Er was onrust in de scoutingafdeling na het vertrek van Kelvin de Lang. Er gingen verhalen over een mogelijk vertrek van Marijn Beuker. En bij elke transfer, elke trainerswissel en elke tegenvaller klonk dezelfde reflex: wie gaat hier nou eigenlijk over?

Een organogram is misschien wel het saaiste document dat een organisatie kan opleveren. Maar juist door te proberen visueel te maken wie waarover gaat, wordt verrassend snel zichtbaar waar het wringt:

• Waar valt Ajax O19 onder: de jeugdopleiding of de eerste selectie?

• Hoe past Joel Lara in de bestaande scoutingstructuur?

• En waar zit Martijn Redegeld, het hoofd Topsport, ten opzichte van de medische staf die er al was?

Het zijn vragen waar geen openbaar document een eenduidig antwoord op geeft. Dat is op zichzelf al een bevinding.

Subscribe now

De zoektocht naar het poppetje

Het sluit aan bij een patroon dat iedereen herkent die de discussies onder supporters en in de media volgt. Als het misgaat, wordt er een poppetje gezocht om aan te wijzen. De verantwoordelijke. Degene die we kunnen aankijken. Dan is het weer Marijn Beuker, dan Menno Geelen. Dan toch Jordi Cruijff of Kroes. Of Mislintat.

Maar om iemand verantwoordelijk te kunnen houden, moet je eerst weten waar de verantwoordelijkheid formeel ligt. Wie maakt de keuze om James McConnell te halen? Wie controleert dat proces? En wie moeten we aanspreken als de scouting niet loopt?

Dat is precies waar een organogram voor bedoeld is. Het maakt afspraken expliciet. Het legt vast wie waarover gaat, zodat iedereen (binnen én buiten de club) weet waar hij of zij aan toe is.

Vast zijn er mensen die denken: dat is vooral een papieren tijger. Je tekent het, je schrijft het op, en het verdwijnt in een la.

Misschien is dat waar. Maar misschien is dát juist het probleem.

Want als niemand precies weet wat de afspraken en verantwoordelijkheden zijn, kan niemand er ook op sturen. En als de praktijk afwijkt van wat er op papier staat, dan hoort dat papier te worden aangepast en niet stilzwijgend te worden genegeerd.

Waarom dit ertoe doet

Dat het ertoe doet, laat zich kort samenvatten. Zonder heldere taakverdeling houdt de RvC toezicht in het luchtledige en controleert de aandeelhoudersvergadering iets wat ze niet kan zien.

Een organisatie waarin onduidelijk is wie de knoop doorhakt, beslist trager en slechter. En een goed gedocumenteerde structuur zorgt voor continuïteit: wie binnenkomt, weet meteen wat zijn rol is.

Precies die drie dingen stonden de afgelopen jaren bij Ajax onder druk. Dat roept meteen een vraag op die boven dit hele stuk hangt: in hoeverre heeft Ajax, toen het een technisch directeur aanstelde met een wezenlijk ander takenpakket dan zijn voorganger, nagedacht over de gevolgen daarvan voor de rest van de organisatie?

Subscribe now

Wat opviel tijdens de reconstructie

Dit organogram is gereconstrueerd uit jaarverslagen, notulen, de statuten, persberichten, openbare interviews en LinkedIn, aangevuld met input van betrokkenen en navraag bij de club.

Wat tijdens dat uitpluizen vooral opviel, was hoe wéinig er publiek wordt vastgelegd.

Tot en met het jaarverslag 2020/21 nam Ajax nog een basaal organogram op, inclusief de portefeuilles van de directieleden. Daarna is de club daarmee gestopt — niet toevallig rond het vertrek van Marc Overmars.

Sindsdien is er zelden tot nooit formeel iets gemeld over portefeuilles of wijzigingen daarin. De verdeling van verantwoordelijkheden moest vaak bij toeval worden afgeleid: een functie die en passant in een vacaturetekst werd genoemd, of de constatering (naar aanleiding van de gang van zaken rond de wedstrijd tegen FC Groningen) dat de afdeling Veiligheid kennelijk onder de financieel directeur valt.

Het organogram

Hieronder de reconstructie van het organogram zoals dat er op dit moment, mei 2026, uitziet. Later een uitgebreidere versie.

Dit is dus de AFC Ajax N.V., het zogeheten voetbalbedrijf. Bovenaan de Raad van Commissarissen (RvC), die benoemt de directie. Ernaast Louis van Gaal, als adviseur aan de RvC. Daaronder de directie zelf, met de afdelingen die onder elk directielid vallen.

Het ziet er in eerste instantie vrij overzichtelijk uit, maar de verdeling onder Marijn Beuker en Jordi Cruijff is waar het wringt.

NEEM EEN ABONNEMENT MET KORTING

Wat er veranderde sinds Cruijff

Toen Jordi Cruijff op 9 maart 2026 aantrad, veranderde er meer dan een naambordje. De eerste verandering is juridisch en fundamenteel: Cruijff is statutair directeur. Zijn voorganger Alex Kroes vervulde de TD-rol als titulair directeur, die is formeel geen lid van het bestuur van de vennootschap.

Dat was overigens niet de oorspronkelijke bedoeling: Kroes zou statutair algemeen directeur worden, maar belandde na zijn schorsing als titulair technisch directeur in een positie met beduidend minder tanden. De vorige keer dat de TD-functie statutair was belegd, was in het tijdperk-Overmars. Met Cruijff is die zwaardere variant opnieuw geïntroduceerd. Al is dat nergens als zodanig naar buiten gebracht.

Dat verandert ook de verhouding met Beuker. Onder Kroes vormden TD en directeur voetbal een twee-eenheid: twee titulair directeuren naast elkaar, betrekkelijk gelijkwaardig en op elkaar aangewezen om samen te werken. Nu is die verhouding hiërarchisch. Beuker is titulair, Cruijff is statutair bestuurder. Op papier staat de directeur voetbal daarmee een trede lager, terwijl hij de veruit grootste portefeuille van de twee heeft.

Het verschil zit niet alleen in de status, maar in de filosofie. Kroes was, mede door zijn titulaire en daardoor wat tandeloze positie, “puurder” gefocust op Ajax 1, en werkte meer op gelijke voet met Beuker.

Cruijff denkt in teams: Ajax 1 en Jong Ajax vallen onder hem, en dus, redeneert hij, alles wat met die teams te maken heeft: de scouting ervoor, de trainers, de medische begeleiding.

Het zijn zaken die in zijn denken naar hem toe komen, en die daarmee bij Beuker worden weggehaald. Zo trekt hij stap voor stap de voetbalzaken rond de seniorenteams los van de rest van de organisatie en bouwt hij feitelijk zijn eigen domein. Dat hij dat met meer slagkracht kan doen dan Kroes, is precies wat de statutaire status hem geeft.

De knelpunten

Als je de formele structuur naast de dagelijkse praktijk legt, vallen een paar plekken op waar de twee niet samenvallen.

En in een uitgebreidere variant van het bovenstaande organogram worden ook de rollen van Joel Lara, Siem de Jong en Daniel de Ridder duidelijk. Net als de verdelingen binnen de scouting (o.a. Bram Berkhout en Jari de Kort), jeugdopleiding (o.a. Casimir Westerveld en Fred Grim) en medische & performance afdeling (o.a. Martijn Redegeld).

Read more

Dat zegt veel over waar Ajax momenteel staat op de transfermarkt. Niet zozeer qua transfersommen (daar lijkt eerder ruimte voor aanwezig te zijn), maar vooral qua salarishuis. Juist daar wringt het bij deze categorie keepers.

Budget voor een prioriteitspositie

Ajax kan best een significante investering doen voor een prioriteitspositie. Zeker omdat de keeperpositie intern als cruciaal wordt gezien, ook dus door Jordi Cruijff. Tegelijkertijd blijft het salarishuis een gevoelig dossier. Ajax probeert de kostenstructuur juist flexibeler te maken en heeft nog meerdere posities in te vullen. Dan wordt het lastig om een uitzonderlijk hoog keeperssalaris neer te leggen.

ABONNEER MET 20% KORTING

Ter vergelijking: de afgelopen zomer aangetrokken spelers als Kasper Dolberg en Oscar Gloukh zouden in de orde van grootte van €1,5 tot €2 miljoen per jaar zitten, terwijl Steven Berghuis daar net onder zit. Dat zijn al salarissen aan de bovenkant van het Ajax-spectrum. Bij de drie genoemde keepers liggen de verhoudingen compleet anders.

Lees hier meer over salarissen van de huidige Ajax-selectie die je online vindt

Ter Stegen in (financieel) conflict met Barcelona

Vooral de situatie rond Ter Stegen is fascinerend. De Duitser verdiende bij FC Barcelona jarenlang salarissen waar bedragen van zo’n €15 miljoen bruto per jaar aan worden gekoppeld. Dat is ver buiten de Ajax-categorie, misschien wel tienvoudig met Nederlandse belastingen. Toch maakt juist die extreme salarisdruk hem interessant.

Werkweigering rondom medisch dossier

Barcelona zit namelijk nog altijd gevangen in de strenge La Liga salary cap-regels. De club probeert al jaren salarissen, afschrijvingen en registratieruimte te balanceren. Rond Ter Stegen speelde vorig seizoen zelfs een conflict over zijn medische dossier. De Duitser weigerde aanvankelijk het medische rapport te ondertekenen waarmee Barça extra salarisruimte wilde creëren via de regels rondom langdurige blessures (80% reductie).

Dat leverde hem volgens Spaanse media bijna een disciplinaire straf, boete en zelfs tijdelijke schorsing op. Uiteindelijk kwam de situatie alsnog “goed” voor Barcelona en kreeg de club ruimte om nieuwe spelers te registreren binnen de salary cap-constructies van La Liga. Saillant: nieuwe keeper Joan García werd zo speelgerechtigd.

Subscribe now

Extreme huurconstructie

Die context verklaart ook waarom Girona afgelopen seizoen slechts een klein deel van zijn salaris betaalde tijdens zijn huurperiode. Spaanse media schreven dat Barcelona ongeveer 90 procent van zijn loon bleef dragen. Zo kreeg Ter Stegen alsnog een kans om zich in de WK-selectie te spelen voor Duitsland, ware het niet dat hij na rugblessure (van het medische dossier) in februari opnieuw zwaar geblesseerd raakte aan zijn hamstring en waarschijnlijk pas in het nieuwe seizoen weer fit is.

Daarbovenop kwamen geruchten dat Barcelona zelfs bereid zou zijn Ter Stegen een volledig jaarsalaris mee te geven om zijn contract (dat nog loopt tot 2028) voortijdig te ontbinden. Daarmee zou hij transfervrij worden. Het probleem voor Barça lijkt echter dat Ter Stegen vooral vasthoudt aan het volledige bedrag dat hem contractueel nog toekomt. Dat maakt een snelle oplossing ingewikkeld.

Sportief zit de Duitser bovendien in een vreemde fase van zijn carrière. Hij gaat niet mee naar het WK met Duitsland, is inmiddels 34 jaar en beseft waarschijnlijk dat het aantal topopties langzaam beperkter wordt. Tegelijkertijd is hij nog altijd een keeper van hoog niveau met internationale status. Dat maakt hem interessant voor clubs die tijdelijk een topkeeper zoeken, maar ook lastig betaalbaar.

Weinig haalbare opties voor Ajax

Wordt het opnieuw verhuur, dan lijkt het onrealistisch dat Barcelona opnieuw 90% gaat dragen en wordt het snel onbetaalbaar voor Ajax. Wordt zijn contract ontbonden, dan zijn er veel kapers op de kust met betere salarismogelijkheden en spelend op een hoger (Europees) niveau.

Een kleine nuance die mogelijk meespeelt: Girona-trainer Míchel geldt als kandidaat bij Ajax en werkte recent nog met Ter Stegen samen. Of dat echt invloed heeft, valt lastig in te schatten, maar het netwerk speelt in dit soort deals vaak wel een rol.

Moet Ajax de creatieve, financiële constructies van Barcelona volgen?

Peña realistisch, maar afhankelijk van Barcelona

Iñaki Peña lijkt daarom de meest realistische Barça-route. Zijn salaris ligt aanzienlijk lager (naar verluidt ongeveer €2 tot €2,5 miljoen bruto per jaar) en past meer binnen Ajax-verhoudingen, al blijft ook dat stevig.

Peña verlengde onlangs nog bij Barcelona, werd een jaar uitgeleend aan Elche CF, wat juist huur logischer maakt dan een definitieve transfer. Barça behoudt controle over een eigen opgeleide keeper, terwijl Ajax tijdelijk kwaliteit kan binnenhalen zonder een enorme transfersom.

Zijn perspectief hangt sterk samen met de keeperspuzzel in Barcelona. Joan García lijkt daar de beoogde nummer één te worden, terwijl Barcelona daarnaast moet kiezen tussen Wojciech Szczęsny of Peña als reservekeeper. Daarachter staan er bovendien nog enkele talentvolle jonge keepers klaar als derde optie. Precies daardoor voelt Peña momenteel als een speler die vooral afhankelijk is van keuzes boven hem.

Subscribe now

Flekken niet onlogisch, maar te duur

Dan is er nog Mark Flekken. Sportief misschien wel de meest logische naam van de drie, financieel waarschijnlijk de minst haalbare. Bayer 04 Leverkusen betaalde vorig jaar een forse transfersom voor de Oranje-international (zo’n €11 miljoen), die bovendien een Bundesliga-salaris heeft dat ver boven Ajax-niveau ligt. Naar verluidt zo’n €4 of 5 miljoen per jaar. Een definitieve transfer lijkt daarom nauwelijks realistisch.

Wel ontstaat er bij Leverkusen een interessante situatie door de komst van een nieuwe trainer. Daardoor ontstaat automatisch onzekerheid én kans. Momenteel staat Flekken bij zijn club onder druk, maar zijn selectie voor het huidige WK lijkt veilig; Ronald Koeman ziet hem nog altijd als vaste optie voor Oranje. Daardoor spelen zijn overwegingen waarschijnlijk meer op clubniveau dan op interlandniveau.

En juist daar wringt Ajax mogelijk. Leverkusen speelt sowieso Europees voetbal in de Europa League, terwijl Ajax zelfs het risico loopt helemaal geen Europees voetbal te halen of hooguit Conference League te spelen. Mocht Flekken vertrekken, dan ligt het voor de hand dat hij mikt op een club met Champions League- of Europa League-voetbal.

Alleen als hij bij Leverkusen buiten beeld raakt bij de nieuwe trainer én een huurconstructie ontstaat, zou Ajax laat in de markt een kans kunnen krijgen. Dan zal Leverkusen wel mee moeten werken qua salaris en een deel voor hun rekening moeten nemen.

Afhankelijkheid voor topkandidaten

En precies daar lijkt de kern van dit keepersdossier te liggen: Ajax is bij dit kaliber keepers afhankelijk van de keuzes en financiële problemen van grotere clubs. Niet alleen Barcelona, maar ook Leverkusen of andere Europese topclubs die later in de markt moeten schuiven met salarissen, registraties of hiërarchieën.

Dat maakt huren momenteel de meest logische route voor Ajax bij dit soort kandidaten. Maar ook dat betekent vaak ook geduld. Zulke constructies ontstaan zelden vroeg in de zomer. Eerst moeten grotere clubs hun selecties ordenen, trainers keuzes maken en salary cap-puzzels opgelost worden. Pas daarna ontstaat ruimte voor opportunistische deals.

Lees meer over huren en transfervrije spelers en de impact ervan

Dat timing-aspect is voor Ajax bovendien ongunstig. Met mogelijke voorrondes voor de Conference League én een eventuele nieuwe trainer die zo snel mogelijk duidelijkheid over zijn selectie wil, ontstaat juist behoefte aan vroege stabiliteit. De realiteit van deze keepersmarkt lijkt echter precies het tegenovergestelde: wachten tot later in het transferwindow en hopen dat de puzzel bij grotere clubs de goede kant op valt.

Profiteer nu van 20% korting

Share

Het seizoen is bijna ten einde, vanmiddag wordt de laatste reguliere speelronde afgewerkt, maar de supporters zijn al lang en breed bezig met de zomer. Welke spelers blijven, welke gaan, en welke móéten gaan?

De voetbalmedia helpen niet bepaald met het temperen van verwachtingen: “de hele selectie staat in principe te koop”, “Jordi wil vijftien spelers van de hand doen”, “de selectie moet op de schop”.

Hoewel er aan het begin van de window zeker enige budgetruimte is, moet er zeker meer financiële armslag gecreëerd worden om de ambities waar te maken. Vandaar deze twee lijsten:

• wat moeten vertrekkende spelers opleveren om boekhoudkundig zonder kleerscheuren door de transferzomer te komen;

• hoeveel mogen nieuwe spelers maximaal kosten zonder de boeken meteen in het rood te drukken.

Daarmee kan in theorie zelf gerekend gaan worden aan elk gerucht dat de komende weken voorbijkomt.

Abonneer met 20% korting

Wat is een minimale transferwaarde?

De minimale transferwaarde is een berekend bedrag: een educated guess van wat een speler aan transfersom moet opleveren (dus wat de kopende club daadwerkelijk overmaakt) om voor Ajax boekhoudkundig quitte te spelen. Pas alles boven dat bedrag levert daadwerkelijk transferwinst op in de boeken.

De rekensom is in essentie eenvoudig. Van elke transfersom gaat een vast deel direct van tafel: een solidariteitsafdracht (maximaal 5%, maar variabel per speler) gaat naar de opleidende clubs, en ongeveer 15% verdwijnt aan kosten zoals intermediair(s), de speler zelf, juridische afhandeling en administratie. Wat er overblijft (in de praktijk zo’n 80% van de transfersom) moet ten minste de boekwaarde van de speler dekken om geen afboeking te krijgen.

Een concreet voorbeeld: Josip Sutalo

Josip Sutalo heeft op 1 juli 2026 nog twee jaar contract, met een jaarlijkse afschrijving van 4,1 miljoen euro. Dat betekent een resterende boekwaarde van 8,2 miljoen euro die door een transfersom gedekt moet worden.

Voor Sutalo geldt een solidariteitsafdracht van 4,8%. Tel daar de gebruikelijke 15% transferkosten bij op en Ajax verliest 19,8% van elke binnenkomende transfersom voordat er iets aan de boekwaarde wordt afgelost. De rekensom:

• Transfersom × 80,2% ≥ 8,2 miljoen euro

• Transfersom ≥ 10,2 miljoen euro

Sutalo moet dus minimaal 10,2 miljoen euro opleveren om de boeken zonder transferverlies te sluiten. Alles daarboven is winst, alles daaronder een afboeking.

Omdat Oscar Gloukh nog veel contractjaren heeft, is zijn resterende afschrijving ook nog hoog. Daarom moet hij nog minimaal €14,5 miljoen opleveren, bijna gelijk aan het bedrag dat Ajax een jaar geleden voor hem betaalde.

Later in dit artikel de volledige lijst.

Hoe werken die afschrijvingen?

Spelers staan als immateriële vaste activa op de balans. De transfersom waarvoor een speler is aangetrokken wordt lineair afgeschreven over de contractduur. Een speler die voor 20 miljoen euro wordt gehaald op een vijfjarig contract kost de club elk seizoen 4 miljoen euro aan afschrijving, ongeacht hoe die speler dat seizoen presteert.

Abonneer met 20% korting

Op 1 juli, wanneer het nieuwe boekjaar begint, daalt de boekwaarde met de jaarlijkse afschrijving. Wat resteert, is de boekwaarde die door een eventuele transfersom gedekt moet worden om geen verlies te boeken. Hoe langer een speler bij de club is, hoe lager de boekwaarde, hoe makkelijker een transfer “winstgevend” gemaakt kan worden. Eigen jeugd staat per definitie voor 0 euro op de balans: alles wat daar binnenkomt is pure transferwinst.

Lees (en luister) hier hoe het transferbudget voor deze zomer precies werkt

Zo is de eerder genoemde Josip Sutalo dus de speler met de hoogste afschrijvingslast: minimaal €4,1 miljoen per jaar. Dit dus op basis van €20,5 miljoen transfersom en een vijfjarig contract. Is er een deel van zijn €3 miljoen bonus uitgekeerd, dan is die afschrijving hoger.

Of Steven Berghuis en Sivert Mannsverk: zij kwamen voor vergelijkbare bedragen, maar door de contractverlenging van de eerste, is zijn jaarlijkse afschrijving nu nog €450.000 per jaar, terwijl die van Mannsverk €1,2 miljoen.

Afschrijvingen en transferwinst zijn verbonden

Voor de boekhouding zijn afschrijvingen en transferwinst eigenlijk de kosten- en batenkant van transfers. Dat betekent dus ook dat in principe de transferwinst de totale afschrijvingen in een jaar moet dekken.

Dus Ajax probeert minimaal het bedrag te verdienen dat ze uitgeven aan afschrijvingen. Let wel: afschrijvingen lopen door over de jaren en de transferwinst is eenmalig en telt alleen in het huidige jaar.

Lees hier meer over hoe Ajax zijn budget kan opkrikken

In de meest recente update van CIES Football Observatory’s model van marktwaarde, wordt Mika Godts ingeschat op €68 miljoen en Jorthy Mokio (mede door zijn contractverlenging) op bijna €47 miljoen. Gigantische bedragen en heel anders dan Transfermarkt (€25M en €8M) of SciSports ETV (€25,6M en €12,5M). Het laat maar zien hoe subjectief en onzeker marktwaarde is, en hoe lastig het voor clubs is om budgetten en begrotingen te maken.

Abonneer met 20% korting

De salariscomponent

Eén cruciale factor ontbreekt in deze rekensom: het salaris. Een vertrekkende speler bespaart Ajax niet alleen een boekwaarde, maar ook jaarlijkse loonkosten. Een aangetrokken speler kost niet alleen een afschrijving, maar ook een salaris.

Individuele salarissen zijn echter niet openbaar en niet betrouwbaar te berekenen, dus blijft die kant van het verhaal hier buiten beschouwing. Maar onderschat het niet: zeker met het oog op Europees voetbal volgend seizoen, dat op dit moment nog onzeker is. Champions League-deelname maakt een ruime salarisstructuur draaglijk; een seizoen zonder Europa maakt diezelfde structuur direct knellend.

Lees hier alles over de salarissen van de Ajax-selectie

De volledige gegevens

Hieronder de minimale transferwaardes voor de complete verkoopwaardige selectie, plus de afschrijvingsstand op 1 juli. Hiermee kan elk gerucht zelf nagerekend worden.

Read more

Een seizoen om te vergeten, een nieuwe trainer die er nog niet is, een selectie die fundamenteel op de schop moet. En dan eind juli al voorrondes spelen? Liever vakantie, liever rust, liever een volle voorbereiding op een nieuw begin. Snel klaar met dit seizoen en zo’n troostprijs voor de Perenleague verdient de club niet eens.

Begrijpelijk gevoel. Sportief valt er ook wat voor te zeggen. Financieel niet.

Subscribe now

In een eerder artikel beschreef ik in detail wat het scenario zonder Europees voetbal voor Ajax betekent: geen luxe-debat, maar een fundamenteel ander operationeel jaar.

De huidige Conference League-discussie loopt vaak vooruit op die uitkomst, maar slaat een stap over: wat houdt de Conference League (UECL) zelf eigenlijk financieel in, en waar ligt het echte kantelpunt?

Het misverstand over Europees geld

Bij “Europees geld” denkt iedereen automatisch aan UEFA-premies. Het huidige CL-jaar met €43 miljoen aan premies, de schamele paar miljoen die in een UECL-voorronde te halen valt. Daar zit het verschil tussen toernooien, zo gaat de redenering, en daar zit dus ook het verschil tussen wel of geen Europees voetbal.

Maar dat is niet waar het kantelpunt zit.

Europese inkomsten bestaan uit twee componenten: premies en recettes. Premies schalen mee met het niveau: CL veel, EL middel, UECL minder. Recettes doen iets heel anders: die schalen mee met het aantal Europese thuiswedstrijden.

Wat dat betekent: het verschil tussen EL en UECL zit voornamelijk in de premies. Het verschil tussen UECL en géén Europees voetbal zit in alles, en met name in de recettes die je dan in één klap kwijt bent.

Dat is een fundamenteel ander gesprek.

Wat UECL oplevert

Stel dat Ajax de play-offs wint, de drie voorrondes overleeft en de League Phase haalt. Het kwaliteitsniveau van de UECL is dusdanig dat een vervolg in de knock-out daarna realistisch is.

Premies. AZ haalde dit seizoen ruim €11 miljoen aan UECL-premies met een kwartfinale. Ajax zou puur op basis van de League Phase die orde van grootte moeten kunnen evenaren of overtreffen, want de Value Pillar (verdeeld op basis van de tienjarige clubranking en de mediamarktwaarde van het land) pakt voor Ajax fors hoger uit. Ajax start volgend seizoen op de 20e plek in die tienjarige ranking; AZ stond aan het begin van dit seizoen 51e.

Recettes. Door de voorrondes en de play-offs liggen er in een UECL-seizoen meer Europese wedstrijden dan in de CL of de EL. Per duel weliswaar lagere ticketinkomsten, maar over meer wedstrijden uitgesmeerd. De recette-opbrengst komt onder de streep in de buurt van de EL van 2024/25: zo’n €12,5 miljoen.

Totaal: ongeveer €25 miljoen aan Europese inkomsten.

De scenario’s naast elkaar

• Champions League:

  2025/26 (League Phase)
  €43M premies + ~€10M recettes (inschatting) = ~€53M totaal

  CL 2022/23 (Groepsfase)
  €45M premies + €9M recettes = ~€54M totaal

• Europa League

  2024/25 (3 voorrondes + League Phase + KO)
  €20,7M premies + €12,5M recettes = ~€33M totaal

• UECL

  2026/27 (3 voorrondes + League Phase + KO)
  ~€12-13M premies + ~€12,5M recettes = ~€25M totaal

• Géén Europa = €0

Bekijk de recettes. De CL laat meteen iets opvallends zien: zelfs in CL-jaren (met de grootste tegenstanders en het hoogste prestige) bleven de recettes onder de EL- en UECL-niveaus. Logisch, want CL heeft minder thuiswedstrijden (3 in het oude format, 4 in de league phase, maximaal 6 met voorrondes) dan een UECL-traject (7, inclusief voorrondes en tussenronde).

Recettes schalen dus mee met het aantal thuiswedstrijden, niet met het niveau. Premies schalen mee met het niveau, niet met het aantal duels. Dat is de fundamentele scheidslijn die in de huidige UECL-discussie continu door elkaar wordt gehaald.

En het maakt één ding glashelder: het structurele kantelpunt zit tussen “wél Europa” en “geen Europa”; niet tussen UECL en EL. Verlies je de play-offs, dan verdwijnt die hele recette-laag van €12,5 miljoen. Mét UECL blijft die intact, en zit het inkomstenverschil met EL grotendeels in premies die binnen de marges van de begroting opgevangen worden.

Wat supporters wel of niet gaan zien

Vertaald naar wat zichtbaar wordt voor supporters in de zomer:

Mét UECL (in plaats van EL): nauwelijks ander beeld dan met EL. De begroting voor 2026/27 wordt op EL-niveau opgesteld. In het halfjaarverslag per 31 december 2025 modelleert Ajax twee scenario’s: een base case met deelname aan de league phase van de Europa League en een downside scenario zonder Europees voetbal.

“In beide scenario’s zijn geen aanvullende maatregelen nodig om onze liquiditeit te waarborgen,” schrijft de club. Een UECL-uitkomst valt tussen die twee in, leunt sterk aan tegen de base case, en hoeft de plannen niet ingrijpend te wijzigen. Selectie wordt opgeschoond (dat moet sowieso), maar het transferbeleid wijkt niet wezenlijk af van wat in het EL-scenario al gepland stond.

Zonder Europees voetbal: een fundamenteel ander verhaal. Niet alleen €11-13 miljoen minder aan premies, maar €25 miljoen minder aan totale Europese inkomsten, inclusief die hele structurele recette-laag. Dat is het verhaal van het vorige artikel: transferwinst moet hoger (via mogelijk “gedwongen” verkopen), verkopen móét vóór kopen, ballast eruit desnoods voor lage sommen, jeugd doorschuiven omdat aankopen er niet in zitten.

Lees hier meer over hoe goed de wedstrijdinkomsten van Ajax zijn

Dat verschil zien supporters de hele zomer terug aan welke spelers wel en niet vertrekken, en aan welke posities ongedekt blijven tot diep in augustus.

Eén zin samengevat: het verschil tussen UECL halen en UECL missen is voor het transferbeleid veel groter dan het verschil tussen UECL en EL.

Wat is het transferbudget deze zomer?

De indirecte laag

Naast de directe Europese inkomsten zit er een laag onder die in geen enkel scenario expliciet ingeprijsd staat.

Coëfficiëntenpunten bouwen door; niet alleen voor de nationale ranking, die bepaalt hoeveel Nederlandse Europese tickets er over twee seizoenen zijn, maar ook voor de individuele clubranking. Die clubranking voedt op zijn beurt de toekomstige value pillar. Een jaar zonder Europese punten doorbreekt die accumulatie precies in het seizoen waarin Ajax aan de wederopbouw begint, en dat raakt de inkomsten van seizoenen erna.

En er is de etalage. Het verdienmodel draait op het ontwikkelen en verzilveren van spelers. Donderdagavonden in Europa zijn de plek waar dat zichtbaar wordt voor scouts uit grotere competities. Een talent dat presteert tegen een Italiaanse middenmoter wordt anders gewogen dan datzelfde talent in een Eredivisie-uitwedstrijd op een natte donderdag.

Subscribe now

Geen Europa betekent een gemist etalagejaar voor de volgende generatie. Moeilijk te isoleren in cijfers, maar voor een club die structureel afhankelijk is van transferwinst niet te verwaarlozen.

Conclusie

Sportief is de discussie over die play-offs legitiem. Een vroege voorronde-start, een transitieseizoen, een trainer die nog op te leiden is: er valt iets voor te zeggen om dit seizoen zo snel mogelijk te sluiten en maximale voorbereidingstijd te hebben.

Financieel is het glashelder, maar dan moet je het wel goed lezen. De vraag is niet “hoeveel premiegeld levert UECL minder op dan EL?”, want dat verschil is beperkt en wordt opgevangen door de begroting. De vraag is of die vier tot zeven Europese thuiswedstrijden er volgend seizoen wél of niet staan. Want recette is recette, of het nu UECL is of EL, en zonder Europa is recette nul.

UECL halen houdt die structurele recette-laag intact, houdt de coëfficiënten-accumulatie in stand, en houdt de Europese etalage open. UECL missen kost niet alleen die €25 miljoen; het tilt Ajax naar het downside scenario dat zich vertaalt in dwingende transferkeuzes die supporters de hele zomer terugzien.

Een play-off in het stadion van FC Volendam is niet bepaald de glamoureuze afsluiting waar deze club op had gehoopt. Het is daarentegen precies de juiste metafoor voor hoe ongemakkelijk dit seizoen is geworden. Maar financieel gezien is het allesbehalve optioneel.

Share

Niet alle artikelen werden gemaild. Dit heb je gemist. Plus: korting op het jaarabonnement mét een leuk extraatje erbij. Meer onderaan deze mail.

Ook voor feesten en partijen

Eerst een kleine sidenote die ik eigenlijk te weinig benoem: je kunt me ook inhuren.
Om live de wirwar van voetbalfinanciën een beetje logisch te maken:

• 🎤 Talks, panels en Q&A’s

• 🧠 Masterclasses en workshops

• 🎧 Podcasts en (achtergrond)gesprekken

• ✍️ Gastanalyses of duiding voor media

Altijd fact-based, zonder ruis, en met één doel: complexe materie begrijpelijk maken zonder het plat te slaan. Zoals:

• hoe het transferbudget écht werkt

• bestuur en governance (RvC, directie, Kroes/Mislintat-achtige dossiers)

• jaarcijfers leren lezen

• beursgang (of -exit), het stadion, financiële spelregels, etc.

Alles is (in principe) remote/online. Dus ook prima voor een last-minutesessie of bedrijfsuitje richting de zomer. Stuur een bericht via de knop of stuur me een mail via: jos@resonado.nl

NIEUWE ARTIKELEN

Nog één laatste keer over Akpom

Niet te missen en nu zijn transfer definitief is, zet Ajax Financials de cijfers rondom Akpom nog een keer op een rijtje. Met een paar interessante details over de timing, zijn salaris, het effect op het budget en waar de blik nu op gericht gaat zijn.

➡️ Lees de afsluiter (gratis)

Of Iraola een haalbare trainer is

Hij is Spaans, beschikbaar en er was een gerucht dat Jordi hem gesproken had. Een topfavoriet bij de kenners, maar hoe realistisch is het? Niet alleen financieel, maar ook qua perspectief en status. Is Crystal Palace aantrekkelijker dan Ajax?

➡️ Lees de analyse

Actuele transferdossiers doorgerekend

Godts wel of niet verkopen? Wat zijn de gevolgen van kiezen tussen Weghorst en Dolberg? En wat is gunstig rondom de drie linker centrale verdedigers straks: Baas, Kaplan en Janse?

➡️ Lees de doorrekening

Dossier: Het Nieuwe Transfersysteem (3x…)

Voor de mensen die Ajax Financials al langer volgen, is mijn lichte obsessie met de aanstaande wijzigingen in het FIFA-transferreglement bekend. Deze week was er een update omdat er een hervormingsvoorstel naar buiten kwam.

Ook publiceerde ik hier twee interviews: een met juridisch expert Martin Bax en een met hoogleraar economie Thomas Peeters om hun perspectief te geven.

Binnenkort volgt een zevende en laatste deel waar de implicaties voor Ajax concreet gemaakt gaan worden. Volg het dossier, je kunt nog bijlezen!

➡️ Hier vind je het complete dossier met alle artikelen

Subscribe met speciale mei-korting

Alles over… de salarissen van Ajax (die je online vindt)

Iedereen die zoekt naar of leest over salarissen van Ajax-spelers komt vroeg of laat uit bij websites als Capology, SalaryLeaks, etc. Maar hoe betrouwbaar is deze informatie?

➡️ Lees de nieuwste Alles over… (gratis)

OVERIGE MEDIA

Poen & Pegels podcast

Ondertussen al bij de vijfde aflevering van de podcast waar Ajax Financials en de Pantelic Podcast de handen in elkaar slaan. Deze keer over het transferbudget van deze zomer. Zoals altijd is er een bijbehorend artikel én een verdiepend artikel.

Eerder ging het al over de Champions League-miljoenen, contractontbinding, wat Ajax voor een trainer kan betalen en de 200 miljoen besparing van Alex Kroes.

➡️ Luister via Spotify. Liever bekijken? Ga dan naar FC Afkicken op YouTube.

EENMALIG DONEREN: BUYMEACOFFEE

Diepe Zakken

In de tweewekelijkse rubriek op Ajax Showtime ging het deze keer over drie discussiepunten tussen de financiële en technische directeur. Ongetwijfeld botsen Jordi en Shashi af en toe, want hun doelen liggen niet zomaar op één lijn.

➡️ Lees het stuk

KLEINE UPDATES

Posts op X:

• Een goede reden om Mika Godts níét te verkopen.

• Het vertrek van Ethan Butera creëert toch wat ruimte deze zomer.

• AS Roma nam Donyell Malen definitief over, waardoor Ajax ondertussen al meer dan €1 miljoen aan hem verdiende.

• Alle beetjes helpen, zo ook de solidariteitsafdracht bij de transfer van Tom de Graaff naar PEC Zwolle.

Subscribe met speciale mei-korting

Onderzoek naar financiële gezondheid van clubs:

De Universiteit van St. Gallen publiceerde een uitgebreid onderzoek naar de financiële gezondheid van Europese voetbalclubs en de relatie met prestaties. Misschien niet heel veel nieuws voor de vaste volgers van Ajax Financials, maar de resultaten zijn interactief en makkelijk te vergelijken met andere clubs.

Voor wie tot hier is gekomen: goed nieuws!

Met de transferzomer aanstaande ga ik iets nieuws doen:

Een uitgebreid E-BOOK waarmee je de hele transferperiode beter leert lezen.

Geen clickbait, maar:

• hoe transfers financieel doorwerken (afschrijvingen, salarissen, timing)

• wat “budget” eigenlijk betekent (en waarom het geen potje is)

• hoe je zelf kunt inschatten wat wél en niet kan

Die wordt gratis voor jaarabonnees (i.p.v. €19,95).

En alsof dat nog niet genoeg reden is om betaald jaarabonnee te worden, is er voor de snelle beslissers de hele maand mei een kortingscode van 20% (ook voor maandabonnees die willen upgraden).

PAK NU 20% KORTING

Waarom upgraden?

• toegang tot alle artikelen (inclusief deep dives, waar het echte werk zit)

• beter snappen wat er gebeurt, voordat de rest het doorheeft

• van €50 naar €40 per jaar is een flinke korting t.o.v. maandelijks betalen

• en straks dus dat e-book als bonus, voordat de jaarlijkse abonnementsverhoging op 1 juli in werking treedt.

  Subscribe now

En voor wie écht onderdeel wil worden van het project:

De 14: de foundersgroep met directe toegang, de spreadsheets achter de artikelen, exclusieve webinars en lifetime-toegang tot toekomstige producten. Er zijn nog enkele plekken!

➡️ Meld je aan voor De 14 door op de afbeelding te klikken:

Share

Voor wie dit dossier de afgelopen maanden volgt, is dat patroon herkenbaar. Een naam komt op, zingt rond, verdwijnt. Het frame dat Jordi Cruijff per definitie een Spaanse trainer zoekt, zorgt ervoor dat vrijwel elke beschikbare Spaanse hoofdcoach op enig moment de revue passeert. Iraola (Spaans, Baskisch, met drie jaar Premier League-bewijs op zak) past daar moeiteloos in.

Eerlijk bekeken is hij níét de meest waarschijnlijke uitkomst voor Ajax. Daarvoor zit hij inmiddels in een ander deel van de markt, en daarvoor weegt vooral de Europese vraag te zwaar mee in zijn afweging. Engelse media koppelen zijn naam dezer dagen vooral aan Crystal Palace, dat zelf na een woelige eigenaarswisseling en een Europese campagne aan een nieuw hoofdstuk werkt, en in mindere mate aan Chelsea.

Subscribe now

Dat speelveld zegt iets over waar Iraola op dit moment in de markt staat, en daarmee over de financiële realiteit waar Ajax in beweegt: concreter dan elke generieke discussie over wat Amsterdam voor een trainer zou moeten of kunnen betalen.

Twee Engelse middenmoters, twee verschillende businessmodellen

Bournemouth en Crystal Palace ogen op de ranglijst gelijksoortig, beide schuren/schuurden tegen de top zes aan, beide nemen deze zomer afscheid van hun trainer, maar in hun bedrijfsvoering zijn ze nauwelijks vergelijkbaar.

Bournemouth

Onder eigenaar Bill Foley een uitgesproken selling and developing club. Onder Iraola is de club achtereenvolgens 12e en 9e geworden in de Premier League, en strijdt nu om een Europese plek met opnieuw een clubrecord aan punten in zicht.

In datzelfde seizoen is voor circa 250 miljoen pond aan spelers verkocht: Huijsen, Kerkez, Zabarnyi, Ouattara, Semenyo. Dat is geen incident, dat is het model. Iraola’s intensieve, verticale speelstijl is daarbij niet alleen een sportief instrument, maar ook een etalage. Spelers worden onder hem zichtbaar, leveren transferwaarde op, en de cyclus begint opnieuw.

Lees hier meer over hoe Ajax commercieel vergelijkt met Europese clubs

Crystal Palace

Zit financieel in een ander hoofdstuk. Eind 2024/25 won de club de FA Cup tegen Manchester City (de eerste hoofdprijs in 119 jaar clubgeschiedenis) en aansluitend de Community Shield tegen Liverpool.

In de zomer van 2025 verkocht John Textor zijn aandeel aan Woody Johnson, eigenaar van de New York Jets, voor circa 190 miljoen pond. Die deal voltrok zich onder druk: Textors multi-club-vehikel Eagle Football stond financieel op spanning, en zustermaatschappij Olympique Lyon werd in dezelfde periode door de Franse tuchtcommissie DNCG bedreigd met administratieve degradatie naar Ligue 2. Een vonnis dat pas na Textors aftreden eind juni 2025 in hoger beroep werd teruggedraaid. De Palace-opbrengst was onderdeel van het cashflow-plan om Eagle te stabiliseren.

Subscribe now

Diezelfde transactie was tegelijkertijd de oplossing voor een Europees vraagstuk: vanwege multi-club-eigenaarschap met Lyon was Palace door UEFA gedegradeerd van Europa League naar Conference League; het toernooi waar de Eagles inmiddels in de finale staan. Op de ranglijst is het beeld minder fraai: na een sterke seizoensstart staat de club rond de twaalfde tot vijftiende plaats.

Twee clubs dus, beide ambitieuze middenmoters, maar Bournemouth oogst inmiddels door spelers te ontwikkelen en te verkopen, terwijl Palace via prijzen, Europa en een nieuwe eigenaar een trapje hoger probeert te komen. Voor een trainer die wil doorgroeien zijn dat verschillende producten.

Lees hier meer over het belang van Europees voetbal voor Ajax

Waarom Iraola gewild is, en wat hij verdient

Iraola’s profiel verklaart waarom de telefoonlijsten bij meerdere clubs tegelijk oplopen. Hij is 43, heeft drie seizoenen Premier League-bewijs, werkt herkenbaar met beperkte middelen, en zijn ploegen ontwikkelen jonge spelers naar substantiële transferwaarde. Stilistisch (hoge intensiteit, verticaal voetbal, tegenstander ontregelen) past hij in de categorie waarin Ajax structureel zou moeten vissen. Tactisch onderlegd, internationaal zichtbaar, ervaren genoeg voor autoriteit, jong genoeg om door te groeien. Is hij betaalbaar?

Read more

In één antwoord legt Cruijff het mechanisme van een transferbudget bloot: inventiviteit waar het kan, verlies nemen om van salaris af te komen, huur om kosten te verschuiven zonder het aankoopbudget te belasten. Opvallend: hij vraagt niet om meer geld om kampioen te worden. Hij belooft het te doen met wat er ligt.

Subscribe now

1. Operationeel en transfer staan minder los van elkaar dan het lijkt

Formeel klopt de boekhoudkundige scheiding tussen operationeel resultaat (tickets, sponsoring, tv-geld, salarissen, wedstrijdkosten) en transferresultaat (afschrijvingen tegenover transferwinst): operationeel resultaat eerst, transferresultaat erbovenop. Daartussenin kun je schuiven. Alleen is dat verleidelijker dan verstandig.

Stel dat Ajax dit najaar geen Europees voetbal speelt. Het verschil met Europa League-deelname loopt voor Ajax al snel op tot €30 à €35M (afhankelijk van prestaties), Conference League ligt daar een paar miljoen onder. Dat zijn serieuze gaten op een operationele begroting van rond de €200M, terwijl de salarisbasis nog ruim boven de €100M ligt.

Lees hier meer over de financiële implicaties van geen Europees voetbal

In de discussie wordt dan vaak makkelijk gedacht dat Ajax dat gat maar dicht met extra transferwinst. Boekhoudkundig kan het. Strategisch is het een ander verhaal.

Read more

🎙 Dit artikel hoort bij de nieuwe Poen & Pegels-aflevering,
onderdeel van de Pantelic Podcast. 🎙

Liever luisteren of kijken? Je vindt de aflevering op Spotify of YouTube.
Liever lezen of nalezen? Je bent op de goede plek.

Direct naar het verdiepende artikel? Dat vind je hier.

Vroeger, als de kermis in het dorp was, ging ik bij familie langs om geld op te halen. Een tientje hier, een paar gulden daar. Gecombineerd met wat spaargeld wist ik wat ik kon uitgeven aan suikerspinnen en botsauto’s. Dat was mijn budget.
(Wie de podcast heeft geluisterd, kent deze metafoor al. Voor wie ‘m nog niet kent: hier komt-ie alsnog.)

Veel supporters denken dat de transfermarkt zo werkt. De technisch directeur stapt langs de financieel directeur, krijgt een bedrag mee, en gaat shoppen. Vraag is dus: hoeveel zit er deze zomer in dat envelopje voor Jordi Cruijff?

Subscribe now

Het antwoord is dat zo’n envelopje niet bestaat. Cruijff zelf zei het zaterdag glashard tegen ESPN-verslaggever Hans Kraay jr., na Ajax-PSV: “Een tussenjaar bij Ajax bestaat niet. Wij moeten volgend seizoen kampioen worden.” En op de vraag wat hij gaat doen in een zomer met weinig middelen: “Dan zullen we heel inventief moeten zijn en zullen spelers die we voor veel geld hebben gekocht voor minder weg moeten. We zullen moeten huren.”

Dat is geen omcijfering van een budget. Dat is een werkwijze. En in die zinnen zit precies de structuur waarmee een transferbudget bij Ajax echt wordt gemaakt: drie knoppen die elke transfer tegelijk raakt.

De drie knoppen

Bij elke transfer (inkomend en uitgaand) bewegen drie boekhoudkundige onderdelen mee: salaris, afschrijvingen en transferwinst. Waarom boekhouding? Omdat een voetbalclub uiteindelijk wordt afgerekend door de KNVB en UEFA op de cijfers in haar jaarverslag, niet op cashflow alleen.

Cruijffs antwoord aan Kraay raakt alle drie. “We zullen moeten huren” gaat over salaris. “Voor veel geld gekocht voor minder weg” gaat over afschrijvingen én transferresultaat. Wat hij in twee zinnen samenvat, is wat hieronder wordt uitgewerkt.

En het verklaart meteen waarom de vraag “wat is het budget?” geen enkel getal als antwoord kan hebben.

Salaris: het echte probleem

We beginnen met salaris, want daar zit Ajax het strakst in.

Salaris is geen apart hokje in de boekhouding. Het zit in de gewone exploitatie, samen met tickets, sponsoring, tv-geld en wedstrijdkosten. Het operationele deel van de jaarrekening.

Vorig seizoen, in 2024/25, ging er ongeveer €109M aan salaris uit op een totale lasten van zo’n €200M. Dat is meer dan de helft. In het eerste halfjaar van 2025/26 was dat €64M, wat op jaarbasis ruim €128M zou betekenen. Nog nooit was het zo hoog: €110M was het vorige ‘record’.

Daar zaten eenmalige kosten bij (afkoopsommen Heitinga en Keizer onder andere) en hogere CL-bonussen, maar de richting is duidelijk: Ajax zit te hoog in salaris. De inkomsten zijn namelijk te laag en operationeel (vóór transfers) draait de club verlies.

Lees hier alles over de halfjaarcijfers

Wat verandert er op 1 juli bij de start van het nieuwe boekjaar? Niet zoveel. Akpom is ondertussen weg. Mogelijk vertrekken Zinchenko, Tomiyasu en Weghorst, maar die kunnen ook verlengen. En: huurspelers komen terug. Per saldo daalt de loonsom dus nauwelijks vanzelf. Ajax zal moeten ingrijpen.

Hier zit de eerste laag onder Cruijffs blueprint. “Spelers die we voor veel geld hebben gekocht voor minder weg” is geen budget-truc; het is een salaris-truc. Bij elke verkoop (ongeacht winst of verlies op de transfersom) verdwijnt het volledige salaris van de loonlijst. Dat is de échte hefboom. En “we zullen moeten huren” werkt aan dezelfde knop: een verhuurde speler verlaat de eigen loonlijst grotendeels of helemaal, ook al blijft hij in afschrijving doorlopen.

Het transferbudget begint dus met de vraag wie Ajax van de loonlijst af krijgt. Pas daarna ontstaat er echte ruimte om te bewegen.

Afschrijvingen: de echte aankoopruimte

Dit is het stuk dat het dichtst bij wat fans “transferbudget” noemen, in de buurt komt.

Aankopen worden uitgesmeerd over de contractduur. Een speler van €20M op een contract van vijf jaar kost €4M per jaar aan afschrijving. Maar die last loopt door, ook als de speler verhuurd wordt. Alleen bij verkoop verdwijnt de boekwaarde van de balans.

Ajax eindigt het lopende seizoen met ongeveer €40-42M aan afschrijvingen. Dat is al jaren een soort streefplafond. Alex Kroes had het zelfs over nog iets minder. Met het vertrek van Akpom, en mogelijk Zinchenko en Weghorst, ontstaat er per 1 juli zo’n €3 à €5M ruimte. Vertaald naar nieuwe transfersommen: €15 à €20M aan inkomende transfers, als Ajax het plafond wil aanhouden.

Subscribe now

Belangrijk om te onthouden: verhuurde spelers tellen mee voor de afschrijving. Wie nu denkt dat een verhuring “ruimte maakt” voor een nieuwe aankoop, kijkt naar de verkeerde knop.

Dit is dus het eerste concrete getal van deze zomer. Vanaf de start heeft Ajax een aankoopbudget in de orde van €15 à €20M. Niet niks mee, maar ook niet de tientallen miljoenen die hier en daar geroepen worden.

Transferwinst: wat Ajax moet “vinden”

De derde knop is transferwinst en dat is geen meevaller, maar een verplichting.

Met €40M aan afschrijvingen per jaar, moet Ajax elk seizoen ongeveer datzelfde bedrag aan transferwinst binnenhalen om de afschrijvingen af te dekken. Een gat van €40M dat elk jaar opnieuw gevuld moet worden met winst op verkopen.

En “winst” is hier letterlijk: van wat een club voor een speler betaalt, gaat niet alles naar Ajax. Solidariteitsbijdragen, opleidingsclubs, doorverkooppercentages en zaakwaarnemers gaan er allemaal vanaf: gemiddeld houdt Ajax zo’n 75% over. Daarna moet ook nog de boekwaarde van de speler worden afgetrokken om tot de winst te komen.

Dat is waarom een eigen jeugdspeler verkopen veel meer oplevert dan een dure aankoop verkopen. Twee voorbeelden uit het afgelopen jaar maken het concreet:

Kenneth Taylor vertrok afgelopen winter voor zo’n €17M. Geen boekwaarde (eigen jeugd), alleen intermediairs eraf. Al met al zo’n €14M boekhoudkundige winst.

Bryan Brobbey ging vorige zomer voor €20M. Maar er moest een deel naar RB Leipzig (vanwege een eerder doorverkoopbeding) plus de boekwaarde eraf. Onder de streep bleef rond de €10M winst over.

Twee transfers van vergelijkbare grootte, boekhoudkundig totaal verschillend.

Lees hier meer over waarom Brobbey en Taylor nog extra miljoenen voor Ajax kunnen opleveren.

De Godts-paradox

Hier komen we bij Mika Godts, wiens situatie de paradox van een transferzomer perfect blootlegt.

Stel: Godts vertrekt voor €40M. Lage boekwaarde (eigen jeugd, weinig betaald), beperkte aftrekposten: pure winst van €30 à €40M is realistisch. Met één transfer dicht Ajax een groot deel van het transferresultaat-gat voor het seizoen.

Maar Godts heeft ook lage afschrijvingen (eigen jeugd) en een relatief laag salaris. Zijn vertrek maakt nauwelijks ruimte aan de aankoopkant of op de loonlijst. En als Ajax met die transferwinst dan een nieuwe speler haalt voor €15M, gaan onderaan de streep zowel de afschrijvingen als het salaris omhoog.

Een goede verkoop levert dus niet automatisch méér ruimte op. Soms juist meer kosten. Het hangt af van wat de speler ooit kostte, en wat hij verdiende.

Ter illustratie: Dolberg en Weghorst staan dichter bij elkaar dan je zou denken. Dolberg moet nog ongeveer €10M opleveren om quitte te spelen op zijn boekwaarde, maar maakt €2,5M per jaar aan afschrijvingsruimte vrij plus zijn salaris. Weghorst maakt €1,5M afschrijvingsruimte per jaar vrij, vertrekt transfervrij (geen winst, geen verlies) en levert ook fors salaris op.

Lees hier meer over de actuele transferdossiers, zoals Godts, maar ook de keuze tussen Baas, Kaplan en Janse

Waarom rekenen niet zo simpel werkt

Hier breekt het Football Manager-denken af. “Verkoop A, B en C voor samen €60M; koop D en E voor samen €50M; budget van €10M opzij.” Klinkt logisch. Klopt niet.

Want hoe groot is de boekwaarde van A, B en C? Wat zijn hun salarissen ten opzichte van D en E? Hoe lang zijn de contracten? Wat staat er in de dealstructuur: bonussen, doorverkoop, gespreide betaling?

Subscribe now

Cruijffs woord “inventief” is daarom geen retoriek. Het is het verschil tussen een TD die alleen op transfersommen rekent en een TD die alle drie de knoppen tegelijk afweegt.

Een vuistregel die wél werkt

Voor wie thuis wil meerekenen: kijk niet naar de verwachte verkoopprijs van een speler, maar naar wat Ajax ooit voor hem betaalde.

Een dure aankoop verkopen levert ruimte op. Gloukh, Sutalo, Wijndal: hun vertrek geeft directe verlichting op de afschrijvingsruimte, plus salaris. Omdat er ooit ook veel geld voor betaald werd en ze dus elk jaar veel ruimte innemen.

Een jeugdspeler verkopen levert winst op, maar geen ruimte. Godts, Baas, Fitz-Jim: hun vertrek geeft pure transferwinst, maar maakt nauwelijks budget vrij voor nieuwe aankopen.

Allebei nuttig. Allebei nodig, dit jaar. Maar het zijn fundamenteel verschillende soorten transfers, met fundamenteel verschillende effecten op het budget.

Slot: Cruijffs blueprint

“Een tussenjaar bestaat niet. Wij moeten volgend seizoen kampioen worden.” En tegelijk: inventief zijn, voor minder weg, huren.

Dat is, in een handvol zinnen, het speelboek voor de zomer. En het opvallende aan Cruijffs antwoord is wat hij níét zegt. Hij vraagt niet om extra middelen om kampioen te worden. Hij vraagt niet om vooruit te investeren. In het verdiepende artikel waarom dat een goed signaal is.

Hij belooft het te doen met de drie knoppen (salaris kwijtraken, afschrijvingen vrijspelen, transferwinst pakken) en met de creativiteit die daaromheen mogelijk is.

Lees hier meer over de cijfers achter Jordi Cruijffs ervaring als TD

“Ik ben hier niet om vrienden te maken,” zei Cruijff in hetzelfde gesprek. “Ik ben hier om beslissingen te nemen.” Voor wie de drie knoppen begrijpt, is duidelijk waarom dat geen losse zin is. Verlies nemen op spelers die je net of duur zijn aangetrokken, voormalige basisspelers verhuren, talentvolle jongens laten gaan: geen van die beslissingen is comfortabel. Allemaal zijn ze nodig.

Daarmee is “wat is het budget?” misschien wel de verkeerde vraag. De juiste vraag is: in welke volgorde durft Ajax de drie knoppen te draaien, en welke instrumenten zetten ze daarbij in?

Daarmee lijkt het bijna op een gokautomaat op de kermis. Alleen dan niet voor de lol, maar om het echie. Is Jordi behendig en slim genoeg om het spel succesvol te spelen?

Het is, voor de afwisseling, een keer een meevaller. Hier de drie effecten op de Ajax-balans (transferresultaat, salaris, afschrijvingsruimte) en een korte vooruitblik op het volgende dossier.

Subscribe now

Wat blijft er netto over?

£8 miljoen is tegen de huidige koers ongeveer €9,2 tot €9,3 miljoen. En dus wat Ipswich Town betaalt, niet wat Ajax ontvangt. Vuistregel bij dit type uitgaande transfer: na 5% solidariteitsafdracht, circa 15% voor zaakwaarnemer en speler, en wat overige kosten houdt Ajax zo’n 75 tot 80% over. Dat is bruto €7 tot €7,4 miljoen.

Lees hier meer over andere meevallers waar Ajax op hoopt

Daar gaat de resterende boekwaarde nog vanaf. Akpom kwam in 2023 voor €12,3 miljoen plus maximaal €2 miljoen aan bonussen, op een vijfjarig contract. Een deel van die bonussen is vrijwel zeker uitgekeerd (speeltijd, basisplaatsen, doelpunten en Champions League behaald in zijn eerste anderhalf jaar), wat de jaarafschrijving op €2,5 tot €2,7 miljoen brengt. Na bijna drie seizoenen staat hij nog voor pakweg €5 tot €5,5 miljoen op de balans.

Onderaan de streep: een transferresultaat van circa €2 miljoen positief. Geen wereldwinst. Wel, en dat is het punt, boekhoudkundig géén verlies, ondanks dat de transfersom ruim onder de aanschafprijs ligt.

Gunstige timing

En de timing klopt. Het moment dat de optie verplicht wordt, is ook het moment dat de transfer formeel plaatsvindt. Daarmee hoort de transactie boekhoudkundig in het lopende boekjaar (afloop 30 juni 2026). Vandaar ook de persberichten op deze datum.

Subscribe now

Die €2 miljoen valt daarmee in een jaar dat op basis van de halfjaarcijfers afstevent op €15 tot €18 miljoen operationeel verlies, te dekken door een transferresultaat van naar verwachting €15 tot €20 miljoen. Klein bedrag, groot effect aan de marge: het is precies het soort meevaller dat het verschil maakt tussen rode en zwarte cijfers onderaan de jaarrekening.

Detail voor de liefhebbers: omdat de transfer twee maanden vóór jaareinde wordt geboekt, draagt Ajax dit jaar twee maanden minder van het salaris en valt iets meer afschrijving in dit boekjaar dan bij een transfer per 1 juli.

Het salaris

Lang onderwerp van speculatie, met geruchten in de range van €2 tot €5 miljoen per jaar. Via bronnen dicht bij de club ligt het werkelijke jaarsalaris dichter bij de €4 miljoen. Of dat in- of exclusief Champions League-bonus is, blijft onduidelijk. Hoe dan ook: een grootverdiener.

Een nuance voor de korte termijn: een deel van Akpoms salaris is dit seizoen al door Ipswich gedragen. De directe verlichting in het lopende boekjaar is dus kleiner dan het volledige jaarsalaris suggereert. Pas vanaf komend seizoen valt het hele bedrag uit de Ajax-loonsom.

Daar zit dan ook de echte winst. De salariskosten over het eerste halfjaar lagen op een record van bijna €64 miljoen, en de druk om die post structureel terug te brengen is fors, zeker zonder CL-premies aan de inkomstenkant volgend seizoen. Akpom is een van de weinige grote posten die zonder onderhandelingen aan Ajax-zijde verdwijnt.

Lees hier meer over sites als Capology en Salaryleaks en hun betrouwbaarheid

De afschrijvingsruimte

Met Akpom van de balans verdwijnt structureel €2,5 tot €2,7 miljoen uit de jaarlijkse afschrijvingspost. Bij een richtlijn van €40 miljoen totaal (en een actuele teller die nét daarboven uitkomt) is dat fundamenteel.

Dit in combinatie met het wegvallen van ook Butera, waar vandaag bekend werd dat zijn aflopende contract niet verlengd wordt, en mogelijk ook het vertrek van Zinchenko en Weghorst, kan de afschrijving afnemen met zo’n €5-6 miljoen per jaar (mits ze alle drie vertrekken). Er ontstaat dan ruimte voor zo’n €20 tot €25 miljoen aan nieuwe transfersom, zonder over het plafond te gaan. Dat is wat Akpom in essentie doet: niet zozeer het bedrag dat binnenkomt, maar de speelruimte die hij aan de uitgavenkant achterlaat.

En nu: Mannsverk

Een tweede koopoptie hangt nog in de lucht. Sivert Mannsverk wordt verhuurd aan Sparta Praag, mét koopoptie. Hoogte onbekend, niet bindend.

Ruwe rekensom: vanaf circa €3 miljoen draait Ajax quitte op het transferresultaat, gegeven dezelfde aftrekposten en een resterende boekwaarde van zo’n €2,4 miljoen (€1,2 miljoen jaarafschrijving). Aannemelijk dat de optie ergens in die orde van grootte ligt.

Subscribe now

Sparta Praag heeft eerder bedragen van die omvang uitgegeven qua transfers, maar dan zit je aan de bovenkant van wat in Praag gangbaar is. Sportief vechten ze nog om Champions League-voorronden; de landstitel lijkt buiten bereik. Mannsverk speelt redelijk regelmatig, maar of dat genoeg is voor het lichten van de optie blijft de vraag.

Salaristechnisch is het effect bescheiden vergeleken met Akpom (lager basisbedrag, wel een stevige CL-bonusconstructie). De winst zit dan vooral in nóg eens €1,2 miljoen afschrijvingsruimte.

Welkom in een zomer waarin elke euro telt. Eén meevaller binnen, één in onderhandeling.

Share

Op deze pagina vind je alle artikelen uit het dossier Het Nieuwe Transfersysteem.
De reeks gaat over wat er juridisch, economisch en praktisch verandert. En vooral wat dat betekent voor Ajax.

De reeks is gebaseerd op gesprekken met juristen, economen en mensen uit de transferwereld, en volgt stap voor stap hoe dit systeem zich ontwikkelt.

Subscribe now

Deel 1 — Diarra-arrest: waarom het transfersysteem juridisch verandert

Waarom iedereen roept dat alles verandert — en Ajax dit toch serieus moet nemen

De start van de reeks.

De kern: het Diarra-arrest heeft het transfersysteem niet afgeschaft, maar wel het juridische fundament verschoven.
Spelers zijn werknemers, geen bezit, en schadevergoedingen moeten proportioneel en voorspelbaar zijn.

Aan de buitenkant lijkt alles nog hetzelfde. Maar onder de oppervlakte verschuift de macht van instituties naar contracten. En dat raakt precies Ajax’ businessmodel.

Lees deel 1 over het Diarra-arrest

Deel 2 — Waarom er nog weinig verandert in de transfermarkt

Waarom er ondanks Diarra transferrecords gebroken worden en er nog zo weinig zichtbaar verandert

Als het systeem echt verandert, waarom zien we dat dan niet? Omdat iedereen wacht.

Clubs, spelers en zaakwaarnemers zitten in een soort prisoner’s dilemma:
iedereen weet dat verandering komt, maar niemand wil als eerste bewegen.

De echte verschuiving zit niet in €100M-transfers, maar in:

• contractbreuk

• gratis exits

• en clausules

Lees deel 2 hier

Deel 3 — Justice for Players als versneller van verandering

Waarom Justice for Players de echte versneller kan worden en FIFA dat liever niet ziet

Verandering komt zelden uit overleg. Justice for Players probeert via collectieve juridische acties het systeem te forceren: niet via FIFA, maar via de rechter.

Dat verschuift het speelveld van beleid naar rechtspraak. En juist dát maakt hen potentieel de grootste katalysator van verandering.

Lees deel 3 over Justice for Players

Deel 4 — Hoe het nieuwe transfersysteem eruit gaat zien

Hoe het de nieuwe situatie er waarschijnlijk uit gaat zien

Geen revolutie. Geen reset. Wat waarschijnlijk komt, is een herkalibratie:

• transfers blijven bestaan

• protected periods blijven bestaan

• maar clausules worden het centrale instrument

Niet één vast bedrag, maar slimme, gelaagde contractmechanismen.

Lees hier deel 4

Deel 5 — Het juridische perspectief op Diarra

Waarom Diarra juridisch groot is, maar ook voorlopig weinig verandert

Juridisch is dit misschien wel de belangrijkste verschuiving. Rechters kijken steeds kritischer naar de FIFA als “arbeidswetgever”. Dat zet het systeem onder druk.

Tegelijk is de praktijk nog stil, omdat:

• regels nog niet zijn aangepast

• jurisprudentie ontbreekt

• en niemand het risico wil nemen

Lees deel 5 met voetbaljurist Martin Bax

Deel 6 — De economische impact van het nieuwe transfersysteem

Waarom Diarra economisch weinig oplost en Ajax dat het meest gaat voelen

Economisch verandert er minder dan vaak wordt gedacht. Het geld verdwijnt niet, het verschuift:

• minder naar transfersommen

• meer naar salarissen, bonussen en signing fees

Dat vergroot de verschillen tussen clubs. En juist clubs als Ajax voelen dat het eerst.

Lees deel 6 met econoom Thomas Peeters

[FIFA-update] Nieuwe transferregels richting 2026

FIFA bevestigt dat het streeft naar nieuwe transferregels deze zomer

FIFA werkt toe naar nieuwe regels vóór 1 juli 2026.

Geen revolutie, maar fine-tuning met meer nadruk op clausules, minder ruimte voor extreme claims en iets meer balans tussen club en speler.

Lees de FIFA-update

[Update] Eerste concrete hervormingsvoorstel

Het eerste hervormingsvoorstel voor het nieuwe transfersysteem

Voor het eerst ligt er een uitgewerkt model op tafel. De kern: een systeem waarin contracten leidend zijn en mogelijk zelfs caps op clausules worden geïntroduceerd.

Dat zou een fundamentele verschuiving betekenen: van transferinkomsten voor clubs naar salarissen voor spelers.

Lees het hervormingsvoorstel

Wat nog komt

De reeks is nog niet klaar.

Deel 7 wordt het stuk waar alles samenkomt:
De theorie, de juridische en economische inzichten: toegepast op de huidige Ajax-situatie en de aankomende transferzomer.

Daarnaast geldt:
Zodra de daadwerkelijke nieuwe FIFA-regels (RSTP) worden gepubliceerd, volgt er uiteraard een uitgebreide analyse. Niet alleen wat er verandert op papier, maar vooral wat dat betekent in de praktijk.

Aanvullend: Diepe Zakken (Ajax Showtime)

Naast deze Substack-reeks heb ik in de rubriek Diepe Zakken al eerder geschreven over de impact van het nieuwe transfersysteem op Ajax.

Deze stukken vormen een eerdere, meer praktische blik op dezelfde ontwikkeling:

Waarom transfersommen de grote uitdaging worden

Geschreven in aanloop naar de winterse transferperiode.

De kern: transfersommen staan onder druk door het Diarra-arrest, terwijl juist die inkomsten cruciaal zijn voor Ajax. Een transfer is in feite een compensatie bij contractbreuk, en juist die systematiek staat juridisch ter discussie.

Voor Ajax betekent dat:

• minder focus op maximale transfersommen

• meer focus op kostenreductie en salarissen

• en minder onderhandelingsmacht bij verkoop

👉 Lees dit Diepe Zakken-artikel

Waarom Ajax waarschijnlijk minder transferinkomsten gaat genereren

Een stap verder in dezelfde lijn via een gesprek met Diarra-expert Antoine Duval.

De conclusie: het is onwaarschijnlijk dat Ajax in de toekomst nog hetzelfde niveau aan transferinkomsten haalt. De club moet zich voorbereiden op een nieuwe realiteit met lagere opbrengsten en meer nadruk op kostenbeheersing.

Dat raakt direct:

• het bedrijfsmodel

• de selectieopbouw

• en de strategische keuzes op de transfermarkt

👉 Lees dit Diepe Zakken-artikel

Tot slot

Het nieuwe transfersysteem komt niet in één moment.

Het ontstaat in de ruimte tussen:

• rechtspraak

• contracten

• en praktijk

Niet wanneer FIFA iets aankondigt,
maar wanneer een contract wordt getest bij de rechter.

En precies daarom is dit geen verhaal van één transferwindow,
maar van een systeem dat langzaam kantelt.

Share

Zijn boodschap is tegelijk geruststellend en ongemakkelijk.

“Het transfersysteem is economisch gezien geen vrije markt, maar een set regels die de arbeidsmarkt bewust bijstuurt en fricties creëert.”

Dat ene inzicht zet meteen de toon voor alles wat volgt.

1. Geen markt, maar een ontworpen systeem

Volgens Peeters is het transfersysteem deels economisch verdedigbaar, maar slecht ontworpen. Het is geen spontaan vraag-en-aanbodmechanisme, maar een institutioneel kader dat mobiliteit beperkt om specifieke doelen te dienen.

Die doelen zijn er wel degelijk:

Contractuele stabiliteit, internationale uniformiteit en (vooral) het belonen van opleiding.

Juist dat laatste argument noemt Peeters economisch het sterkst onderbouwd. Clubs investeren jarenlang in jonge spelers zonder garantie op rendement; financiële compensatie bij vertrek is een prikkel die aantoonbaar werkt.

Wat dit betekent:

Diarra corrigeert geen economisch “fout” systeem, maar een juridisch ontspoord systeem dat economisch al suboptimaal was. Verwacht dus geen economische reset, wel een verschuiving binnen bestaande structuren.

2. Als transfersommen wankelen, waar gaat het geld dan heen?

Een veelgehoorde verwachting is dat lagere transfersommen leiden tot “minder geld” in het voetbal. Peeters is daar duidelijk over:

“Het geld verdwijnt niet. Het verschuift.”

Read more

Wat Ajax zelf publiceert

De jaarrekening 2024/25 is de enige harde, geverifieerde bron die we hebben. De kern in cijfers:

• Totale personeelskosten Ajax: €109,1 miljoen (lonen €101,6M + sociale lasten €6,0M + pensioenlasten €1,6M)

• Voetbal-segment: €84,2 miljoen, opgesplitst in €67,3M voor spelers en €16,9M voor technische en medische staf

• Overige (kantoor, commercie, jeugdopleiding non-spelend, scouts, et cetera): €25,0 miljoen

• Wedstrijdpremies binnen het voetbal-segment: €3,4 miljoen, oftewel 4,1% van die voetbal-loonsom

• Aantal fte’s: 483 totaal, waarvan 102 spelers, 141 technische en medische staf, en 240 overige medewerkers

Eén cijfer verdient onmiddellijke aandacht. In 2023/24 bedroegen die wedstrijdpremies slechts €0,6 miljoen (0,8% van de voetbal-loonsom). In 2024/25 bijna zes keer zoveel, in absolute zin een sprong van €2,8 miljoen. Die uitschieter is vrijwel volledig terug te voeren op de Europese kwalificatie en bijbehorende prestatiepremies in 2024/25, terwijl Ajax in 2023/24 niet of nauwelijks Europees voetbal van betekenis speelde. Eén seizoen verschil, drie miljoen extra premieuitkering.

Subscribe now

Het illustreert het meest fundamentele punt over voetballerssalarissen meteen: wat een speler in seizoen X krijgt uitbetaald, is iets compleet anders dan wat hij in seizoen X+1 krijgt, bij ongewijzigd contract.

Wat de jaarrekening niet doet, is uitsplitsen wat individuele spelers verdienen. Dat valt in Nederland onder commerciële vertrouwelijkheid. De KNVB en de FBO publiceren alleen het gemiddelde Eredivisie-salaris per seizoen, als wettelijke meetlat voor het minimuminkomen van niet-EU-spelers.

Anders gezegd: er bestaat in Nederland geen openbare bron die je vertelt hoeveel speler X bij Ajax verdient. De individuele cijfers die in de pers verschijnen, komen uit dezelfde mix van bronnen waar Capology, Salaryleaks en Salarysport ook uit putten.

Wat ‘spelerssalaris’ eigenlijk betekent

Voordat we naar de databases kijken, moet één misverstand uit de weg. De €67,3 miljoen die Ajax voor spelers boekt, is niet gelijk aan “wat onze spelers verdienen”. Het is een specifieke boekhoudkundige categorie. Daaromheen liggen vier lagen die supporters en zelfs middelmatige sportjournalistiek vaak door elkaar halen.

Laag 1: loonsom is niet hetzelfde als personeelskosten

Ajax’s totale loonkost komt op €109,1 miljoen, waarvan slechts €67,3M de salarispost spelers betreft. Wie de loonkost van Ajax wil afzetten tegen die van bijvoorbeeld PSV, moet vergelijkbare definities gebruiken, en dat is in de praktijk lastig. Sommige clubs nemen jeugdopleidingsstaf onder voetbal mee, andere onder algemeen, en zo verder.

Vergelijkingen op clubniveau kloppen alleen op het allerhoogste aggregatieniveau (totaal personeelskosten), of als je toegang hebt tot identieke uitsplitsingen.

Laag 2: werkgeverslasten komen boven het brutosalaris

Boven elke euro die een speler bruto verdient, betaalt Ajax sociale premies, pensioenpremies en specifieke voetballasten. Voor profvoetballers bestaat een aparte verplichte beroepspensioenregeling: het Stichting Contractspelersfonds KNVB (CFK), vastgelegd in de CAO Betaald Voetbal. Alle Nederlandse contractspelers vallen daar in beginsel onder.

Daarnaast lopen pensioenen van trainers, coaches en overig personeel via reguliere verzekeraars. In Ajax’s jaarrekening verschijnen die als pensioenlasten van €1,6 miljoen op een totale loonsom van €101,6M; relatief bescheiden, omdat de CFK-systematiek anders werkt dan een klassieke pensioenopbouw. De boodschap is structureel: een speler die €4M bruto “verdient”, kost de club al snel €4,3-4,7M aan totale loonkost. Dat verschil zit nooit in een Capology-cijfer.

Laag 3: salarispost is niet hetzelfde als spelerskosten

Dit is misschien het belangrijkste punt en de meest gemaakte fout in supporterscommentaren. Wat een speler de club kost, is iets fundamenteel anders dan wat hij verdient. Bovenop het brutosalaris en de werkgeverslasten komt de afschrijving op de transfersom (boekhoudkundig de jaarlijkse afboeking van de aankoopprijs over de contractduur).

Een speler die voor €25M is gekocht op een vijfjarig contract, kost de club €5M per jaar aan afschrijving, los van zijn salaris. Een Ajax-speler die op Capology op €3M staat aan basissalaris kan daarmee de club gemakkelijk €9-10M per jaar kosten als je salaris, werkgeverslasten en transferafschrijving optelt. Beide bedragen eindigen in de jaarrekening, maar in compleet verschillende rubrieken: salaris onder personeelskosten, afschrijving onder afschrijving immateriële vaste activa.

Laag 4: vast salaris is niet hetzelfde als wat een speler verdient

Het brutojaarsalaris dat in pers en database genoemd wordt, dekt zelden het complete inkomen van een speler. Daarbovenop komen tekengeld (vaak in cash uitbetaald in jaar 1, maar boekhoudkundig lineair gespreid over de contractduur), prestatiebonussen die per seizoen variëren, doorverkooppercentages bij eventuele toekomstige transfer, en imagecontracten waarbij de speler een aparte vergoeding krijgt voor naam- en beeldrechten. Dat gaat vaak via een persoonlijke BV en met een fiscaal gunstigere behandeling. Voor topspelers kan dit imagedeel 10-20% van het totaalpakket zijn.

Subscribe now

De som van die vier lagen verklaart waarom de optelsom van Capology-individuelen vrijwel nooit klopt met de Ajax-jaarrekening. Capology kijkt naar laag 4 (en zelfs daar alleen de basis), de jaarrekening boekt op laag 1 plus 2 plus delen van 4. Tussen die twee zit het gat dat supporters voortdurend verkeerd interpreteren.

Wat de salaris-databases eigenlijk doen

Capology

De serieuze speler in dit segment. Het bedrijf is opgericht in 2018, gevestigd in Denver, en heeft sinds 2022 een datapartnership met Sports-Reference/FBref, waardoor hun cijfers ook op de grote statistische voetbalsites verschijnen.

De methodologie is in beperkte mate openbaar: Capology combineert een netwerk van insiders dat bij contractonderhandelingen betrokken is met internationale persbronnen, en gebruikt voor de gaten een algoritme dat met meer dan twintig variabelen werkt: leeftijd, positie, datum laatste contract, klasse van de competitie, en zo verder. Op elke individuele rij toont Capology vervolgens een groen vinkje (Verified) of een rood kruis (Unverified estimation).

Belangrijk om te weten: het verificatiepercentage verschilt enorm per competitie. In de Premier League meldt Capology zelf rond de 96-97% geverifieerde salarissen na een transferwindow. In de Eredivisie ligt dat percentage substantieel lager. Voor een kleinere markt waar individuele contracten contractueel vertrouwelijk zijn en alleen via de jaarrekening worden geaggregeerd, is dat onvermijdelijk. Het betekent ook dat een aanzienlijk deel van de Ajax-salarissen op Capology in werkelijkheid een algoritmische schatting is, óók waar het groene vinkje staat: Capology zelf erkent dat ‘verified’ niet betekent dat een cijfer 100% klopt.

Salaryleaks

Een nieuwere concurrent en op het oog ambitieuzer in de verificatie. De site werkt met een tier-systeem en hangt zwaar aan tier 1-journalisten als Fabrizio Romano en David Ornstein, plus nationale outlets als L’Équipe, Marca en Calcio e Finanza. Voor Premier League-spelers en de Italiaanse Serie A werkt dat redelijk: daar is de pers dicht op contracten en lekken cijfers regelmatig.

Voor de Eredivisie geldt opnieuw het structurele probleem dat er weinig tier 1-bronnen op spelersniveau publiceren, dus belandt ook Salaryleaks vrijwel altijd in de “estimate”-categorie. Een interessant verschil met Capology: Salaryleaks toont op clubniveau wel apart “annual bonus bill” naast het basissalaris. Wat de werkelijke loonkost dichter benadert, maar nog steeds een schatting blijft.

Subscribe now

Salarysport

Een ander verhaal. De site noemt geen oprichters, geen bedrijfsnaam, geen kantooradres, en hanteert als contactadres een Gmail-account. De methodologie wordt op één regel afgedaan met “we trawl the internet for reliable sources.” Op fora van verschillende clubs (Plymouth, Brighton, Bristol City, Lincoln) wordt Salarysport stelselmatig als onbetrouwbaar bestempeld, met de veelgehoorde verdenking dat een deel van de cijfers gewoon uit Football Manager komt. Dat valt niet keihard te bewijzen, maar het patroon (gestructureerde positiecodering, geen bronvermelding per speler, opvallend exacte matches met FM-loonniveaus voor lagere divisies) is opvallend.

De vijf valkuilen waar lezers in trappen

1. Het basissalaris is niet wat een speler verdient

Capology rapporteert nadrukkelijk alleen het basissalaris in de gegarandeerde contractjaren. Bonussen, tekengeld, optiejaren, imagecontracten en doorverkooppercentages zitten er niet in. Voor een topspeler met een serieuze bonusstructuur kan het werkelijke jaarinkomen aanzienlijk afwijken van wat je op Capology ziet, in beide richtingen.

Specifiek voor Ajax is de bonusstructuur de afgelopen jaren bovendien nadrukkelijk verschoven. Ten tijde van Mislintat als technisch directeur zijn er duidelijke signalen dat de Champions League-bonus voor topspelers tot ongeveer een derde van het totale jaarpakket kon oplopen, in sommige gevallen richting de helft. Dat was destijds een correctie op een structuur waarin het vaste deel onverhoudingsgewijs zwaar was, en waarbij contracten na een gemist Europees seizoen onverteerbaar duur bleken.

Onder Kroes is die verhouding weer teruggebracht: het variabele deel was uiteindelijk te hoog gebleken in de praktijk. De nieuwe structuur lijkt logischer gekoppeld aan getrapte premies: voor de verschillende Europese toernooien en hoe ver in het toernooi Ajax komt. En er is natuurlijk ook nog een aparte kampioenschapsbonus.

Geen van die nuances is op Capology te zien. Twee Ajax-spelers met identiek basissalaris kunnen in de praktijk een fors uiteenlopend jaarinkomen hebben, simpelweg omdat hun bonusstructuur uit een ander tijdperk stamt.

Dan is er nog een laag die zelden wordt meegenomen: de zaakwaarnemerscourtage. Bij topspelers ligt die typisch in de orde van 3 tot 5% van het brutosalaris, soms hoger bij eenmalige transfers. Dat is contractueel weliswaar geen onderdeel van wat de speler “verdient”, maar het is wél onderdeel van wat de club aan dat salaris kwijt is.

2. Bruto en netto worden voortdurend door elkaar gehaald

In Engeland en de Premier League wordt traditioneel in brutobedragen gepraat. In Italië en Spanje hanteert de pers vaak nettocijfers. Nederland zit daar tussenin: de jaarrekening en VI rapporteren bruto, maar in cafégesprekken en op fora wordt vaak per ongeluk netto bedoeld.

Capology rekent zelf bruto naar netto om met landenspecifieke belastingtarieven, maar geeft beide bedragen weer. Wie alleen “het hoogste cijfer” onthoudt, vergelijkt al snel een Premier League-bruto met een Italiaans netto, en concludeert dat de spelers in Engeland twee keer zoveel verdienen. In werkelijkheid kan het verschil voor de speler zelf marginaal zijn.

Voor Nederlandse contracten geldt: het effectieve toptarief op werknemersinkomen ligt rond de 49,5%, dus een brutojaarsalaris van €4M komt op zo’n €2M netto uit, voor een topspeler zonder al te veel tekengeld. De 30%-regeling knabbelt daar in theorie aan, maar is voor topvoetballers door specifieke uitsluitingen vaak ingewikkelder dan in andere expat-sectoren.

3. Euro en pond worden door elkaar gegooid

Salarysport en Salaryleaks rapporteren standaard in ponden. Capology biedt euro, pond en dollar naast elkaar aan. Dat lijkt een detail, maar bij de huidige koers (£1 ≈ €1,17) maakt het structureel zo’n 17% verschil. Dat is meer dan de gemiddelde jaarstijging van een topcontract.

In de Nederlandse media zie je geregeld dat een cijfer van een Britse site zonder conversie wordt overgenomen als euro’s. Een speler die op Salarysport voor £1,5M staat, wordt dan tot €1,5M omgevormd in plaats van €1,76M. Of andersom: een werkelijk salaris van €4M wordt ‘in de pers gemeld’ als £4M, en dat cijfer gaat vervolgens een eigen leven leiden in transferspeculaties en contractanalyses.

4. Huurconstructies vertroebelen het geheel

Wie wordt gehuurd, betaald, of doorgeleend? In een aanzienlijk aantal gevallen blijft een deel van het salaris bij de uitlenende club. Soms wordt de hele loonstrook overgenomen, soms slechts een fractie, en soms zit er een prestatiegerelateerde verschuiving in.

Voor Ajax werkt dit twee kanten op. Spelers die op huurbasis komen, verschijnen op Capology met hun moederclub-salaris: een cijfer dat Ajax er niet aan betaalt. En spelers die Ajax zelf verhuurt, blijven in de eigen jaarrekening drukken voor het deel dat niet wordt doorbelast aan de huurder. Het zijn structureel twee verschillende waarheden, en geen openbare database kan ze betrouwbaar uit elkaar trekken.

5. Het algoritme kent de onderhandelingscontext niet

Dit is misschien de fundamenteelste beperking van algoritmische schattingen. Een algoritme kijkt naar een statisch profiel (leeftijd, positie, klasse competitie, recente prestaties) en spuugt daar een verwacht salaris uit. Wat het niet ziet, is de specifieke onderhandelingssituatie op het moment van tekenen.

Een paar concrete voorbeelden van hoe dat scheef gaat:

• Last-minute aankopen waarbij de club tegen een deadline aanrent en de speler uit nood haalt, kosten vaak structureel meer dan vergelijkbare profielen die rustig in juni zijn binnengehaald.

• Aankopen waarbij meerdere clubs serieus aan tafel zaten, rekenen die concurrentie door in het contract en dat verschil zie je niet terug in een algoritmische schatting.

• Spelers die werden binnengehaald om een blessure op te vangen, hebben soms onevenredig gunstige contracten omdat de club geen tijd had voor uitgebreide marktcheck.

• Hype-aankopen, waar de speler op een piek van zijn waarde komt, krijgen een hype-loonstrook die maanden later door een opvolger niet meer wordt gehaald op precies dezelfde positie.

Het gevolg is dat individuele Ajax-salarissen veel meer variatie kunnen vertonen dan een algoritme aankan. Twee spelers die op papier een identiek profiel hebben, kunnen in werkelijkheid 30% uit elkaar liggen. Alleen al door de markt rondom hun handtekening.

Subscribe now

Wat klopt er dan wél?

Het zou oneerlijk zijn om Capology af te schrijven als kletspraat. Op clubniveau klopt het totaal vaak verrassend aardig, omdat de jaarrekening publiek is en als anker dient. Capology zit voor 2025/26 op €33,2M voor de Ajax-eerste-selectie. Tel daar de jeugd, Jong Ajax en Vrouwen bij op (samen al snel €15-20M binnen de €67,3M spelerssalarispost), plus de bonussen, tekengeldcomponenten en imagecontracten die niet in Capology’s basissalariscijfer zitten, en je komt aanvaardbaar dicht bij wat de jaarrekening laat zien. De clubsom klopt ongeveer; de individuele verdeling is veel zachter.

Voor de top-10 best betaalde spelers van een club met veel publiciteit is Capology in de regel ook redelijk accuraat: die contracten lekken sowieso door de financiële pers, en Capology kan ze daar oppikken en verifiëren. Voor middenmoot-spelers, jongelingen en alles onder de absolute Eredivisie-top loopt het percentage modelfouten snel op. Daar wordt het algoritme dominant en gaat het steeds meer op een gemiddelde lijken.

Een laatste illustratie van hoe scheef de verdeling werkelijk is: Ajax heeft 102 spelers fte in dienst. Verdeeld over de €67,3M salarispost komt dat op een gemiddelde van €660.000 per fte. Maar dat gemiddelde is grotesk vertekend: jongere jeugdspelers verdienen €30-50k, Vrouwen typisch €40-100k, Jong Ajax-spelers €100-200k, terwijl een handvol eerste-elftalspelers in de miljoenen zit. Het zegt iets over hoe weinig betekenis een gemiddelde of een algoritmisch ingevulde median heeft op individueel niveau.

Het nieuwe probleem: AI gebruikt algoritme als feit

Eén dimensie die de afgelopen twee jaar serieus is gaan tellen: AI-zoekassistenten. Wie aan ChatGPT, Gemini, Perplexity of Claude vraagt wat speler X bij Ajax verdient, krijgt vaak een ogenschijnlijk gezaghebbend antwoord met een precies bedrag. Dat bedrag komt in negen van de tien gevallen direct uit Capology, of uit een blog die op zijn beurt Capology aanhaalt.

De tussenliggende waarschuwing (dit is een algoritmische schatting, geen geverifieerd cijfer) verdwijnt onderweg. Wat overblijft, is een getal in een vloeiende zin, voorzien van het kenmerkende AI-zelfvertrouwen. Het algoritme van de salarissite wordt zo gepresenteerd door het algoritme van de zoekassistent, en de schijn van precisie versterkt zichzelf.

Subscribe now

Dit is geen academisch punt. Het verklaart waarom journalistieke salaristellingen, fan-discussies en zelfs sommige professionele analyses in razend tempo hetzelfde cijfer overnemen en waarom dat cijfer in werkelijkheid bij niemand ooit op een loonstrook heeft gestaan. Voor een lezer die de oorsprong wil snappen, is de ankerregel onverminderd dezelfde: ga terug naar de jaarrekening en de bevestigde persbronnen. Alles daarbuiten is bewerking.

Hoe je een salarismelding ontleedt

Als ergens staat dat speler X bij Ajax €4 miljoen verdient, zijn er minimaal acht vragen die je kunt stellen voordat dat cijfer iets betekent.

1. Bruto of netto? Zonder dat onderscheid is een vergelijking zinloos.

2. Welke valuta? Een Britse bron in ponden zonder conversie misleidt structureel met 17%.

3. Welk seizoen geldt het voor? Een CL-bonus weegt mee in een seizoen met Champions League en valt weg zonder. Tussen 2023/24 en 2024/25 zat alleen al €2,8M verschil in premies voor Ajax als geheel.

4. Inclusief of exclusief tekengeld? Tekengeld komt cash in jaar 1 maar wordt boekhoudkundig over de hele contractduur gespreid.

5. Inclusief of exclusief bonussen? Capology rapporteert ze niet, jaarrekening en pers vaak wel.

6. Inclusief of exclusief imagecontract? Voor topspelers tot 20% van het totaal.

7. Wat is de bron: tier 1-journalist (VI, Ornstein), nationale topkrant, fanblog, algoritmische schatting? De keten van bewerkingen vertelt hoe hard het cijfer is.

8. Geldt dit voor een speler in dienst, een gehuurde speler, of een uitgeleende speler? In elk van die situaties betaalt Ajax een ander deel.

Een fractie van die vragen krijg je beantwoord door op een database te kijken. De rest zit in de context waarin het cijfer gepubliceerd is, en die context wordt door AI-samenvattingen vrijwel altijd gestript.

Drie vuistregels

Ten eerste: de loonsom in de jaarrekening is hard. Wat Ajax als geheel uitgeeft aan spelers staat zwart op wit in het jaarverslag, en die €67,3M is de meest betrouwbare ankerwaarde die er is. Die zegt iets concreets over de financiële slagkracht van de club, en is bij uitstek geschikt voor jaaroverstijgende vergelijkingen, mits je weet dat je daarbij niet de volledige loonkost van de spelers bij de club ziet (die ligt door werkgeverslasten, CFK en doorbelaste posten een paar procent hoger), en dat afschrijving op transfersommen er apart bovenop komt.

Ten tweede: individuele salarissen op Capology zijn schattingen, ook met groen vinkje. Behandel ze als orde van grootte, niet als feit. Een speler die op Capology op €1,5M staat, verdient ergens tussen ruwweg €1M en €2,5M aan basissalaris, afhankelijk van wat er wel of niet aan bonussen, tekengeld, imagerechten en doorverkooppercentages omheen hangt.

Ten derde: een salaris is een momentopname per seizoen. De wedstrijdpremies bij Ajax sprongen tussen 2023/24 en 2024/25 van €0,6M naar €3,4M, bij ongeveer dezelfde selectie. Wat een speler in een bepaald seizoen verdient, hangt zwaar af van wat er sportief gebeurt. Salarysport is bestemd voor barpraat. Salaryleaks doet het structureel beter, Capology nog beter, maar voor de Eredivisie blijven het allemaal schattingen. AI-zoekassistenten verbergen die ruis vaak achter een antwoord met cijfers achter de komma. Dat is geen hardere data, dat is alleen hardere presentatie.

Subscribe now

De nuchtere kern is dat individuele voetballerssalarissen in Nederland gewoonweg niet openbaar zijn. Wie écht wil weten wat een speler verdient, heeft drie bronnen: de speler zelf, zijn zaakwaarnemer, of de financiële afdeling van de club. Alle andere cijfers zijn bewerkingen, en bewerkingen vragen om bewerkers die hun eigen marges erkennen.

Dat het toch een van de populairste discussies in supportersland blijft (naast de eeuwige vraag wat een speler “waard” is), zegt iets over hoezeer mensen willen weten wat er werkelijk gebeurt achter de schermen van hun club. Dat verlangen is begrijpelijk. Het verandert alleen niets aan de feitelijke beschikbaarheid van de cijfers.

Share

Ajax moet jaarlijks de salarislast onder controle houden, zich houden aan hun eigen richtlijn van circa €40 miljoen aan totale afschrijvingen, en dus €40 miljoen transferwinst boeken om dat af te dekken. Dat is het frame waarbinnen elke transferbeslissing valt.

Drie dossiers domineren op dit moment de agenda:

• Godts wel of niet verkopen?

• Dolberg of Weghorst weg, of beide (houden)?

• Baas, Kaplan en Janse zijn teveel opties als linker centrale verdediger.

Geen meningen over wie zou moeten blijven, maar de doorrekening en een financieel oordeel.

Subscribe now

1. Mika Godts

Tot vervelens toe besproken afgelopen week. De ene journalist troeft de andere af met hogere transfersommen, een derde prikt er weer onderdoor. Iedereen weet plotseling welke scout op de tribune zit tijdens Ajax–PSV, en als Fabrizio Romano er een bericht aan wijdt, weet je dat het dossier actief wordt geduwd. Terug naar de cijfers.

Godts kwam in januari 2023 voor circa €1 miljoen van RC Genk. Twee verlengingen later (de laatste na zijn doorbraak vorig seizoen) ligt hij vast tot medio 2029. Die verlengingen werken twee kanten op. De afschrijving is inmiddels gedaald tot circa €120.000 per jaar; vrijwel nihil. Het salaris zal opgelopen zijn, maar topverdiener is hij niet: ergens tussen €750K en €1M maximaal lijkt realistisch. Lang resterend contract betekent in de regel een gunstige onderhandelingspositie voor de verkopende club.

Vrijwel de volledige transfersom valt straks als winst in de boeken. Wel speelt zijn mogelijke doorverkooppercentage nog een rol.

Het nadeel zit aan de andere kant. Zijn vertrek maakt nauwelijks afschrijvingsruimte vrij voor een vervanger. Salaris dat wegvalt is meegenomen, maar een directe vervanger kost al snel hetzelfde.

Financieel Verdict. De makkelijkste route naar de jaarlijkse transferwinst, daarover geen discussie. Maar makkelijk is iets anders dan noodzakelijk.

Read more

Want als Diarra ergens écht ingrijpt, dan is het daar.

Voor dit artikel sprak ik met Martin Bax, sportadvocaat bij Vissers Legal. Zijn boodschap is opvallend consistent met wat we tot nu toe zien in de praktijk: juridisch is er veel in beweging, maar precies daarom doet vrijwel niemand al iets.

Dat is geen ontkenning van risico.

Het is een rationele reactie op juridische onzekerheid.

1. De praktijk nu: juridisch gezien is wachten verdedigbaar

Sinds het Diarra-arrest is er juridisch gezien iets fundamenteels veranderd: het Hof van Justitie heeft duidelijk gemaakt dat onderdelen van het FIFA-transfersysteem niet in lijn zijn met Europees arbeidsrecht.

Maar dat betekent niet dat de praktijk meteen meebeweegt.

Volgens Bax is het voor clubs juridisch verdedigbaar om de huidige situatie ‘uit te zitten’, zolang er nog geen aangepast reglement ligt. De bestaande RSTP is weliswaar problematisch verklaard, maar functioneert voorlopig nog als referentiekader.

Subscribe now

Dat verklaart ook waarom Vissers Legal weinig concrete vragen ziet:

• clubs denken er intern wel over na;

• externe advocaten komen pas in beeld als het misgaat;

• spelers zijn terughoudend vanwege reputatie- en carrière-impact.

Het voetbal is juridisch gezien een klein en conservatief wereldje, en dat remt actie.

2. De kern van Diarra: rechters willen FIFA hier niet zien

Een belangrijk juridisch signaal uit Diarra is niet zozeer wat het Hof zegt, maar wie het niet meer wil zien.

Read more

Tot vorige week.

Op 24 april 2026 publiceerde Albert Riera, Vice President bij Compass Lexecon, een paper waarin hij een concreet hervormingsmodel voor het nieuwe transfersysteem voorstelt. Het is (voor zover bekend) het eerste publieke, uitgewerkte voorstel sinds het Diarra-arrest.

Dat is op zichzelf nieuws. Maar belangrijker is wie het voorstel schrijft, wat het zegt, en waarom FIFA het waarschijnlijk niet zal overnemen.

Subscribe now

Wie de auteur is, doet ertoe

Compass Lexecon is geen toevallig adviesbureau dat zich over Diarra heeft gebogen. Het is hetzelfde bureau dat de schade-inschatting heeft gemaakt voor de class action van Justice for Players: gemiddeld 8% loonderving per speler, opgeteld €6 miljard in Europa, €8 miljard wereldwijd over circa 100.000 spelers. Riera zelf werkte aan de schadeberekening voor Diarra persoonlijk.

Dat plaatst zijn paper meteen. Dit is geen neutrale waarneming, maar de economische denktank van de spelerskant die formuleert hoe een Diarra-bestendig systeem eruit kan zien als je de mobiliteit van spelers serieus neemt.

Dat maakt het stuk niet minder relevant, eerder relevanter. Voor het eerst staat zwart-op-wit hoe een van de twee polen waartussen het nieuwe systeem gaat landen, dat systeem voor zich ziet.

Van reglement naar contract

Voordat we naar het voorstel zelf gaan, even één zin om Diarra samen te vatten, want zonder dat is geen enkel hervormingsvoorstel goed te plaatsen.

In het oude systeem werd door één centraal FIFA-reglement (de RSTP) bepaald wat een speler kon doen als hij weg wilde, wat dat zou kosten, en wie dat beoordeelde. Het Hof oordeelde dat het reglement op te veel punten in strijd is met Europees arbeidsrecht. Niet omdat transfers op zich onrechtmatig zijn, maar omdat een privaatrechtelijke organisatie als FIFA niet als vervangende arbeidswetgever kan functioneren.

Het gevolg is een fundamentele verschuiving: van een systeem dat wordt gedragen door één centraal reglement naar een systeem dat wordt gedragen door individuele contracten, getoetst aan gewoon arbeids- en contractrecht.

Een speler die wil vertrekken kijkt straks niet meer naar wat artikel 17 RSTP zegt, maar naar wat zíjn contract zegt. En als er geschil is, kijkt geen FIFA-tribunaal maar uiteindelijk een nationale rechter.

Daarmee wordt de inhoud van het contract het hele spel. Wat staat erin? Wat staat er níét in? Houdt het overeind onder de proportionaliteitstoets van een gewone rechter?

Dat is de open vraag die Riera met zijn paper als eerste publiekelijk probeert te beantwoorden.

Subscribe now

Wat Riera voorstelt

Zijn startpunt: een werkbaar systeem moet drie dingen tegelijk doen:

• De speler moet vooraf weten waar hij aan toe is.

• Hij moet ook in de praktijk kunnen vertrekken, niet alleen op papier.

• En de hoogte van een eventuele schadevergoeding mag niet afhangen van afspraken tussen clubs waar hij zelf niet bij was.

Spanje lijkt op papier al een systeem te hebben dat dit doet: de afkoopclausule. Speler en club spreken bij ondertekening een vast bedrag af. Wil een derde club die speler hebben en is bereid dat bedrag te betalen, dan kan de speler vertrekken zonder toestemming van zijn huidige club.

Dat klinkt schoon. In de praktijk werkt het anders.

Riera laat zien dat Spaanse afkoopclausules in de regel 100% tot 1.900% boven de feitelijke marktwaarde worden gezet. In het seizoen 2025/26 verliepen slechts 3 van de 77 LaLiga-transfers van spelers onder contract daadwerkelijk via die clausule. De clausule fungeert dus niet als exit-recht maar als veto-recht: clubs zetten hem zo hoog dat hij nooit wordt geraakt.

Riera’s voorstel is daarom niet “neem het Spaanse model over”, maar: neem het Spaanse model én plak er een wettelijke bovengrens op. Hoe hoog die bovengrens mag zijn, koppelt hij aan het loon dat de speler bij zijn nieuwe club gaat verdienen. Empirisch zijn transfersommen in Europese topcompetities gemiddeld ongeveer 4,5 keer het jaarsalaris bij de nieuwe club. Dat geeft een logisch ankerpunt.

Tot slot pleit hij ervoor dat zo’n cap niet door FIFA wordt opgelegd, maar via een echte CAO tussen clubs en spelersbonden wordt onderhandeld.

Dat klinkt procedureel, maar is juridisch cruciaal: zodra arbeidsvoorwaarden via collectieve onderhandeling zijn vastgelegd, vallen ze onder Europese rechtspraak (de zogenoemde Albany-lijn) buiten het mededingingsrecht. Een CAO-route maakt het hele systeem juridisch veel moeilijker aan te vechten dan een unilateraal FIFA-reglement.

Waarom FIFA dit niet gaat overnemen

Vergelijk dit voorstel met waar FIFA zelf naartoe lijkt te bewegen. Sportjurist Pierfrancesco Visci vatte de FIFA-richting onlangs samen: contractuele vrijheid tussen partijen om de financiële gevolgen van contractbreuk vooraf vast te leggen, en het Football Tribunal grijpt alleen in als een afgesproken bedrag “excessive or manifestly unfair” is. Geen cap, geen salarismultiplier, geen verplichte CAO-route.

Het verschil tussen die twee modellen is fundamenteel.

Riera’s model verschuift de waarde structureel naar de speler. Een cap op clausules zorgt ervoor dat biedconcurrentie tussen geïnteresseerde clubs neerslaat in salaris bij de nieuwe club, niet in een hogere transfersom voor de oude. FIFA’s vermoedelijke model behoudt zoveel mogelijk van het bestaande evenwicht: hoge transfersommen blijven mogelijk zolang ze “verdedigbaar” zijn, en het tribunaal blijft de toetsende instantie.

Dat FIFA niet de Riera-richting kiest, is geen toeval. FIFA heeft historisch nooit als haar taak gezien om de macht- en geldverhoudingen in de voetballerij te egaliseren. En het oude systeem werkt economisch nog prima voor degenen die er belang bij hebben: clubs en intermediairs.

De juridische druk komt vrijwel uitsluitend van buiten: Justice for Players, nationale rechters, en de proefprocessen die nog moeten komen.

Wat er waarschijnlijk komt, is dus geen Riera-systeem en geen pure status quo. Op het recente FIFA Law Congres werd bevestigd dat FIFA streeft naar een aangepast reglement vóór 1 juli 2026, om gereed te zijn voor de zomerwindow. Verwacht een tekst die juridisch de minimaal noodzakelijke aanpassingen doet, en daarna jaren van jurisprudentie waarin nationale rechters bepalen waar de werkelijke grenzen liggen.

Lees hier wat FIFA er onlangs zelf over zei

In dat traject is Riera’s paper geen blauwdruk, maar een referentiepunt. Spelers-advocaten zullen ernaar verwijzen. Tribunalen zullen ernaar gevraagd worden. En de afstand tussen wat FIFA wil en wat speler-economen verdedigbaar achten, wordt het terrein waarop het werkelijke systeem zich vormt.

Wat dit betekent voor Ajax

Voor Ajax is dit niet alleen een academische tweespraak. Het bedrijfsmodel van de club leunt op het vermogen om biedconcurrentie tussen geïnteresseerde Europese clubs om te zetten in transferinkomsten. In een gematigde FIFA-uitkomst blijft dat mechanisme grotendeels intact. In een Riera-richting verdwijnt het grotendeels.

Stel: een Ajax-aanvaller breekt door, scoort wereldgoals, en staat plots op shortlists in Engeland en Spanje. Drie topclubs zijn geïnteresseerd, en de afkoopclausule in zijn contract staat op €40 miljoen.

Lees hier meer over hoe Ajax deze zomer geholpen is met twee verkopen

Onder het oude regime zou de biedconcurrentie tussen die drie clubs Ajax bij een normale onderhandeling tot €60M of €70M kunnen brengen. Onder een gecapt clausule-systeem is €40M het plafond. Het surplus dat ontstaat door biedconcurrentie verdwijnt richting salaris en signing fees bij de nieuwe club: naar de speler en zijn entourage, niet naar Ajax.

Dat is iets specifiekers en scherpers dan “transfersommen dalen”. Het is dit: zelfs als de transfermarkt actief blijft, schuift de upside van biedconcurrentie weg uit de Ajax-kolom. Voor een club die structureel afhankelijk is van uitgaande transfers, is dat een eerstegraads verandering van het verdienmodel.

In welke mate Ajax dit gaat voelen, hangt volledig af van waar het systeem landt tussen de twee polen.

Subscribe now

Vooruitblik

Binnenkort verschijnen de twee verdiepende delen van deze reeks: een gesprek met sportadvocaat Martin Bax (Vissers Legal) over wat juridisch standhoudt, en een gesprek met sporteconoom Thomas Peeters (Erasmus School of Economics) over wat economisch standhoudt.

Daarna volgt het slotstuk, met concrete Ajax-cases.

De boodschap van die delen, in kort bestek: juridisch verandert er veel, economisch wordt weinig opgelost, onzekerheid blijft.

En precies in die onzekerheid moet Ajax zijn keuzes maken.

Share

Dat een competitie buiten de Eredivisie zo strak gevolgd wordt, zegt veel: niet zozeer over Akpom als voetballer (vorig seizoen geen sterspeler, maar zeker bruikbaar) als wel over de financiële situatie waarin Ajax verkeert.

Hem lozen betekent lucht in het transferbudget. En het is, voor de afwisseling, een keer een meevaller. Iets waar supporters duidelijk naar snakken, als afleiding van het huidige spel.

Maar waaróm Akpom precies zo’n belangrijke impact op het budget kan hebben; daarvan lijkt het beeld bij veel volgers minder scherp. Tijd voor de details.

Het gesprek dat ergens deze maand plaatsvindt

Een denkbeeldig (en wat gechargeerd) gesprek tussen financieel directeur Shashi Baboeram Panday en technisch directeur Jordi Cruijff. Dat die twee weleens botsen is geen waanzinnige aanname: Jordi wil uitgeven, Panday moet op de rem.

JC: Shashi, wat kan ik deze zomer uitgeven aan transfers?

SBP: Beperkt. We zitten aan de max qua afschrijvingen. Reken op een transfersom onder de tien miljoen.

JC: Dat is alles? Dan moeten we Godts verkopen voordat we serieus kunnen versterken?

SBP: Die tien miljoen veronderstelt al dat we via Godts of anderen significante transferwinst maken.

JC: Oké, dan transfervrij of bijna?

SBP: Nou, de salarisruimte is nog krapper dan het transferbudget.

JC: Maar we hebben wel wat ervaren jongens nodig. Niet duur in aanschaf, wel een fors salaris.

SBP: Helaas: eerst ruimte maken. Daarom hoop ik op de koopopties. Vooral Akpom.

JC: Ah. Vandaar dat je de uitslagen in Engeland zo nauwlettend volgt.

Wat Akpom écht kost

Akpom kwam in de zomer van 2023 voor €12,3 miljoen, met €2 miljoen aan mogelijke bonussen daarbovenop. Het vijfjarige contract levert een afschrijving van €2,46 tot €2,86 miljoen per jaar op, afhankelijk van of (en hoeveel van) die bonussen daadwerkelijk zijn uitgekeerd. Speelminuten, basisplaatsen, een CL-kwalificatie en wat doelpunten: een deel van dat bonusbedrag is vrijwel zeker betaald. Een realistische jaarafschrijving: €2,5 tot €2,6 miljoen.

Verdwijnt dat bedrag van de balans, dan ontstaat ruimte voor €8 tot €12,5 miljoen aan nieuwe transfersom, afhankelijk van de contractduur (drie tot vijf jaar). Dat is geen detail; dat is een spelersmarkt die opengaat. En dan zijn salaris.

Read more

Subscribe now

De financiële logica wijst de andere kant op, zoals in de vorige aflevering uitgewerkt.

En de bestuurlijke praktijk bij Ajax wijst inmiddels nog duidelijker diezelfde kant op, alleen is dat nergens expliciet gemaakt. Er is geen persbericht waarin Ajax zegt: wij kopen de ArenA niet, en dit zijn onze redenen. Er is alleen een reeks beslissingen, genomen over meerdere jaren, die samen precies dat betekenen.

Die beslissingen zijn het eigenlijke onderwerp van dit stuk.

De stille keuze

Vier feiten, bij elkaar gelegd.

1. Een contract voor 15 jaar

Ajax sloot afgelopen zomer een nieuwe samenwerkingsovereenkomst met Stadion Amsterdam N.V. die loopt tot 2040. Vijftien jaar. Je sluit geen vijftienjarige huurovereenkomst af als je van plan bent om over twee jaar, wanneer de 2028-overnameblokkade afloopt, de hele structuur te kantelen.

2. Huurovereenkomst verbeterd

In diezelfde overeenkomst is de huurconstructie voor de tweede keer herzien. Eerst was er al een overgang van recette-afdracht naar vaste huur per wedstrijdtype.

Nu is de Europese huur variabel gemaakt, gekoppeld aan het toernooi waarin Ajax uitkomt. Champions League duurder dan Europa League, Europa League duurder dan Conference League.

Dit zijn precies de concessies die een slimme huurder afdwingt, niet de voorbereidingen die een aankomende eigenaar treft.

3. Investeren in De Nieuwe Toekomst

Ajax investeert €60 miljoen in De Nieuwe Toekomst, de complete herontwikkeling van het trainingscomplex met uitbreiding op parkeerterrein P2. Fase 1 wordt dit jaar opgeleverd, fase 2 volgt rond 2029.

Lees hier meer over de kosten van De Nieuwe Toekomst

Het geheel is ingebed in De Nieuwe Kern, de 189 hectare grote gebiedsontwikkeling waarvan Ajax mede-grondeigenaar is, naast de gemeente Amsterdam, VolkerWessels en NS Stations.

Dat is Ajax’ grote infrastructurele investering van deze cyclus en die is niet gericht op het stadion.

4. Eenmalige poging aandelen kopen

De eerdere poging in 2018 om 23% van de ArenA-aandelen van de gemeente over te kopen, werd door de overige aandeelhouders geblokkeerd.

Ajax heeft daar geen vervolg aan gegeven. Geen publieke druk, geen nieuwe openingsbod, geen politiek offensief.

Tel het op en de conclusie is moeilijk te ontwijken: Ajax heeft de afslag naar stadioneigendom niet genomen.

Subscribe now

Niet in een bestuurlijk besluit dat te dateren is, maar in de keuze welke contracten wél worden getekend en welke investeringen wél worden gedaan. De club heeft het beschikbare kapitaal en de bestuurlijke bandbreedte gealloceerd, en geen van beide is naar de ArenA gegaan.

Het klassieke voetbaldilemma

Dit is het type beslissing waar elke grote voetbalclub periodiek mee worstelt. Het stadion is voor supporters geen asset, het is identiteit.

De naam op de gevel, de tribune die hun vader kende, de herinnering aan die ene avond. Daartegen staat een directie die aandeelhouders moet verantwoorden, investeringen moet prioriteren, en kasstromen moet bewaken.

Als die twee perspectieven op elkaar botsen, wint meestal het bord met de harde cijfers. Maar niet zonder pijn, en bijna nooit hardop. Geen directie wint punten door te zeggen dat het stadion niet kopen het juiste besluit is.

Read more

Omdat Harry Styles op die datums de Johan Cruijff ArenA heeft geboekt, en de Britse artiest voorrang heeft op Ajax in het stadion dat de naam van de grootste Ajacied ooit draagt.

Supporters willen die play-offs liever helemaal niet. Ze betekenen dat Ajax is geëindigd op een plek waar Ajax (normaal gesproken) niet thuishoort. En áls ze gespeeld moeten worden, willen ze het eigenlijk niet weten. Want winnen is voor Ajax een plicht, en een avond in Volendam tegen een tegenstander die ruikt dat Amsterdam wankelt, is precies het soort scenario dat je niet wil zien gebeuren.

Subscribe now

Dat het zover is gekomen, zegt iets over wie er écht gaat over het stadion waar Ajax thuis hoort te spelen. En die persoon zit niet op de Ajax-loonlijst.

Het is dezelfde onderliggende vraag die eerder dit jaar al opdook, toen PSV aankondigde het Philips Stadion uit te breiden naar 52.000–58.000 stoelen (groter dan de Johan Cruijff ArenA). Kosten: €350–400 miljoen, vrijwel zeker gefinancierd met schuld. Kan, want PSV bezit zijn stadion. Ajax niet.

Twee berichten, dezelfde vraag: loopt Ajax niet miljoenen mis? Zou het stadion gewoon moeten kopen? Is huren eigenlijk weggegooid geld?

De korte versie: nee, het is ingewikkelder dan dat. De langere versie volgt hieronder.

Wat betaalt Ajax nu eigenlijk?

Vóór de pandemie lagen de huisvestingskosten van Ajax rond de €10–12 miljoen per jaar. Uit de meest recente halfjaarcijfers (per 31 december 2025) blijkt dat de huisvestingskosten voor de eerste seizoenshelft uitkomen op €4,4 miljoen. Op jaarbasis dus ruwweg €8–9 miljoen. Een stuk lager dan vroeger.

Lees ook: Ajax scoort Europees top op wedstrijdinkomsten

De huurconstructie zelf is de afgelopen jaren tweemaal herzien. Onder het vorige contract werd de oude recette-afdracht (een percentage van de ticketopbrengst per wedstrijd) al vervangen door een vaste huur per wedstrijd, met verschillende tarieven per wedstrijdtype: vriendschappelijk, Eredivisie, Europees, beker en Ajax Vrouwen ieder een eigen bedrag.

In de nieuwe samenwerkingsovereenkomst die afgelopen zomer is ingegaan, is daar opnieuw een laag overheen gekomen: de huurtarieven voor Europese wedstrijden zijn nu variabel op basis van het toernooi waarin Ajax uitkomt.

Champions League is duurder dan Europa League, Europa League duurder dan Conference League. De gedachte daarachter: Ajax wil de kostenstructuur meer laten meebewegen met inkomsten die, afhankelijk van het Europese podium, óók sterk variëren.

Dat is het vertrekpunt. En het is een belangrijk getal, want alles wat volgt moet je afzetten tegen die ~€8 miljoen per jaar.

Wat is de ArenA eigenlijk voor een bedrijf?

Dit wordt vaak vergeten in de discussie: de Johan Cruijff ArenA is geen bijgebouw van Ajax. Het is een zelfstandige NV (Stadion Amsterdam N.V.) die haar eigen jaarrekening publiceert, haar eigen personeel heeft (65 FTE) en haar eigen winst-en-verliesrekening draait.

Uit de jaarrekening 2024/2025 van Stadion Amsterdam N.V.:

• Netto-omzet: €51,2 miljoen (vorig jaar: €45,3 miljoen)

• Bedrijfslasten: €45,8 miljoen

• Bedrijfsresultaat: €5,4 miljoen

• Nettoresultaat na belasting: €3,0 miljoen

De activiteitsgerelateerde kosten zijn het grootst: €27,4 miljoen. Dat zijn de directe kosten van evenementen, wedstrijden en exploitatie. Daarboven komen nog €7,5 miljoen aan afschrijvingen, €4,5 miljoen aan personeelskosten en €5,2 miljoen aan overige bedrijfskosten.

Wat dit zegt: de ArenA is een werkend bedrijf met reële kosten, reële opbrengsten, en een nettoresultaat dat na belasting uitkomt op circa €3 miljoen per jaar. Dat is niet niks, maar het is ook geen goudmijn.

Subscribe now

De EBITDA (resultaat vóór afschrijvingen en rente) is een betere maatstaf voor de cashgeneratie: ongeveer €12–13 miljoen. Dát is wat het stadion operationeel oplevert voor een eigenaar.

En belangrijk detail uit de balans: de schulden van de ArenA zijn bijna nul. Een lening bij ABN AMRO van €9,1 miljoen, einddatum 2028, rente 4,75%. Dat is alles. De ArenA is nagenoeg schuldvrij.

Wat koop je dan precies?

Ajax bezit al 13,2% van Stadion Amsterdam N.V. De andere aandeelhouders zijn de gemeente Amsterdam (circa 48%) en, via de STAK-structuur, een groep certificaathouders waaronder bouwbedrijven die bij de bouw betrokken waren (circa 39%).

Die STAK-constructie is juridisch minder onschuldig dan ze oogt . Meer daarover in de verdieping.

Op de balans staat het stadiongebouw voor een boekwaarde van €120,8 miljoen. De oorspronkelijke aanschaffingswaarde was €274,6 miljoen. Er is dus al €153,9 miljoen afgeschreven.

Een koper betaalt echter geen boekwaarde, maar marktwaarde. Voor een uniek infrastructuurasset op toplocatie, met een huurder als Ajax en een volle evenementenagenda, ligt een reële waarde voor het gehele complex waarschijnlijk ergens tussen €190 en €260 miljoen.

Wat vastgoedmiljardair en RvC-voorzitter Bamberger kan betekenen

Voor de 87% die Ajax nog niet heeft, betaalt Ajax ruwweg €165–225 miljoen. En daar komt dan nog een detail bovenop: een meerderheidsbelang is per definitie meer waard dan 87% van de geheelwaarde.

Wie de controle koopt, betaalt daar een premie voor. Aan de bovenkant van de range is €225 miljoen daarmee eerder een defensieve dan een optimistische aanname.

Subscribe now

Waarom de simpele rekensom niet klopt

De redenering die je veel hoort: “Ajax betaalt €8–10 miljoen huur per jaar, terwijl ze voor dat geld ook eigenaar hadden kunnen zijn. Ze missen tientallen miljoenen.”

Dat klopt niet. En hier is waarom.

Als Ajax het stadion koopt, stopt in wezen de huur niet. Ajax wordt dan eigenaar van een bedrijf dat zichzelf moet draaien. Die kosten verdwijnen niet, ze verschuiven. In plaats van €8 miljoen huur aan een externe partij, betaal je als eigenaar:

• Rente op de aankoopfinanciering: bij een aankoopprijs van €165–225 miljoen en een rente van 4–5% is dat €7–11 miljoen per jaar

• Groot onderhoud: de ArenA reserveert hiervoor jaarlijks circa €2,4 miljoen; in werkelijkheid zijn de onderhoudsuitgaven hoger (€2,1 miljoen onttrokken aan de voorziening in 2024/25)

  

• Operationele kosten: personeel, energie, beveiliging. Die 65 FTE gaan niet weg als Ajax eigenaar wordt

Tegenover die kosten staan de opbrengsten die Ajax nu niet ontvangt: horeca, business seats, events, sponsoring op het stadion zelf. De ArenA draait op €51 miljoen omzet, maar na alle kosten resteert €3 miljoen netto.

De eerlijke vergelijking is dus:

Nu: ~€8 miljoen per jaar, weinig risico, hoge flexibiliteit.

Bij eigendom: je ruilt die €8 miljoen in voor een complete exploitatie van €50+ miljoen omzet en €47+ miljoen kosten. Met alle risico’s die daarbij horen. Het nettovoordeel ten opzichte van de huidige situatie? Op basis van de huidige ArenA-cijfers: ergens tussen €0 en €5 miljoen per jaar.

Subscribe now

Dat is minder dan supporters denken. En het gaat gepaard met een aankoopinvestering van €165–225 miljoen.

Lees over welke andere manieren Ajax heeft om de omzet te vergroten

En dan is er nog de 2028-blokkade

Er is een praktische reden waarom dit debat niet morgen beslecht wordt: Ajax mag tot 2028 geen meerderheidsaandeel verwerven.

Eerder probeerde Ajax al 23% van de gemeente over te kopen, maar die poging werd door de overige aandeelhouders geblokkeerd op basis van de onderlinge afspraken.

Wrang detail: de kapitaalmarktrente stond destijds historisch laag. Een financiering zou toen tegen een fractie van het huidige tarief beschikbaar zijn geweest. Dat kantelt de rekensom, en wordt in deel 2 volledig doorgerekend.

De vraag op dit moment is dus niet “koopt Ajax de ArenA?”, maar: welk percentage is strategisch interessant ná 2028, en tegen welke prijs?

PSV vs. Ajax: het zijn andere vragen

PSV investeert €350–400 miljoen in de uitbreiding van een stadion dat het al bezit. Dat is een groeiinvestering: meer stoelen, meer omzet, meer macht in Europa.

Ajax zou €165–225 miljoen moeten investeren om eigenaar te worden van iets wat het nu al voor €8 miljoen per jaar gebruikt. Zonder directe groei van capaciteit of commerciële positie.

Fundamenteel andere businesscases. PSV lost een schaarstevraagstuk op. Ajax lost een eigendomsvraag op. Niet hetzelfde.

Subscribe now

Wat dit artikel je eigenlijk wil zeggen

Een stadion kopen klinkt als een financiële shortcut. Meer inkomsten, meer controle, meer macht. En misschien klopt dat op de lange termijn, maar de rekensom is ingewikkelder dan supporters denken.

Ajax betaalt nu ~€8 miljoen per jaar voor een van de modernste stadions van Europa. Als ze het kopen, ruilen ze dat in voor een exploitatie van €50 miljoen omzet en bijna evenveel kosten. Het nettovoordeel is bescheiden. De investering is groot. En tot 2028 is de vraag sowieso hypothetisch.

De échte vraag is niet of Ajax eigenaar moet worden, maar wanneer, voor welk percentage, en of €165–225 miljoen niet effectiever besteed wordt aan het voetbalbedrijf zelf. Of, en minstens zo relevant, of controle over wie er op welke datum in het stadion staat, ook zónder overname afdwingbaar is.

Want dat de huurder van de eigen thuiswedstrijd voor een pop-act moet wijken, kost geen euro. Maar voelt wel als verlies.

Lees hier deel 2: de verdieping

De naam die twee maanden geleden het hardst rondging, Dick Schreuder, lijkt inmiddels van de baan. Schreuder zegt zelf niet aan Ajax te denken. De geruchten zijn verstomd.

Wat overblijft is een patroon dat Ajax-volgers inmiddels kennen: een naam die opbloeit na een slechte wedstrijd, wekenlang rondzingt, en verdwijnt zonder dat er iets besloten is.

Intussen wijzen de concrete signalen richting Spanje. Eder Sarabia, Iñigo Pérez en Michel worden het vaakst genoemd. De eerste twee passen in het “goedkopere” segment (ruwweg één tot twee miljoen euro per jaar, Michel iets daarboven) en alle drie zijn relatief onbekend bij het grote publiek.

De vraag is of Ajax uitkomt in het segment waar ze historisch het vaakst uitkomen of dat ze een stapje omhoog gaan. Hier schreef Ajax Financials al eerder over:

Lees het eerdere artikel

Wat Ajax uitgeeft, en wat de concurrentie doet

Het helpt om die bedragen even in perspectief te zetten. Peter Bosz verdient bij PSV tussen de twee en tweeënhalf miljoen per jaar; zijn nieuwe contract vanaf volgend seizoen gaat richting drie miljoen. Het zal hem mogelijk de bestbetaalde trainer ooit in de Eredivisie maken, vergelijkbaar met Erik ten Hag.

Robin van Persie zit bij Feyenoord op één tot anderhalf miljoen. De rest van de Eredivisie zit waarschijnlijk daaronder.

Ajax betaalt normaal gesproken dus ruwweg vergelijkbaar met de Nederlandse top, maar structureel onder het Europese middensegment waar de club op basis van omvang en ambities eigenlijk thuishoort.

Francesco Farioli vertrok naar FC Porto, waar hij meer verdient dan hij bij Ajax deed. Een salaris dat níét onbetaalbaar zou zijn in Amsterdam. Dat zegt iets.

Subscribe now

De paradox van de trainersmarkt

Een trainer is waarschijnlijk de meest bepalende persoon in een voetbalorganisatie. Hij bepaalt het systeem, de ontwikkeling van spelers, de transferwaarde van de selectie, de aantrekkingskracht op nieuwe spelers en de sfeer in de kleedkamer. En toch is hij structureel de goedkoopste schakel in verhouding tot zijn impact.

Dat heeft een logica:

• Trainers hebben geen doorverkoopwaarde en het wordt gezien als een pure kostenpost.

• Hun impact is indirect en vertraagd zichtbaar.

• En het ontslagrisico is hoog: een coach die na acht slechte weken vertrekt, laat een duur contract achter zonder dat er een transfersom tegenover staat.

Clubs worden daardoor van nature voorzichtig. Hoe groter de impact van een rol, hoe conservatiever de markt erop reageert.

Maar die voorzichtigheid heeft een keerzijde. Ajax heeft de afgelopen jaren laten zien wat er gebeurt als je de verkeerde trainer kiest: prestatieverval, waardedaling van spelers, extra aankopen om gaten te dichten, en uiteindelijk een ontslagvergoeding die de beoogde besparing volledig tenietdoet.

De goedkope oplossing bleek de duurste.

Het Europese vraagstuk

Voordat je überhaupt over budget en profiel praat, is er een voorliggende vraag die de hele discussie kleurt: speelt Ajax volgend seizoen Europees voetbal?

Dat is op dit moment nog onzeker. En die onzekerheid is niet alleen financieel relevant. Het raakt direct aan de aantrekkelijkheid van het project voor een trainer van niveau.

Een coach die keuze heeft, en dat hebben de profielen die Ajax zou moeten willen vrijwel altijd, weegt mee of hij wekelijks Europees speelt. Niet vanwege prestige alleen, maar omdat Europa de context is waarin trainers zich kunnen meten, doorgroeien en zichtbaar worden voor nog grotere clubs.

Geen Europees voetbal maakt Ajax een stuk minder aantrekkelijk als volgende stap. Het verkleint de vijver van kandidaten die serieus interesse hebben, en verzwakt de onderhandelingspositie van de club.

Andersom geldt hetzelfde: als Ajax zich alsnog plaatst, verandert de dynamiek op de transfermarkt voor trainers merkbaar. Dat is misschien wel de belangrijkste variabele in de hele trainersvraag. En het staat los van het budget.

Fabregas als gedachte-experiment

Neem Cesc Fabregas. Hij wordt niet concreet gelinkt aan Ajax. Hij traint Como in de Serie A, wordt begeerd door Italiaanse topclubs en lijkt op weg naar de Champions League met die club.

Maar als type is hij precies het profiel dat interessant zou moeten zijn voor een club als Ajax.

Getraind bovenin een top-5-competitie (en gespeeld op het allerhoogste niveau). Tactisch onderlegd. Jong genoeg om te ontwikkelen, ervaren genoeg om autoriteit te hebben. Gewild door grotere clubs, wat betekent dat hij niet voor een Eredivisie-salaris te krijgen is, maar Ajax zit qua begroting wel ruim boven Como 1907.

Is dit niet precies het soort trainer is dat Ajax sportief en financieel verder kan brengen dan het huidige, lagere segment?

Het punt is niet dat Ajax Fabregas moet halen.

Het punt is dat dit type profiel als vertrekpunt zou moeten dienen, niet als eindpunt van een zoektocht die begint bij namen die binnen het bestaande budget passen. Creativiteit qua beloning is ook nog altijd een optie. Een trainer die een forse Champions League-bonus krijgt, is veel beter te verantwoorden dan een hele selectie die zo’n premie krijgt.

Subscribe now

Begin bij het profiel, niet bij de naam

Ajax lijkt de zoektocht telkens te beginnen vanuit beschikbaarheid en kosten. Wie ken ik, wie past binnen wat we normaal uitgeven, wie is er vrij? Dat is begrijpelijk, maar het is ook een anker dat je naar beneden trekt. Je sluit kandidaten uit voordat je überhaupt hebt bepaald wat je zoekt.

Een scherpere aanpak zou zijn: begin bij het profiel. Welke speelstijl wil Ajax ontwikkelen? Welk type trainer past bij de selectie en mogelijkheden? Welke autoriteit is nodig richting kleedkamer en bestuur? En pas daarna: welke naam past in dat profiel, én wat kost dat?

Als die match er is en het budget moet iets omhoog, dan is dat een betere beslissing dan een perfecte kandidaat uitsluiten omdat hij buiten de impliciete norm valt.

Ajax heeft bewezen bereid te zijn om in bestuurlijke kwaliteit te investeren. Jordi Cruijff is de bestbetaalde directeur in de clubgeschiedenis. Die bereidheid zou ook voor de trainer mogen gelden, mits de overtuiging er is.

Wat de markt op dit moment biedt

Het moment is overigens niet ongunstig. Er zijn volgend seizoen opvallend veel coaches beschikbaar of beschikbaar komend: door ontslagen, aflopende contracten of clubs die wisselen. Meer aanbod betekent doorgaans lagere prijzen, ook in het middensegment. Ajax hoeft niet te overbieden om kwaliteit te halen.

Maar dan moet de club wel weten wat ze zoekt. Want een gunstige markt helpt alleen als je vooraf hebt bepaald wat je koopt.

Het februariartikel over de financiële structuur achter de trainerskeuze, inclusief een uitgebreide analyse van de stafkosten en de drie trainermodellen, staat hier.

Eerdere afleveringen en achtergronden:

• #1 Hoe belangrijk zijn de extra miljoenen uit de Champions League?

• #2 Waarom contracten bijna nooit ontbonden worden

• #3 Of Kroes daadwerkelijk €200 miljoen euro aan kosten bespaarde

Subscribe now

Drie namen die de afgelopen tijd opdoken in de geruchtenmolen rond Ajax. Allemaal van buiten de EU. Geen van allen jonger dan achttien.

Zet daar de andere kolom tegenover:

• Martim Ribeiro, zeventien, jeugd van Sporting Portugal.

• Adam Ayari, zestien, Frans talent bij de opleiding van PSG.

• En de drie die Ajax dit seizoen al binnenhaalde: Eloi Gómez (zestien, La Masia), Roméo Garnier (zestien, PSG; foto hieronder) en Samory Kone (zeventien, Anderlecht).

Kijk langer naar die twee lijstjes en het patroon wordt onmiskenbaar: Bij niet-EU-talent wordt Ajax pas vanaf achttien in verband gebracht. Bij EU-talent juist stelselmatig onder de achttien.

In de Ajaxhistorie is dat niet anders: een stroom Scandinaviërs en Belgen, en als er al eens een Braziliaan voorbijkwam, zoals Giovanni, dan was hij bij tekenen achttien.

Dat is geen scoutingsmaak. Het is wetgeving.

En het is dezelfde wetgeving die de afgelopen weken de sportrubrieken domineerde onder de noemer “paspoortgate”: de regel dat niet-EU-voetballers in Nederland minstens 608.841 euro per jaar moeten verdienen om een werkvergunning te krijgen.

Lees meer over het contract van Mokio en wat het over het jeugdbeleid zegt

Wat die regel precies inhoudt, waar hij vandaan komt, en waarom hij veel meer doet dan alleen een salarisdrempel opwerpen: dat leggen we hieronder uit.

Want wie begrijpt waarom Ajax nooit gelinkt wordt aan een zestienjarig Braziliaans talent, begrijpt meteen ook waarom Ajax Tomiyasu wél kon halen voor vrijwel niks, waarom FC Emmen Tim Geypens niet meer kan opstellen, en waarom Marcel Boekhoorn van NEC hardop nadenkt over het kopen van een opleidingsclub in Oostenrijk.

Read more