/Glimt is een voorbeeld van een speler die wordt gelinkt aan verschillende Europese topclubs, waaronder Ajax.

Bonustip: meerdere clubs in één bericht? Zaakwaarnemerswerk. Een praktische vuistregel. Zodra je een gerucht ziet waarin een speler aan meerdere clubs wordt gelinkt, is dat zaakwaarnemerswerk. Bijvoorbeeld een supertalent van FK Bodø/Glimt, die ook in de belangstelling staat van FC Barcelona, Manchester City, Chelsea, enzovoorts.

Subscribe now

Er is per definitie maar één partij die de interesse van meerdere clubs kent: de agent. Ajax wordt in het rijtje gezet om de naam validiteit te geven (’dan zal het wel een talent zijn’); de overige clubs zijn meestal de echte concurrenten waar de agent een veiling tussen probeert te organiseren. In de praktijk is hooguit één, soms twee, écht concreet.

Tot slot: wie dan wel?

Eerst een onderscheid: correctheid en journalistieke kwaliteit zijn niet hetzelfde. Een bericht kan feitelijk kloppen en tegelijk journalistiek minder sterk zijn door te veel oordeel, te weinig nuance of een te zichtbare afhankelijkheid van de bron.

In Nederland zit het meest puur journalistieke werk bij de clubwatchers van Voetbal International en Het Parool. Net als het Algemeen Dagblad, De Telegraaf en sommige andere redacties die goed geïnformeerd en correct zijn. Denk dus aan: tweede-bron-controle, terughoudendheid, redactionele standaarden.

Internationaal: David Ornstein (of anderen van The Athletic) als gouden standaard voor de Premier League, daarnaast Sky Sports. Gianluca Di Marzio (Sky Italia) voor Italië, Christian Falk (BILD) voor Duitsland en L’Équipe voor Frankrijk. Spanje is lastiger door de redactionele binding tussen kranten en clubs.

Wat opvalt, is dat precies dit soort outlets relatief weinig “scoops” brengen vergeleken met de transferaccounts. Niet omdat ze slecht werk leveren, maar omdat échte deals schaars zijn en geruchten dat niet zijn.

Toch is de kracht van de betere bronnen (directe lijntjes naar bestuurders, zaakwaarnemers en spelers) soms ook hun zwakke plek. Ze kunnen niet altijd volledig open zijn over wat ze weten of hoe ze het weten, laten zich soms tot iets meer kleur verleiden dan strikt nodig is, en schrijven voor een publiek dat zelden om nuance vraagt. En tegen de tijd dat knip-en-plaksites er een kop overheen hebben gezet, is van de oorspronkelijke context vaak weinig over.

Hoe dan ook: als zij iets melden, is het iets waard. Lees het toch met de gedachte dat het tegelijk kan kloppen én een belang kan dienen: scheid het oordeel altijd van het feit. De rest is doorgeefluik of speculeert. Niet per se onjuist, maar let altijd op wat er precies staat, en wie er beter van wordt dat jij het leest.

Share

Subscribe now

De geruchten begonnen eigenlijk rond de rel bij Wolves vorige week. Arokodare verstoorde een training, weigerde het veld te verlaten, kreeg te horen dat hij voorlopig niet meer welkom was bij de eerste selectie. Kortom: de speler wilde weg, de club wilde hem weg.

Subscribe now

Maar hij was nog geen jaar eerder voor veel geld gehaald: €26 miljoen, van Genk. Dus kwam het geruchtencircuit op gang, zoals dat gaat, om overal druk op te leggen. Ajax werd genoemd. Aanvankelijk leek dat vooral spel tussen club en speler; Arokodare zei tegen de BBC dat hij liever naar Fiorentina wilde. En hoewel de speler cruciaal is in elke transfer, moet de club uiteindelijk meewerken. De constructie waarmee ze dat doet, verraadt precies waar de macht ligt.

Even het voorbehoud: definitief is niets. Maar met betrouwbare bronnen als The Athletic en VI, en daarnaast Romano die de details deelt, lijkt dit te zijn wat er staat te gebeuren:

• Een jaar huur.

• Ajax neemt het volledige salaris over (het gereduceerde “degradatiesalaris”).

• Eén miljoen pond huursom.

• Bij kwalificatie Conference League, naar verluidt €0,5 miljoen extra.

• En een niet-verplichte koopoptie van twintig miljoen.

Tijd om dat te ontleden.

Huren zegt: te duur om te kopen

Read more

Tegelijk klinkt in de media inmiddels dat het een lastiger verhaal kan worden, juist vanwege de aanbieding van Al-Ittihad.

Daarmee is dit dossier wat het bij dit type transfer bijna altijd is: sportief plan tegenover geld, met de speler als beslissende factor. En dat maakt de vraag eronder alleen maar interessanter: áls Ajax het (persoonlijk) rond krijgt, wat gaat de club dan betalen?

Dat is redelijk te beredeneren, mits je de €25 miljoen die overal rondzingt even opzijzet.

Want die €25 miljoen is de afkoopclausule in Ounahi’s contract, geldig tot 2030. Klinkt als een prijs, is het niet. Een Spaanse cláusula de rescisión is wettelijk verplicht en werkt maar één kant op: het is het bedrag dat de speler zélf bij LaLiga moet deponeren om zijn contract eenzijdig te ontbinden.

Subscribe now

Het bijt alleen als iemand die volledige som daadwerkelijk stort. En alleen een Saoedische club brengt €25 miljoen cash naar LaLiga voor een speler die op Transfermarkt op €18 miljoen staat (en een paar dagen geleden op “maar” €10 miljoen). Het is vergelijkbaar met, maar wel van een andere orde dan, de welbekende megaclausules van Barca’s talenten.

Ajax onderhandelt dus gewoon rechtstreeks met Girona. De clausule is een anker waarmee Girona de gesprekken opent, geen marktprijs.

De inschatting

Wat is dan wél de markt? Daarvoor kijk je naar de hefbomen aan beide kanten.

In Girona’s voordeel: een contract tot 2030, dus geen verkoopdwang, plus de serieuze interesse van Al-Ittihad, dat qua transfersom én salaris veel verder kan gaan dan Ajax.

Twee jaar geleden legde diezelfde club zonder blikken of blozen zo’n €21 miljoen neer voor Steven Bergwijn, met een nettosalaris waar Amsterdam simpelweg niet tegenop kan bieden. Dat is het soort bod waarmee Girona Ajax onder druk kan zetten.

In het voordeel van Ajax: de degradatie van Girona (weggevallen tv-gelden, cash nodig) en, potentieel doorslaggevend, het feit dat Ounahi zélf naar Amsterdam schijnt te willen.

Read more

Morgan Rogers gaat voor zo’n €138 miljoen van Aston Villa naar Chelsea, een week nadat Manchester City €135 miljoen betaalde voor Elliot Anderson. Twee Britse records voor Britse spelers, in één zomer, terwijl de teller van het venster al ruim boven de £1 miljard staat. Vorig jaar sloot de Premier League af op £3,19 miljard.

Want terwijl in Engeland de records sneuvelen, speelt Ajax donderdag zijn eerste kwalificatiewedstrijd voor de Conference League. Het derde Europese niveau, en dit seizoen misschien wel het hoogst haalbare. Dat contrast, £117 miljoen tegenover een voorronde op niveau drie, is het hele verhaal in één avond.

Toch is dit geen verhaal om blij van te worden. Wie de Engelse inflatie ontleedt, vindt vier lagen. En op elke laag staat Ajax aan de verkeerde kant van de streep.

Subscribe now

Laag 1: de Europese geldregen

Inflatie begint bij koopkracht. Het Engelse tv-contract is al jaren de bodem onder alles, maar dat is een stabiele bodem, en verklaart niet waarom uitgerekend nú de records sneuvelen. Wat dit venster laat exploderen, komt van buiten de competitie: het Europese en mondiale geld, dat deze zomer uit meerdere kranen tegelijk stroomt.

Read more

Voor Ajax Financials is het bijhouden ervan een guilty pleasure. Meestal gaat het om kruimels. Maar elke zomer is er wel één naam die het kan laten uitgroeien tot een echte klapper. Dit jaar ook weer?

Subscribe now

Waarvoor het ooit bedoeld was

De solidariteitsbijdrage is een van de financieel obscuurdere hoekjes van het FIFA-reglement. Het idee is nobel: bij elke internationale transfer wordt 5% van de transfersom afgeroomd en verdeeld onder alle clubs die de speler tussen zijn twaalfde en drieëntwintigste hebben opgeleid.

Hoe langer een club iemand onder zijn hoede had, hoe groter het aandeel: 0,25% per seizoen tussen 12 en 15, 0,5% per seizoen tussen 16 en 23. Zo profiteert de hele opleidingspiramide mee van de grote deals aan de top, tot op het amateurveld toe.

En die voorbeelden zijn er volop. Toen Van Hecke deze zomer voor €60 miljoen naar Tottenham vertrok, druppelde er via de solidariteitsbijdrage geld terug naar clubs waar bijna niemand van gehoord heeft:

Voor een amateurclub als JVOZ is dat vermoedelijk meer dan een volledige jaarbegroting. NAC incasseerde bovendien nog eens €4,35 miljoen, maar dat liep níet via de solidariteitsbijdrage, wel via een doorverkoopclausule van 7,5%. Twee verschillende mechanismes, één gelukkige boekhouder.

Of neem Denzel Dumfries, die voor €20 miljoen naar Real Madrid ging. Zijn jeugd las als een tocht door de Rotterdamse amateurvelden, en die tocht betaalt zich nu uit. Samen precies die 5%: een miljoen euro, uitgesmeerd over zes clubs die hem groot zagen worden.

Het bekendste Nederlandse (of Ajax-) voorbeeld blijft Frenkie de Jong, wiens overgang naar Barcelona Willem II en RKC een fors bedrag opleverde. Overigens zijn er weinig amateurclubs die profiteren van oud-Ajacieden, omdat Ajax vaak al vroeg de jonge talenten in de jeugdopleiding opneemt.

Subscribe now

Ajax sprokkelt vooral

De keerzijde van een wereldberoemde jeugdopleiding is dat Ajax-opgeleide spelers werkelijk overal rondlopen. In alle landen, op alle niveaus. Van Robert Muric, die tegenwoordig op Malta voetbalt, of Richairo Zivkovic in Singapore, tot klappers als Ryan Gravenberch, Mohammed Kudus en Matthijs de Ligt: overal waar zo iemand voor geld van club wisselt, tikt de teller bij Ajax een stukje door.

De afgelopen jaren leverde dat gemiddeld zo’n €4 miljoen per seizoen op. Dat is evenveel als de transferwinst op een Gaaei of een Rensch. En goed voor ongeveer 10% van het jaarlijkse transferwinstdoel. Kruimels, maar dan wel een flinke berg kruimels. Zie hieronder het overzicht van afgelopen seizoen:

Read more

Om die discussie te beslechten, is het veel te vroeg. Maar er valt ook een andere bril op te zetten dan de sportieve. De begroting liegt namelijk niet. En bekeken door die financiële bril verschijnt er in Cruijffs bewegingen iets wat in het sportieve gekrakeel ondersneeuwt: geen bewijs van een plan, maar wel de eerste contouren van een mogelijke logica.

Genoeg om de scepticus te laten twijfelen, en genoeg om de believer iets te geven wat nog niet eerder is uitgesproken.

Subscribe now

De motor onder alles

Het begint bij het enige cijfer dat er echt toe doet. Puur uit prestaties, ook in Europa, krijgt Ajax de begroting niet rond. De aankopen moeten worden gefinancierd uit verkopen, en daarvoor is forse, “pure” winst nodig: grofweg 40 miljoen, elk jaar opnieuw.

Dat is geen incident maar een terugkerende interne richtlijn. En dan valt bijna niet te ontkomen aan het verkopen van jeugdproducten voor de hoofdprijs. Hato en Taylor vorig jaar, Timber en Kudus in 2023/24, of de uitzonderlijke verzilvering van jong gekochte talenten als Antony en Martínez in 2022/23. Toen dat in 2024/25 aan beide kanten niet lukte, volgde meteen 30 miljoen verlies op transfers en een recordverlies in totaal.

Naast die verkoopopdracht staat een tweede, minder besproken last: het salarishuis. Veel ervaren spelers halen betekent ook veel betalen. Routine van 28-plus met een verleden in de top-5 en de Champions League komt niet voor een habbekrats; die vraagt drie, vier, vijf miljoen per jaar. Een selectie die volledig uit zulke namen bestaat, klapt niet alleen om op restwaarde, maar ook op de loonlijst.

Dat zijn samen de twee motoren onder de club. En precies daarom is de bekendste kritiek op Cruijff scherper dan soms wordt beseft.

Subscribe now

Het eerste profiel, en de uitverkoop

Aan het begin van de transferperiode hadden opvallend veel doelwitten hetzelfde profiel: 28 of 29 jaar, ervaren op het hoogste niveau, en met een reden om te vertrekken: een club die degradeerde, een status van overbodig. Ceballos, Tsygankov, Dovbyk, Brandt, Majer, Viñas. Vrijwel allemaal met een beperkte of afwezige transfersom, maar met een fors salaris. En, cruciaal: zonder noemenswaardige restwaarde. Een deel werd realiteit: Caio Henrique kwam, Ter Stegen is zo goed als rond, en ook Blind past er op zijn manier bij.

Tegelijk staat het halve elftal te koop. Logische verkopen (Sutalo, Gaaei, Kaplan), de “overbodigen” (Edvardsen, Wijndal, Van den Boomen, Ávila, Berghuis), spelers waar nog wat uit te persen valt, maar niet helemaal passen (Gloukh, Dolberg, Itakura, Rijkhoff, Regeer) tot aan de jonge talenten toe (Bounida, Janse, Konadu). En bij het juiste bod mogen de huidige “cash cows” Godts en Baas weg.

Hoe ver die bereidheid gaat, bleek bij Steur: daar koos Ajax voor een forse transfersom boven een alles-op-alles om het eigen talent te behouden.

Zet dat naast de motor en de kritiek krijgt tanden. Routine zonder restwaarde inkopen, tegen topsalarissen, terwijl het zilverwaar de deur uit gaan. Dat levert één schitterend jaar op, met een winst die zelfs de magere Europese inkomsten dekt, en het jaar daarna een gat van 40 miljoen en niets om het mee te vullen. Champions League-inkomsten evenmin, of het moet de halve finale worden. Dít is het echte bezwaar tegen Cruijffs koers.

Niet “geen plan”, maar: een plan dat maar één seizoen meegaat.

De tegenwerping

Read more

De vraag óf Ajax zich deze spits kan veroorloven, kwam in een eerder stuk al aan bod. Dit is het vervolg: vijf concrete financiële aspecten. Niet om een oordeel te vellen, daarvoor is het te vroeg, maar om de cijfers naast elkaar te leggen.

Subscribe now

1. Het salaris: van belastingvrij Riyad naar de Amsterdamse loonschaal

In Saoedi-Arabië verdiende Leonardo naar vrijwel zekere schatting zo’n 5,1 miljoen euro basissalaris, plus een kleine 1,3 miljoen aan bonussen. Het venijn zit in de fiscaliteit: over dat inkomen betaalde hij 0 procent belasting. Bruto ís daar netto. Wie datzelfde nettobedrag (het basissalaris) in Amsterdam wil evenaren, moet richting de 10 miljoen bruto. En dát betaalt Ajax gegarandeerd niet.

Hoeveel dan wel? De helft is een reële gok: een flinke knip voor de speler, tegelijk een topsalaris naar Amsterdamse maatstaven. Méér trekt het salarishuis te ver scheef, mínder is wel een hele grote stap achteruit voor de speler.

En juist die knip is misschien wel het interessantste gegeven van de hele deal. Dat Leonardo definitief komt (en niet als huurling) zegt namelijk veel over wat hij bereid is in te leveren. De huurroute lag open en was voor iedereen comfortabeler: Al-Hilal had geen boekverlies hoeven nemen, Leonardo van de spelerslijst gehaald (ruimte voor nieuwe aanwinsten), wel een deel van het salaris doorbetaald, maar de speler had zijn volledige contractwaarde kunnen blijven opstrijken.

Dat het tóch een definitieve overgang werd, betekent dat de speler openstond voor een serieuze reductie. De aantrekkingskracht van het project van Míchel en Cruijff woog blijkbaar zwaarder dan een riant salaris op de tribune in Riyad.

Subscribe now

Blijft staan dat dit salaris, uitgesmeerd over vijf jaar, een forse last is. Samen met andere toppers op de loonlijst (Caio Henrique, en mogelijk de nog niet officiële Ter Stegen) en wie er deze zomer nog bijkomt, zoekt Ajax hiermee de grenzen op.

Het totaalpakket van salaris én transfersom is groot. Voor twéé of drie grootverdieners is er plek, maar veel meer is een last die Ajax niet makkelijk kan dragen.

2. De transfersom in historisch perspectief

Afgezet tegen de recente historie oogt de som fors. Het ging bij Ajax immers jarenlang over bezuinigen. Met 17,5 miljoen vast schuift Leonardo precies de top vijf duurste aankopen binnen: net boven David Neres (17,4 miljoen), achter Sutalo (20,5), Haller (22,5), Bassey (23) en recordhouder Bergwijn (31,25). Tel de bonussen mee en hij staat stevig als vijfde.

En zelfs die plek relativeert de kopsom. Wat in de boeken telt, is de jaarlijkse afschrijving: de vaste som gedeeld door de contractduur. Over vijf jaar komt Leonardo op 3,5 miljoen per jaar. Gerekend op hun vaste transfersom én op hun piek (contractverlengingen drukten die jaarlast later omlaag) zaten meer spelers hoger.

Naast bovengenoemde topaankopen, zaten óók Blind (4,25 miljoen), Promes (3,925) en Neres (3,9) daar allemaal boven, met Tadić (3,425) er nipt onder. Leonardo’s afschrijving is dus geen uitschieter, maar gangbare kost voor een serieuze aankoop. Een hoge kopsom over een lange looptijd kan boekhoudkundig zelfs lichter uitpakken dan een bescheiden som over drie jaar. Precies daarom vertelt de krantenkop maar het halve verhaal.

Subscribe now

3. Vaart Ajax een nieuwe financiële koers?

Die oude, dure transfers voelen als een ander tijdperk. Lang was het ondenkbaar dat Ajax nog eens richting de twintig miljoen aan één speler zou uitgeven. En toch: deze transfer past nog altijd binnen de bestaande financiële kaders. Zelfs mét Leonardo erbij ligt het totaal aan afschrijvingen lager dan vorig seizoen. Qua salarishuis is het krapper, dat wel, maar ook dat is een tussenstand, geen eindstand.

Al jaren klinkt de roep om te “investeren”: meer geld uitgeven om de prestaties op te krikken. Ajax heeft de buffer, dus geef het uit: spend money to make money. Alleen leert de recente geschiedenis ook dat het zo simpel niet ligt. In de seizoenen 2022/23 en 2023/24 gaf de club juist fors uit, zónder sportief rendement. Andersom hield Kroes in 2024/25 de hand op de knip, met de beste prestaties in jaren (onder Farioli) als gevolg.

Het gaat dus niet om hóéveel je uitgeeft, maar om hóé.

Wat wél opvalt, is de timing. De afgelopen jaren gold het devies “eerst verkopen, dan kopen”; de kosten kwamen ná de baten. Een aankoop als deze, nog vóór de verkopen van zijn directe concurrenten zijn gerealiseerd, is een tikje agressiever. De kosten lopen vooruit op de baten is een cliché, maar er lijkt meer bewegingsruimte vroeg in het window te zijn.

Daar ligt een patroon op de loer, maar het is nog geen aantoonbare koerswijziging: één transfer maakt geen nieuw beleid. Een nieuwe RvC en directie veranderen daar voorlopig niets aan. Geen van de gebruikelijke budgetten of grenzen is aantoonbaar overschreden.

Ajax hééft simpelweg een groot budget voor transfersommen en salarissen. Een maximum van €40 miljoen totale afschrijving per jaar staat gelijk aan €175-200 miljoen aan totale transfersommen van al de aankopen in je selectie. En een salarispot voor spelers van €55-65 miljoen is veruit de grootste in de Eredivisie.

Subscribe now

Dat zat de afgelopen jaren alleen “vast” in de verkeerde spelers: Ávila, Wijndal, Mikautadze, Van den Boomen, Akpom, Forbs. Om er een paar te noemen.

Zou de risicoafweging werkelijk veranderen, dan mag je verwachten dat de directie of RvC daarover communiceert. Ajax is beursgenoteerd en documenteert zijn financiële risico’s uitvoerig; zonder instemming van (of op zijn minst kennisgeving aan) aandeelhouders is er weinig ruimte om stilletjes een andere weg in te slaan.

Lees hier meer over de financiële tussenstand voor Ajax

4. Wat Leonardo kost, vergeleken met wat eerder werd uitgegeven

Veel namen passeerden hierboven al de revue, maar juist die vergelijking geeft perspectief. Wat nu aan Leonardo wordt besteed, is in de recente historie meermaals uitgegeven aan combinaties die weinig opleverden. Akpom en Mannsverk waren samen duurder. Sutalo en Van den Boomen overstijgen als pakket eveneens de som-Leonardo. Idem Dolberg en Moro, of Forbs en Sosa. Zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Veelzeggend is bovendien dat juist de duurste aankopen uit de ranglijst (Bergwijn, Bassey, Sutalo, Neres) Ajax niet de meeste winst opleverden. Een grote som is met andere woorden nooit een garantie op rendement geweest; wat telt, is wat er op het gras gebeurt.

De hoop is dan ook dat Leonardo in de buurt komt van de productie van een Neres, een Antony of een Haller. Heel misschien zelfs een Tadić..? Lukt dat, dan praat niemand meer over zijn kostenplaatje.

Makkelijk is die opgave allerminst, en de tijd zal het moeten leren. Maar als referentiekader werkt de vergelijking ontnuchterend: dit is geen exorbitante uitgave, eerder een geconcentreerde gok op één speler in plaats van een gespreide op velen. Niet zonder risico, maar met andere risico’s.

Subscribe now

5. Het financiële risico: wat als het misgaat, en wat als het lukt

Blijft de vraag welke risico’s Ajax neemt. Komt Leonardo totaal niet uit de verf, dan is verkoop na één jaar pijnlijk: er zal dan minstens dezelfde som moeten worden teruggehaald om zonder boekverlies weg te komen. Sutalo en Ávila laten zien hoe zo’n speler een blok aan het been wordt: moeilijk verkoopbaar, met een boekwaarde die maar niet zakt.

Aan de andere kant: schiet hij Ajax naar de Champions League, dan verdient hij zich niet zozeer terug in een verkoopsom als wel in indirecte effecten. Waarschijnlijk gaat híj eerst meer verdienen (via een CL-bonus) en het is goed mogelijk dat ook Al-Hilal via een bonusregeling meeprofiteert. Maar het verschil tussen wél en géén Champions League-voetbal is voor Ajax vele malen groter dan zijn transfersom, en ook de directe Europese premies. Dáár zit zijn potentiële waarde.

En dat is misschien wel het nuchterste inzicht van allemaal: Leonardo hoeft geen cashcow te worden. Niet elke speler op het veld hoeft over een paar jaar tientallen miljoenen op te leveren.

Subscribe now

Hij is gehaald om zich sportief terug te betalen: met goals, met plaatsing, met gewonnen wedstrijden. Het opkrikken van het algehele niveau en daarmee ook de waarde van medespelers.

Een flinke plus bij verkoop zou mooi meegenomen zijn, geen voorwaarde. Het extreme scenario (twee, drie jaar knallen en dan voor een veelvoud naar de Premier League, à la Suárez of Antony) is de uitzondering, niet het uitgangspunt. Waarschijnlijker, en ruim voldoende, is het Haller-model: sportief leveren, en bij vertrek net iets meer terugkrijgen dan er is uitgegeven.

Een grote, maar geen kaderbrekende gok

Met zijn presentatie in aantocht, laten de cijfers vooral één ding zien: dit is een grote, maar geen kaderbrekende gok. Duur in het oog, beheersbaar in de boeken, met een salarishuis dat de grenzen opzoekt zonder ze aantoonbaar te overschrijden.

Daarbij is het nog vroeg en lijkt er nog van alles te gaan gebeuren in de selectie en op de transfermarkt. Of de baten de kosten inhalen, zal (zoals zo vaak) de tijd moeten leren.

Subscribe now

Inmiddels hebben Fabrizio Romano en De Telegraaf de deal verder ingekleurd: een akkoord tussen de clubs van 17.5 tot maximaal 19 miljoen, en de medische keuring staat deze week gepland.

Maximaal negentien miljoen. Voor een club die de afgelopen jaren vooral bezig was met de vraag hoeveel er niet kon, roept dat één vraag op: hoe betaalt Ajax dit?

Het antwoord is minder spectaculair dan het bedrag suggereert en tegelijk interessanter.

Want deze deal draait niet om nieuw geld, maar om een reeks keuzes die elk hun eigen logica én hun eigen keerzijde hebben. Die keuzes lopen we langs.

Subscribe now

Waarom een spits van 40 miljoen beschikbaar is voor hooguit 19

Begin bij de verkopende partij, want daar ontstaat deze transfer. Al-Hilal betaalde in 2024 zo’n 40 miljoen euro aan Benfica voor Leonardo. Twee jaar en 48 doelpunten later mag hij weg. Dat is geen sportief oordeel (zijn cijfers zijn uitstekend), maar de uitkomst van drie factoren die samenvallen.

Sportief: met Karim Benzema en Darwin Núñez staan er twee spitsen voor hem. Regulatoir: de Saudi Pro League staat per club acht buitenlandse seniorplekken toe, en Leonardo (inmiddels 23 en dus senior) bezet er daar één van. Een derde spits op de bank is in dat systeem geen luxe maar verspilling van een schaarse registratieplek.

En financieel: de SPL heeft sinds vorig jaar het financiële toezicht naar zich toe getrokken, met nieuwe regels die op kostenbeheersing en verkoopbaarheid van clubs sturen. Het beeld van de bodemloze Saudische put is aan herziening toe; ook daar wordt inmiddels gerekend om clubs aantrekkelijk te maken voor buitenlandse investeerders.

Voor Al-Hilal is Leonardo daarmee een actief dat jaarlijks zo’n 8 miljoen afschrijving plus een salaris van naar verluidt 5 miljoen netto kost, terwijl het geen speeltijd oplevert en een buitenlanderplek blokkeert.

Wie dat weet, begrijpt de prijs: de vraagprijs van een club die moet verkopen ligt structureel onder de waarde van de speler.

Al-Hilal slikt hier vermoedelijk zelfs een boekverlies. Na twee jaar afschrijven op 40 miljoen resteert een boekwaarde van grofweg 24 miljoen, en die wordt bij lange na niet terugverdiend. Ajax koopt hier niet in de etalage, maar bij de gedwongen verkoop.

Of dat een scherpe vondst van Jordi Cruijff is of simpelweg de enige prijsklasse waarin een 23-jarige spits met deze cijfers voor Ajax bereikbaar is? Oordeel zelf. Waarschijnlijk is het allebei.

De som: groot voor Ajax, klein per jaar

Read more