Maar er is een scenario dat wél anders ligt.

Subscribe now

Ajax speelt mogelijk de playoffs voor de Conference League. Als die verloren gaan, is er helemaal geen Europees voetbal in 2026/27. En dát is een ander verhaal, omdat Europa League-inkomsten geen luxe zijn. Ze zijn structuur.

Wat dat financieel betekent, welke keuzes het afdwingt en hoe het Ajax in de juiste richting kán duwen, lees je hieronder.

Geen extra miljoenen mislopen is één ding. Structurele inkomsten mislopen is wat anders.

Read more

Wie die selectie bouwt, bepaalt uiteindelijk ook hoe het financiële model van Ajax werkt. En of dat model rendeert of verdampt.

Dat maakt de komst van Jordi Cruijff interessanter dan het op het eerste gezicht lijkt. Want als je zijn carrière doorlicht, ontstaat een opvallend consistent beeld: Cruijff is historisch een selectie-architect. Ajax heeft historisch het meeste profijt gehad van transfertraders en jeugdontwikkelaars.

Subscribe now

Het verschil tussen die twee profielen kan de komende jaren groter blijken dan veel mensen nu verwachten.

De investering van €110 miljoen per jaar

Om te begrijpen wat er op het spel staat, is het nuttig om de financiële realiteit van Ajax eerst scherp te zetten.

Uit recente jaarcijfers blijkt dat Ajax jaarlijks ongeveer €67 miljoen uitgeeft aan spelerssalarissen. De totale voetbalgerelateerde salarissen liggen rond de €84 miljoen. Transferafschrijvingen komen daar nog eens €40 tot 45 miljoen bovenop.

Samen betekent dat dat Ajax jaarlijks ruim €110 tot €125 miljoen investeert in de sportieve kern van de club. Dat geld moet ergens worden terugverdiend.

Historisch gebeurt dat via twee dominante bronnen: Champions League-premies en transferwinsten. Commerciële inkomsten groeien aanzienlijk langzamer.

Het economische model van Ajax werkt daarmee als een keten: opleiding en scouting leiden tot een sterk eerste elftal, dat leidt tot Europese prestaties, dat leidt tot de verkoop van spelers, dat leidt tot herinvestering.

Wanneer één schakel in die keten hapert, valt de hele financiële cyclus stil.

Dat is precies wat Ajax de afgelopen jaren heeft ervaren.

Het profiel van Cruijff: consistent, maar smal

Een van de meest bepalende aspecten van Cruijffs komst is dat hij bij Ajax werkt met een budget dat hij eerder nooit heeft gehad.

Read more

Maar dat is meteen ook de minst interessante constatering. De vraag is niet wie het meest betaalt. De vraag is: waar komt dat bedrag vandaan, en wat zegt het werkelijk over hoe Ajax opereert?

Wat zit er eigenlijk in die 21 miljoen?

“Betalingen aan voetbalagenten” klinkt als een kostenpost voor aankopen. Dat is echter maar een deel van het verhaal.

In die €21 miljoen zit een mix van:

• Inkomende transfers (aankoop van spelers)

• Uitgaande transfers (verkoop van spelers)

• Huurdeals (inclusief opties/verplichtingen)

• Contractverlengingen en -aanpassingen

• Salarisonderhandelingen en signing fees

• En dat alles voor alle spelers: van jeugd tot Ajax 1 en Ajax Vrouwen.

Ook jeugdcontracten spelen hierin een rol. Bij het vastleggen en verlengen van talenten zijn zaakwaarnemers vaak al betrokken, waardoor ook in deze fase vergoedingen worden betaald. Dat voelt minder als “transferkosten”, maar is in de kern een investering in de toekomst van de club.

Het is dus geen transferkostenpost, maar een activiteitspost. Hoe meer beweging er is op de markt, hoe hoger dit bedrag automatisch oploopt.

Dat verklaart al voor een groot deel waarom Ajax structureel hoog scoort. En het nuanceert tegelijk het narratief dat Ajax “altijd zoveel uitgeeft”.

De zaakwaarnemers van deze spelers profiteerden

In het seizoen 2024/25 waren er geen spraakmakende groottransfers, maar wel opvallend veel marktactiviteit. Ajax had moeite met verkopen en kon, naar eigen zeggen, weinig uitgeven. Juist bij dit soort goedkopere bewegingen (“transfervrij”) zitten intermediairskosten vaak verborgen.

Subscribe now

Internationaal is er al jaren discussie over deze bedragen. De FIFA probeerde recent nog om vergoedingen aan zaakwaarnemers te maximaliseren via vaste percentages (3-6% van het salaris, 10% van de transfersom), maar die regels liggen juridisch onder vuur en zijn voorlopig opgeschort.

Exacte bedragen bepalen blijft koffiedik kijken, maar hieronder staan de transfers waar deze betalingen aan voetbalagenten over kunnen gaan.

Read more

De meest recente aflevering ging over contractontbinding: waarom het zo weinig voorkomt en wat het eigenlijk kost. Te beluisteren via Spotify of te bekijken op het YouTube-kanaal van FC Afkicken.

Ajax speelt slecht, dus er moet kwaliteit bij. Nieuwe spelers komen, er is hoop, er zijn verwachtingen.

Een jaar later: twijfel. Twee jaar later: frustratie. Drie jaar later: probleem.

En dan klinkt altijd dezelfde zin: “Was wel duur…”

Subscribe now

Aankopen zijn verplichtingen, geen momenten

Transfers worden beoordeeld als moment: geslaagd of mislukt, goed of slecht. Maar financieel werkt het anders. Een aankoop is een verplichting van meerdere jaren: de transfersom wordt uitgesmeerd via afschrijving, het salaris loopt jaarlijks door en het contract duurt vaak vier tot vijf jaar.

Elke aankoop blijft dus hangen. Niet één seizoen, maar meerdere.

Wijndal is daarvan een typerend voorbeeld. Ondanks dat het een vrij uniek geval is (later meer daarover), is hij een wekelijkse herinnering geworden aan dit probleem.

Gekocht voor circa tien miljoen euro, vijfjarig contract, salaris van zo’n €2,5 tot 3 miljoen per jaar. Sportief beoordeel je hem op zijn prestaties. Financieel staat zijn boekwaarde op de balans, loopt zijn salaris door, en blijkt zowel verkoop als ontbinding lastig.

Een sportieve discussie wordt zo uiteindelijk een financiële.

Lees meer over de berekening voor Owen Wijndal

Het echte probleem: stapeling

Het probleem is niet één tegenvallende aankoop. Het probleem is er meerdere tegelijk. En dat zie je nu bij Ajax.

Subscribe now

Dat is precies wat de periode-Mislintat als consequentie had. Niet eens zozeer dat hij heel veel uitgaf, maar dat er veel grote aankopen met lange contracten tegelijk werden gedaan.

Die kwamen bovenop het seizoen ervoor, waar (weliswaar minder) veel grote aankopen gedaan waren.

Als zo’n selectie dan dermate uit balans is én er geen match is met de trainer, dan ontstaat er een financieel zeer problematische mix die jaren voelbaar is. Nu nog steeds.

Wijndal, Akpom, Avila, Sutalo, om er een paar te noemen: verschillende situaties, hetzelfde patroon. Tegenvallend, relatief hoge transfersommen, meerjarige contracten, een beperkte markt. Weinig flexibiliteit, dus.

Wie rijk wil blijven, moet slim zijn

Uit onderzoek (bijv. het boek Soccernomics) blijkt dat salarisuitgaven een van de sterkste voorspellers zijn van sportief succes. Maar dat is geen simpele formule.

De beste periodes groeien vaak uit financiële discipline. Slim uitgeven, bouwen, doorontwikkelen. Het probleem begint zodra succes aanleiding wordt om met de portemonnee te zwaaien.

Zekerheid kópen.

Dat was Ajax na Overmars: een club die haar eigen succes probeerde vast te houden door steeds meer uit te geven. We weten hoe dat afliep.

Het jaar dat Ajax wél op de rem trapte (het Farioli-seizoen) kwam er direct weer resultaat. Maar succes brengt ook zijn eigen valkuil mee: Champions League-geld brandt een gat in de zak, en de druk om te investeren neemt toe. Met dit jaar als pijnlijk resultaat.

PSV staat nu precies op dat kruispunt. Een dominante periode, financieel voor de wind, Champions League alweer zeker. En deze zomer? Sterkhouders vertrekken, en de verleiding om dat op te lossen met grote uitgaven is groot. Salarissen en transfersommen kruipen omhoog. En minder bewegingsruimte blijft er straks over.

Succes kopen werkt zelden. Succes vasthouden door slim te blijven, des te vaker.

Wat de speler wil, is cruciaal

Terug naar Ajax en de huidige probleemgevallen. Hier zit de echte kern, en die wordt te vaak over het hoofd gezien.

Ajax kan een speler een vertrekpremie aanbieden, maar een speler heeft een contract en hoeft niets te accepteren.

De vraag is dus niet alleen wat Ajax wil betalen. De vraag is wat de speler wil. En daar zit een groot verschil tussen de huidige gevallen.

Wijndal is stug. Hij wil blijven, beweegt niet, en dat maakt zijn situatie (financieel) het lastigst op te lossen. Dat maakt zijn situatie ook vrij uniek.

Bij Akpom, Avila en ook Van den Boomen liggen de signalen anders. De verhuren tonen aan dat zij openstaan voor een stap weg. Maar Ajax wil(de) daar financieel nog (te) veel aan overhouden.

(Verderop meer details over de kosten van deze spelers)

Het gevolg: een impasse. De speler wil weg, de club wil verkopen, maar de vraagprijs is te hoog voor de markt. Voor Sutalo zal mogelijk een vergelijkbaar patroon gelden.

Verhuur voelt dan als een oplossing: salaris deels gedekt, speler krijgt nieuwe kansen, ruimte in de selectie. Maar in de meeste gevallen is het uitstel. De speler komt terug, het contract loopt door, de waarde daalt. Ajax zit nu precies in die fase.

Het probleem is niet alleen wat ontbinding kost, maar ook wie er wil bewegen. En die twee factoren samen, financiële pijn én spelershouding, verklaren waarom er zo weinig gebeurt.

Elke TD doet dit, niet alleen Mislintat of Kroes

Het is verleidelijk om de huidige situatie te koppelen aan één persoon of één beleid. Natuurlijk zijn er Mislintat’s aankopen. Maar ook de ‘verhuurfetisj’ van Kroes krijgt veel kritiek, en niet zonder reden. Maar het patroon is structureel breder.

Read more

CIES publiceerde een overzicht van de meest waardevolle onder-23-spelers ter wereld. Ondanks kritiek blijft het een modelmatige inschatting die clubs (ook Ajax) gebruiken, op basis van leeftijd, prestaties, contractduur en marktcontext.

En daarop staan twee Ajacieden opvallend hoog:

• Mika Godts → €58 miljoen (incl. bonussen)

• Oscar Gloukh → €35,1 miljoen

Dat zijn geen kleine bedragen. Sterker nog: het zijn bedragen die, als ze ook maar enigszins benaderd worden in de markt, voor Ajax een veel grotere betekenis hebben dan alleen sportief.

Subscribe now

Want dit gaat niet over “mooie verkoop”.

Dit gaat over significante financiële ruimte deze zomer.

Twee spelers, twee totaal verschillende situaties

Wat het extra interessant maakt, is dat Godts en Gloukh sportief gezien (momenteel) bijna elkaars tegenpolen zijn.

Godts

• In uitstekende vorm bij Ajax

• Recent debuut gemaakt voor België

• Internationale interesse neemt zichtbaar toe

• Klassiek Ajax-profiel: talent → doorbraak → marktwaarde

Gloukh

• Relatief duur aangetrokken

• Nauwelijks speeltijd, ook niet onder de nieuwe trainer

• Wel international van Israël

• Blijft desondanks opvallend hoog gewaardeerd

En juist dat laatste is interessant.

Waar supporters vooral kijken naar minuten en vorm, kijkt de markt naar leeftijd, profiel en potentie. En blijkbaar zegt die markt: er zit nog altijd waarde in Gloukh.

Vind hier de exclusieve waardes volgens CIES van de Ajax-selectie

Waar deze twee spelers wél in overeenkomen, is dat de vraag duidelijk is:
verkopen of behouden deze zomer?

Waarde is geen luxe, maar noodzaak

Ajax draait financieel niet op incidentele meevallers, maar op een terugkerend mechanisme.

Aan de kostenkant zit een grote, vaste post: afschrijvingen op transfersommen.

Hoewel het teruggeschroefd is ten opzichte van de piek tijdens de Overmars-jaren, is het nog altijd het hoogste van Nederland. PSV zit op zo’n €33 miljoen. Op jaarbasis kom je grofweg uit rond de €40 miljoen.

Subscribe now

Het is de beste benadering van wat je het transferbudget van een club kunt noemen.

En dat betekent wel dat: je móét transferwinst maken. Niet om rijk te worden, maar om in balans te blijven. Elk jaar opnieuw.

Oftewel: verkoop is geen bonus, maar basis.

Lees hier alles over de Overmars-jaren of bekijk de aflevering van Rood-Witte Cijfers op YouTube

Wat deze twee waardes betekenen

Als je de CIES-waardes als uitgangspunt neemt:

• Godts → €58M

• Gloukh → €35M

Dan kom je op een gecombineerde transfersom van boven de €90 miljoen.

Natuurlijk:

• dat zijn modelwaardes

• de uiteindelijke prijs ligt vaak lager

• en bonussen/structuur spelen mee

Maar zelfs met een conservatieve inschatting kom je al snel in een scenario waarin €50–60 miljoen aan transferwinst haalbaar wordt.

Hier zitten flink wat haken en ogen aan door veel onzekerheden, maar vooral bij Mika Godts lijkt er een forse winst haalbaar. En ook met lagere transferbedragen is voldoende winst mogelijk.

En dat is de kern.

Want het doel ligt rond €40 miljoen (afschrijvingen compenseren). Alles daarboven resulteert in winst op transfers, waarmee je eventuele operationele verliezen kunt afdekken. Denk aan: tegenvallende CL-inkomsten of te hoge salarislasten.

Met twee verkopen zou Ajax in één klap “klaar” kunnen zijn.

Doorverkooppercentages: de verborgen rem

Zoals te zien is, spelen de doorverkooppercentages hier een grote rol voor beide spelers. Naar verluidt was een fors percentage nodig voor RB Salzburg om Oscar Gloukh betaalbaar te maken.

En voor Mika Godts was er bij zijn komst vanuit Genk sprake van een doorverkooppercentage, maar dat is mogelijk in de tussentijd afgekocht.

Verderop meer details hierover.

En dan verandert het speelveld

Als Ajax met Godts en Gloukh die winst realiseert, gebeurt er iets fundamenteels.

Niet alleen omdat er geld binnenkomt, maar omdat:

• de afschrijvingsdruk wordt opgevangen

• er transferbudget vrijkomt

• en de club niet meer móét verkopen (met winst)

En dat heeft directe gevolgen voor Jordi Cruijff en alle aanpassingen die hij wil doen aan de selectie.

Subscribe now

Andere logische vertrekkers hoeven niet per se winstgevend te zijn. Verlies nemen of break-even draaien wordt ineens acceptabel.

Vooruitkijken naar de zomer

De komende transferzomer draait dus niet alleen om wie er bij komt.

Maar vooral om: de impact van de vertrekkende spelers.

Als je het doorrekent, laat het zien welke mogelijkheden het vertrek van Godts en Gloukh kunnen geven.

Read more

Een speler presteert niet, verdient veel en zit al jaren onder contract.

De conclusie is dan snel getrokken:

“Waarom ontbind je zijn contract niet gewoon?”

Bij Ajax(-supporters) speelt dat bijvoorbeeld rond Owen Wijndal.

Gekocht voor ongeveer €10 miljoen, een salaris van zo’n €2,5 à €3 miljoen per jaar en hoewel hij dit seizoen weer meer speelt, lijkt hij niet bij Ajax te passen.

Dus waarom niet gewoon afscheid nemen?

Subscribe now

Het korte antwoord:

Omdat ontbinding financieel, juridisch en praktisch vaak de slechtste optie is.

In dit artikel wordt uitgelegd waarom.

Dit artikel hoort bij Poen & Pegels, een onderdeel van de Pantelic Podcast.

De aflevering is te luisteren via Spotify en te bekijken op het YouTube-kanaal van FC Afkicken.

In de podcast bespreken we de grote lijnen en hier vind je de cijfers, rekenvoorbeelden en verdieping.

Een speler is geen kostenpost, maar een investering

Het eerste misverstand zit in de boekhouding.

Een transfersom wordt niet direct als kosten genomen, maar op de balans gezet als immaterieel actief en vervolgens jaarlijks afgeschreven.

Dat betekent dat een speler financieel gezien lijkt op een investering.

Neem Wijndal:

• transfersom: ± €10 miljoen

• contractduur: 5 jaar

• jaarlijkse afschrijving: €2 miljoen

Na drie jaar staat er dus nog ongeveer €4 miljoen boekwaarde op de balans.

Als je het contract ontbindt, moet dat bedrag in één keer worden afgeboekt.

En dat is meteen het eerste probleem.

Ontbinding betekent: alles in één keer nemen

Naast die boekwaarde speelt ook het salaris.

Als een speler niet wil vertrekken (en dat is soms het geval), moet een club hem uitkopen.

In het geval van Wijndal (situatie zomer 2025):

• resterend salaris: ± €5–6 miljoen

• mogelijke afkoopsom: ± €4 miljoen

Tel dat op bij de boekwaarde van €4 miljoen en je komt uit op:

👉 ongeveer €8 miljoen impact in één jaar

Dat is geen theoretische exercitie.

Ajax boekte in het eerste halfjaar een winst van circa €16 miljoen.

Eén contractontbinding had dus zomaar de helft van dat resultaat kunnen wegvagen.

Lees hier meer over de opvallende halfjaarcijfers van het huidige seizoen

“Schrijf hem gewoon af”; waarom dat niet mag

Een andere veelgehoorde oplossing:

“Schrijf hem gewoon af naar nul.”

Maar zo werkt het niet.

Clubs mogen alleen afwaarderen bij een duurzame waardevermindering, en die moet objectief aantoonbaar zijn.

Bij spelers is dat vrijwel onmogelijk, omdat:

• prestaties wisselen

• waarde subjectief is

• trainers een andere visie kunnen hebben

En dat zie je precies bij Wijndal:

• vorig seizoen nauwelijks gespeeld

• dit seizoen weer basisspeler en zelfs doelpunten

Dat ondergraaft elke claim dat hij “niets meer waard is”.

👉 Conclusie:

Afwaarderen omdat een speler tegenvalt, is boekhoudkundig niet toegestaan.

Lees hier meer over de gevolgen van de blessure van Oleksandr Zinchenko

Wachten voelt inefficiënt, maar is vaak logisch

De slimme tegenwerping is:

“Maar als je wacht, betaal je dat salaris en die afschrijving toch alsnog?”

Dat klopt grotendeels.

Maar het verschil zit in timing en flexibiliteit.

Door te wachten:

• spreid je de kosten over meerdere jaren

• voorkom je een grote klap in één seizoen

• hou je opties open

En belangrijker:

👉 elke zomer wordt het probleem kleiner

Subscribe now

Bij nog één jaar contract:

• boekwaarde: ± €2 miljoen

• salaris: ± €2–3 miljoen

Een ontbinding kost dan nog “maar” zo’n €4 miljoen.

Nog steeds veel, maar de helft van een jaar eerder.

Lees hier meer over waarom afschrijvingen zo belangrijk zijn

Verhuur: oplossing of uitstel?

Daarom kiezen clubs vaak voor verhuur.

Dat lijkt een oplossing:

• (deel van) salaris van de boeken

• speler kan zich in de kijker spelen

• geen directe afboeking

Maar in de praktijk is het vaak:

👉 uitstel van het probleem

Want:

• de speler komt terug

• contract loopt door

• waarde daalt verder

Ajax zit momenteel precies in die fase, met meerdere (dure) spelers die verhuurd zijn en elk jaar opnieuw een vraagstuk vormen.

De verborgen factor: reputatie van de technisch directeur

Verhuur ziet er op korte termijn vaak goed uit:

• kosten omlaag

• minder druk

• selectie opgeschoond

Maar onderliggend verandert er weinig.

En uiteindelijk komt de rekening alsnog:

• lagere verkoopwaarde

• resterende contracten

• stapeling van probleemgevallen

Dat is precies waar technisch directeuren op worden afgerekend.

Lees meer over hoe Jordi Cruijff een vergelijkbare rol krijgt als Marc Overmars

Juridisch: ontslaan kan niet

Een speler ontslaan omdat hij niet goed genoeg is, kan simpelweg niet.

Een voetbalcontract is juridisch een arbeidsovereenkomst.

Een rechter kijkt naar:

• houdt de speler zich aan zijn verplichtingen?

• traint hij normaal?

• is hij inzetbaar?

Als dat zo is, heeft de club geen zaak.

En het feit dat een speler onder een andere trainer wél speelt (zoals bij Wijndal), maakt dat alleen maar duidelijker.

👉 Presteren is subjectief.

En dus geen juridische grond voor ontslag.

Wanneer contractontbinding wél werkt

Ontbinding gebeurt wel, maar meestal in een andere context.

Bij Ajax bijvoorbeeld:

• Daley Blind

• Dušan Tadić

Daar gold:

• speler wilde zelf vertrekken

• club werkte mee

• transfervrij vertrek werd toegestaan

Dat is geen probleemgeval, maar een gecontroleerde exit.

Vooruitblik: komende zomer

De situatie verandert wel.

Bij Wijndal:

• nog 1 jaar contract

• ± €2 miljoen boekwaarde

• ± €2–3 miljoen salaris

👉 ontbinding rond €4 miljoen

Dat is nog steeds fors, maar:

wel realistischer en mogelijk noodzakelijk.

Lees meer over wat er bekend is over het transferbudget van aankomende zomer

Niet elke speler is hetzelfde probleem

Belangrijk onderscheid:

Spelers met restwaarde

• Rijkhoff

• Kaplan

• Mannsverk

→ verkoopbaar of interessant voor andere clubs

Probleemgevallen

• Akpom

• Avila

Hier zit het echte probleem:

• hoge salarissen

• hoge boekwaardes

• weinig markt

👉 Ontbinding kan hier oplopen tot €10 miljoen of meer

En dat maakt het vrijwel onhaalbaar.

De echte conclusie

Contractontbinding lijkt een simpele oplossing, maar is in de praktijk vaak:

• financieel het duurst

• juridisch niet afdwingbaar

• sportief riskant

Daarom proberen clubs altijd eerst:

1. verkoop

2. verhuur

3. onderhandelde oplossing

En pas als alles mislukt:

👉 ontbinding.

Eén zin om te onthouden

Een contract ontbinden is niet de makkelijke uitweg — het is meestal de duurste.

Subscribe now

Het blijft hardnekkig: het idee dat Champions League-voetbal cruciaal is om de selectie van Ajax te verbeteren.

En ja, laat daar geen misverstand over bestaan:

De Champions League is belangrijk. Voor de club, voor de inkomsten, voor de status.

Maar als je puur kijkt naar één vraag:

Wat betekent het voor de transfermogelijkheden in de zomer?

…dan is de afhankelijkheid van de Champions League een stuk kleiner dan vaak wordt gedacht.

Dat is geen mening of indekken.

Dat is gewoon hoe de boekhouding werkt. En dus waar Ajax naar handelt.

En omdat dat (“zelfs” in de media…) nog vaak ontbreekt, nog één keer.

Aan de hand van drie simpele manieren om ernaar te kijken:

1. De twee gaten in de begroting

2. De twee potjes die al vol zitten

3. De cijfers, naast elkaar

Dit artikel hoort bij Poen & Pegels, een onderdeel van de Pantelic Podcast.

De aflevering is te luisteren via Spotify en te bekijken op het YouTube-kanaal van FC Afkicken.

In de podcast bespreken we de grote lijnen en hier vind je de cijfers, rekenvoorbeelden en verdieping.

1. De twee gaten in de begroting

Ajax begint elk seizoen (1 juli) met twee structurele gaten.

Gat 1 — salarissen

De vaste inkomsten (commercieel, tickets, etc.) dekken niet alle kosten.

Gat 2 — afschrijvingen op transfersommen

De kosten van eerdere aankopen die jaarlijks terugkomen.

Ooit ging het verhaal dat Ajax elk jaar een begrotingsgat had van ~€100 miljoen:

• ~€50 miljoen salarissen (Champions League-begroting)

• ~€50 miljoen afschrijvingen

Dat beeld klopt nog steeds in de kern, maar is inmiddels iets verschoven:

• Afschrijvingen: ~€40 miljoen

• Salarissen: nog steeds het grootste blok, maar deels variabel gemaakt (bonussen gekoppeld aan Europese toernooien)

Hoe worden die gaten gevuld?

• Gat 1 (salarissen) → Europese inkomsten (premies + recettes)

• Gat 2 (afschrijvingen) → transferwinst

Dat is de basis.

Dit seizoen (2025/26: Champions League)

Gat 1 - salarissen

• Uitgaven: €215-220 miljoen

  • kosten zónder salarissen: €95-100 miljoen

  • salariskosten: €120-125 miljoen

• Inkomsten zonder Europa: €145-150 miljoen

• Gat 1: ~€70 miljoen

Subscribe now

Europese inkomsten: ~€53 miljoen
(€43 miljoen aan EL-premie en €10 miljoen aan Europese recettes.)

→ Gat 1 blijft bestaan: ~€17 miljoen
…en moet aangevuld worden door inkomsten Gat 2

Lees hier de analyse van de halfjaarcijfers van dit seizoen

Gat 2 - transfersommen

• Uitgaven: ~€40 miljoen (totaal afschrijvingen) = Gat 2

• Inkomsten: ~60 miljoen (winst op uitgaande transfers)

→ Gat 2 is gevuld
…en er blijft nog ~€20 miljoen over om Gat 1 te vullen

Indicaties volgend seizoen (2026/27)

Dan de scenario’s (CL vs. EL) en dus indicaties voor het aankomende seizoen. Deze cijfers zijn inschattingen op basis van verwachte ontwikkelingen van kosten en baten.

Over het geheel worden lagere salarislasten verwacht, omdat er dit seizoen meer afkoopsommen betaald zijn en het de verwachting is dat de selectie uitgedund wordt. Ajax zegt te streven naar een positief (niet-negatief) operationeel resultaat.

Gat 1 - salarissen

• Uitgaven bij Champions League €200-205 miljoen,
  uitgaven bij Europa League: €185-190 miljoen

  • kosten zónder salarissen: €95-100 miljoen

  • salariskosten CL: €105-110 miljoen

  • salariskosten EL: €90-95 miljoen

• Inkomsten zonder Europa: €145-150 miljoen

• Gat 1 bij CL: ~€50-55 miljoen

  Gat 1 bij EL: ~€35-40 miljoen

Subscribe now

Europese inkomsten bij CL: ~€50-55 miljoen
Europese inkomsten bij EL: ~€35-40 miljoen

→ Gat 1 wordt dus afgedekt door Europese inkomsten, los van welk toernooi.

Lees hier over het belang van Champions League voor Feyenoord

Gat 2 - transfersommen

• Uitgaven: ~€40 miljoen (totaal afschrijvingen) = Gat 2

• Inkomsten: onbekend, maar zal in de buurt moeten komen van de uitgaven.

→ Gat 2 is dus afhankelijk van de verkopen, en de winst daarop

Het is niet de verwachting dat er uit Gat 1 geld ‘overblijft’ om Gat 2 aan te vullen. Er kan gekozen worden om een verlies te lijden puur op transfers. Het operationele resultaat is in die zin belangrijker dan het resultaat van de transfers.

De kern

De conclusie is eigenlijk simpel.

De Champions League bepaalt niet hoeveel Ajax kan investeren in de selectie.

Het bepaalt hooguit hoe groot het operationele gat is.

Dat gat (Gat 1) wordt in beide scenario’s grotendeels opgevangen door Europese inkomsten — of dat nu Champions League of Europa League is.

De echte knop zit ergens anders:

→ Gat 2. De transfermarkt.

Daar wordt bepaald hoeveel ruimte Ajax heeft om te investeren.

Niet in Europa.

Subscribe now

2. De potjes zijn al vol

Een andere manier om ernaar te kijken is nog simpeler.

Ajax werkt feitelijk met twee “potjes”:

1. Salaris-pot

2. Transfersom-pot (via afschrijvingen)

En belangrijk:

👉 Op 1 juli zijn die potjes al vrijwel volledig gevuld

Waarom?

• Salarissen lopen door (contracten)

• Transfers lopen door (afschrijvingen over meerdere jaren)

Ajax zit dus al vrijwel tegen zijn maximale kostenstructuur aan vóórdat het seizoen (en de transfermarkt) begonnen is.

Ajax begint het nieuwe seizoen qua spelersuitgaven vrijwel zoals het vorige seizoen eindigde. De potjes worden elk seizoen vrijwel volledig gevuld en Ajax houdt geen ruimte over.

Buiten de spelers om liggen de inkomsten en uitgaven redelijk vast. Net als de startpremies van het Europese toernooi: de garandeerde inkomsten. Daarop kan gebouwd/gebudgetteerd worden.

Qua spelers, zijn voor het aankomende seizoen de enige ‘automatische’ veranderingen:

• Wout Weghorst

• Oleksandr Zinchenko (lees meer over de financiële afhandeling hiervan)

• Takehiro Tomiyasu

…door hun aflopende contracten, die mogelijk daarvoor alsnog verlengd worden. En er is nog de koopoptie van Chuba Akpom die mogelijk gelicht wordt.

Dat is de enige manier waarop er aan het begin van het seizoen dus ruimte is in de potjes.

Worden die potjes groter door de Champions League?

Transfersompotje → nee

• Afschrijvingen liggen vast

• Heeft niets met CL of EL te maken

Salarispotje → een beetje, maar…

• CL = hogere inkomsten

• Maar ook: hogere bonussen en variabele kosten

👉 Netto-effect: beperkt

Belangrijk inzicht

Je zou alleen écht extra ruimte krijgen als je zeker weet dat je in de Champions League de kwartfinale gaat halen.

Maar:

👉 Daar kun je nooit vooraf op bouwen

Dus wat bepaalt je ruimte wél?

Heel simpel:

Ruimte ontstaat pas als spelers vertrekken.

• Salaris valt vrij

• Afschrijving verdwijnt

Dat creëert ruimte voor nieuwe aankopen.

Lees hier hoe het salaris van de nieuwe trainer zich ertoe verhoudt.

Concreet

Zelfs met Champions League:

• moet Ajax waarschijnlijk eerst verkopen

• of minimaal evenveel verkopen als kopen

En dat blijft zo.

3. Dialoog: de technische en financiële besluitvormers in een fictief gesprek

Tot nu toe was het vrij technisch: twee gaten, twee potjes, cijfers.

Maar uiteindelijk komt het neer op iets heel praktisch, namelijk het gesprek dat elke zomer gevoerd wordt.

Tussen de technisch directeur, die wil investeren in de selectie. En de financieel directeur, die moet uitleggen wat er écht kan.

En daarin zit precies het misverstand over de Champions League.

TD: “Ik wil een nieuwe zes aantrekken. Wat kan ik uitgeven?”

FD: “Op dit moment niet zo veel. Een miljoen of vijf, zes.”

TD: “Zo weinig? Omdat nog niet zeker is of we Champions League spelen?”

FD: “Nee, dat staat daar los van.”

TD: “Maar dat is toch twintig miljoen verschil?”

FD: “Voor de begroting, ja. Niet voor jouw transferbudget.
Wij willen de afschrijvingen rond de veertig miljoen houden.
Als Weghorst wegvalt, komt er misschien één à twee miljoen per jaar vrij. Dat is je ruimte.”

TD: “En die extra inkomsten dan?”

FD: “Die gaan grotendeels naar salarissen. Vooral naar bonussen als we Champions League halen.”

TD: “Oké… dus voor iemand als Tomiyasu moet ik wachten op de Champions League? Geen transfersom, maar dat salaris…”

FD: “Hoeft niet. Dat basissalaris kunnen we waarschijnlijk nu al bieden.”

TD: “Maar we moesten toch bezuinigen? En als het Europa League wordt, kan ik toch minder bieden?”

FD: “Die bonus koppelen we gewoon aan Europa.
Haal je de Champions League, betalen we uit die premies.
Haal je ’m niet, dan ook geen bonus.”

TD: “Dus ik hoef niet te wachten op de Champions League of de Europa League om te versterken?”

FD: “Nee. Zolang er uiteindelijk maar spelers vertrekken.”

TD: “…dus ik moet eerst verkopen.”

FD: “Het liefst wel. Want aan het eind moet de salarislast omlaag zijn.”

TD: “En zelfs dan maakt het niet echt uit of het Champions League of Europa League wordt?”

FD: “Nee. Dit seizoen halen we het zelfs mét Champions League niet, we komen nog zo’n vijftien miljoen tekort.”

TD: “En er komen ook nog verhuurde spelers terug…”

FD: “Precies. Daar moeten we keuzes maken.”

TD: “En als iemand niet weg wil?”

José de la Verde: “…dan moet je Ajax Financials even in de gaten houden.”

Later deze week een nieuwe aflevering van Poen & Pegels van de Pantelic Podcast, waar het gaat over contractontbinding en waarom dat vrijwel nooit gedaan wordt. Daarover verschijnt hier ook een achtergrondartikel.

Afsluiting / conclusie

De Champions League is dus belangrijk.

Sterker nog: het is wat je als club structureel wilt nastreven. Vaker wel spelen, dan niet. Voor je inkomsten, je positie in Europa, je aantrekkingskracht.

Maar als het gaat om één specifieke vraag:

Hoeveel kan Ajax deze zomer uitgeven aan nieuwe spelers?

…dan is de impact kleiner dan vaak wordt gedacht.

De miljoenen uit de Champions League zijn geen zak geld die je bij een club op tafel kunt leggen om een speler te kopen.

Het is geld dat vooral bestaande kosten opvangt: salarissen, bonussen, de organisatie.

En dus blijft de realiteit vrij simpel:

Niet de Champions League, maar de transfermarkt bepaalt hoeveel Ajax kan investeren.

Of nog concreter:

Je kunt pas kopen, als je eerst verkoopt.

Subscribe now

Share

In de media en onder supporters leeft een vrij eenduidig beeld: Champions League-inkomsten zijn cruciaal. Voor Ajax. Voor Feyenoord. Voor iedereen.

Subscribe now

Maar klopt dat eigenlijk wel?

Want hoewel beide clubs financieel afhankelijk zijn van Europees voetbal, is die afhankelijkheid niet per se gelijk verdeeld. De cijfers, en misschien nog belangrijker: de richting waarin beide clubs bewegen, vertellen een genuanceerder verhaal.

Het gaat hier niet zozeer om wie dit het meeste wil, maar naar een interessantere vraag:

Welke club kan het zich veroorloven om de Champions League mis te lopen?

Twee clubs, twee fases

Om te begrijpen wie plek twee “harder nodig heeft”, moet je eerst kijken naar waar beide clubs zich bevinden.

Ajax zit midden in een correctiefase (volgens de laatste officiële berichten…).

Feyenoord zit midden in een groeifase.

Dat klinkt abstract, maar is financieel extreem relevant.

Lees meer over hoe Ajax zich financieel verhoudt tot Europese concurrenten

Read more

Op het eerste gezicht een typisch Premier League-verhaal, eentje dat ver van Ajax afstaat. Maar wie iets beter kijkt, ziet dat deze zaak niet zozeer iets zegt over Chelsea, maar vooral over het systeem waar alle clubs, inclusief Ajax, in opereren.

Subscribe now

Wat gebeurde er bij Chelsea?

De kern van de zaak ligt in een reeks betalingen tussen 2011 en 2018, die buiten de officiële boekhouding werden gehouden. In totaal ging het om tientallen miljoenen ponden die via externe constructies werden betaald aan spelers, zaakwaarnemers en clubfunctionarissen.

Het doel daarvan was vrij helder: deals mogelijk maken die anders niet tot stand waren gekomen. In sommige gevallen ging het om betalingen die concurrenten weigerden te doen. Denk aan situaties waarin een club als Manchester United afhaakte, terwijl Chelsea via een andere route alsnog tot een akkoord kwam.

Belangrijk is dat deze betalingen bewust niet werden gerapporteerd aan de Premier League. Daarmee was er sprake van:

• het omzeilen van transparantieregels

• het misleiden van de competitie

• en in feite het creëren van een financieel voordeel buiten het zicht van toezichthouders

Dat dit een sportieve impact heeft gehad, ligt voor de hand. In die periode won Chelsea onder andere de Champions League en meerdere landstitels, met spelers die mede via deze constructies binnenkwamen.

En toch: geen sportieve straf

Wat de zaak opvallend maakt, is niet zozeer de overtreding, maar de manier waarop deze is beoordeeld.

De Premier League keek namelijk vooral naar één vraag:

Zouden deze betalingen, als ze correct waren verwerkt, hebben geleid tot een overtreding van de financiële regels (PSR)?

Het antwoord was: nee.

Subscribe now

En daarmee viel de zwaarste mogelijke sanctie (een sportieve straf) eigenlijk direct van tafel.

De redenering was dus niet:

“heeft dit Chelsea een sportief voordeel opgeleverd?”

Maar:

“heeft dit de financiële grenzen van het systeem overschreden?”

Dat is een fundamenteel verschil.

Wat dit blootlegt

De Chelsea-case laat zien hoe voetbal zichzelf beoordeelt.

Read more

Bamberger is een van de rijkste Nederlanders. Dus al snel ontstond de vraag:

Gaat hij iets met dat geld doen voor Ajax?

In een eerder stuk werd gekeken naar een aantal intuïtieve ideeën die vaak opduiken: dat hij Ajax zou kunnen kopen, de club van de beurs zou halen of simpelweg miljoenen in de club zou pompen.

Die scenario’s lopen al snel vast op de structuur van Ajax.

Maar daarmee blijft een interessante vraag over:

Wat kan een rijke Ajacied eigenlijk wél doen om Ajax financieel te helpen?

Er bestaan wel degelijk mogelijkheden. Alleen zijn ze vaak minder spectaculair, en hun effect op de club is beperkter dan supporters hopen.

Subscribe now

1. Sponsor of commerciële partner worden

De meest voor de hand liggende route is sponsoring.

Een vermogende supporter kan via zijn bedrijven sponsor worden van de club, bijvoorbeeld via:

• shirtsponsoring

• hospitality

• zakelijke partnerships.

Maar ook hier zit een duidelijke grens.

Read more

Bij Ajax is die rol beperkt door de combinatie van beursnotering, verenigingsmacht en governance. Bij andere clubs ligt dat anders.

Daar zie je grofweg vier varianten:

• een eigenaar die de club financiert

• een investeerdersgroep die kapitaal verschaft

• een regionaal sponsorecosysteem dat structureel meebetaalt

• of een mix van die modellen.

Dat verschil in structuur bepaalt uiteindelijk veel meer dan de rijkdom van één persoon.

NEC: niet alleen geld, maar ook het opruimen van oude rechten

NEC is een goed voorbeeld van een club waar privaat geld heel direct kon ingrijpen. Marcel Boekhoorn wordt door NEC zelf omschreven als een belangrijke investeerder die in 2021 een belangrijke rol speelde in de herstructurering van de club.

Read more

De vastgoedondernemer is een van de rijkste Nederlanders en positioneerde zich meteen nadrukkelijk als een nieuw zwaargewicht binnen de club. Iemand die rust en richting moet brengen na een periode van bestuurlijke onrust.

Maar al snel ging het gesprek aan de zijlijn ook ergens anders over.

Niet over governance of strategie, maar over geld.

Want als iemand zo rijk is, volgt al snel dezelfde gedachte:

Gaat hij iets met dat geld doen voor Ajax?

In discussies onder supporters en in de media zie je vaak een soort logische redenering ontstaan. Een redenering die begrijpelijk klinkt, maar die bij Ajax al vrij snel vastloopt.

Stap 1: “Hij kan Ajax kopen”

Het eerste idee is simpel.

Bamberger is miljardair. Dus hij kan Ajax kopen, zoals dat in Engeland regelmatig gebeurt. Daar worden clubs overgenomen door vermogende investeerders die vervolgens miljoenen in spelers en infrastructuur steken.

Maar Ajax is geen club die zomaar verkocht kan worden.

De club is een beursgenoteerde NV, waarbij ongeveer driekwart van de aandelen in handen is van de Vereniging Ajax. Die vereniging bewaakt bewust de controle over de club.

Lees hier meer over de beursgang van Ajax

Zelfs als iemand op de beurs aandelen koopt, betekent dat dus niet dat hij de club overneemt. De machtsstructuur ligt vast.

Ajax is geen eigendom dat simpelweg op de markt staat.

Stap 2: “Dan haalt hij Ajax van de beurs”

Als dat eerste idee stukloopt, volgt vaak de volgende gedachte.

Oké, hij kan Ajax niet kopen.

Maar dan haalt hij de club toch gewoon van de beurs?

In theorie zou dat betekenen dat de vrij verhandelbare aandelen worden opgekocht en Ajax weer volledig in handen komt van de Vereniging.

Lees hier meer over een beursexit van Ajax

Alleen kan een individuele investeerder dat niet zomaar beslissen.

Een delisting kan alleen plaatsvinden als de club en haar aandeelhouders dat zelf besluiten. Met andere woorden: de Vereniging Ajax zou eerst moeten willen dat de beursnotering verdwijnt.

Subscribe now

Zolang dat niet gebeurt, kan niemand, hoe rijk ook, Ajax simpelweg “van de beurs halen”.

Stap 3: “Dan stopt hij gewoon geld in Ajax”

Als ook dat niet werkt, blijft nog één gedachte over.

Dan stopt hij toch gewoon geld in de club.

Maar ook hier is de werkelijkheid minder eenvoudig dan het klinkt.

Ajax kan natuurlijk geld ontvangen via leningen, sponsoring of kapitaalstortingen. Alleen verandert dat niet het fundamentele principe waarop de club draait.

Dit soort eenmalige of gelimiteerde geldinjecties is te beperkt om echt snel veel verschil te maken.

Het spelersbudget en de structurele uitgaven moeten uiteindelijk worden betaald uit de normale inkomsten van Ajax:

• Europese premies

• transfers

• commerciële deals

• wedstrijdinkomsten

Lees hier meer over mogelijke nieuwe inkomstenbronnen voor Ajax

Daarnaast speelt nog iets anders mee.

Bamberger is inmiddels voorzitter van de Raad van Commissarissen van Ajax. Die rol is bedoeld voor toezicht op het bestuur en de strategie van de club.

Als een commissaris zelf geldverstrekker van de club wordt (bijvoorbeeld via een lening of investering), ontstaat al snel een belangenconflict. Dan moet hij namelijk toezicht houden op besluiten waar hij zelf financieel bij betrokken is.

Bij een beursgenoteerde onderneming zoals Ajax gelden daarom strikte governance-regels. In de praktijk maakt dat het lastig om tegelijk toezichthouder én financier van de club te zijn.

Een rijke supporter kan een club helpen, maar hij kan niet zomaar de financiële motor vervangen.

De echte vraag

De benoeming van Bamberger roept daarom een interessantere vraag op dan de simpele suikeroom-discussie.

Niet: kan hij Ajax kopen?

Niet: gaat hij tientallen miljoenen in de club stoppen?

Maar:

Wat kan een rijke Ajacied eigenlijk wél doen voor Ajax?

Subscribe now

Er bestaan wel degelijk manieren waarop privaat geld een rol kan spelen bij de club. Alleen zijn die vaak minder spectaculair dan supporters hopen, en financieel veel complexer.

Twee vervolgvraagstukken

De benoeming van Bamberger roept daarom een interessantere vraag op dan de simpele suikeroom-discussie.

Niet: kan hij Ajax kopen?

Niet: gaat hij tientallen miljoenen in de club stoppen?

Maar:

Wat kan een rijke Ajacied eigenlijk wél doen voor Ajax?

In een vervolgartikel kijk ik daarom naar de realistische opties die iemand als Bamberger heeft om Ajax financieel te helpen en waarom ook die mogelijkheden beperkt zijn.

→ Lees hier: Wat kan Bamberger wél doen voor Ajax?

Daarnaast is er een tweede vraag: waarom lukt het bij andere clubs wél om geldschieters een grotere rol te laten spelen? Clubs als NEC, FC Utrecht, PSV en Feyenoord hebben elk hun eigen manier gevonden om privaat kapitaal aan te trekken.

→ Lees hier: Waarom andere clubs wél een suikeroom kunnen hebben

Want het verhaal van de suikeroom klinkt simpel, maar de financiële werkelijkheid van voetbalclubs is dat zelden.

Subscribe now

Share

De nieuwe Raad van Commissarissen (RvC) wordt benoemd. Jordi Cruijff wordt statutair technisch directeur. En daarmee lijkt het bestuur van Ajax weer compleet.

Maar wie de toelichting op de agenda leest, ziet dat er meer gebeurt. En huidige sportieve omstandigheden versterken dat alleen maar.

Terwijl de sportieve verantwoordelijkheid steeds nadrukkelijker bij Cruijff komt te liggen, wordt tegelijkertijd een bestuursstructuur ingericht waarin de Vereniging Ajax dichter tegen het toezicht aan schuift.

Het resultaat is een model dat sterk lijkt op de Overmars-jaren: één dominante voetbalbeslisser, met daarboven een toezichthoudende structuur die vooral stabiliteit moet bieden.

En precies daarin schuilt het risico.

Meer Vereniging in het toezicht

Een van de belangrijkste punten op de BAVA is de benoeming van nieuwe leden voor de Raad van Commissarissen (RvC).

Die stemming is in feite een formaliteit.

Lees hier meer over de nieuwe RvC-leden

De Vereniging Ajax bezit via haar structuur ongeveer 73% van de stemmen, waardoor elke voorgedragen kandidaat vrijwel zeker benoemd wordt.

Interessanter is daarom niet óf ze benoemd worden, maar wie er benoemd wordt.

Read more

Terwijl Ajax sportief in ongekend zwaar weer zit en interim-trainer Fred Grim onder grote druk staat, vindt morgen de Buitengewone Algemene Vergadering van Aandeelhouders (BAVA) plaats.

Op die vergadering wordt o.a. Jordi Cruijff formeel benoemd tot statutair technisch directeur.

De ogen van supporters en media zijn nu al op hem gericht. Op dezelfde dag verwachten supporters namelijk ook de vervanging van Fred Grim.

Maar achter de schermen speelt iets anders: binnen Ajax lijkt bewust gekozen te zijn voor een bestuursmodel waarin één persoon de sportieve verantwoordelijkheid draagt.

Alle ballen op Jordi.

Terug naar de Overmars-constructie

Dat is opvallend, want het lijkt sterk op hoe Ajax jarenlang werkte onder Marc Overmars.

Overmars was niet alleen technisch directeur, maar ook statutair bestuurder. De laatste TD die statutair was. Daarmee had hij formeel en praktisch de volledige controle over het voetbalbeleid: transfers, scouting en de voetbalstructuur.

Daarnaast stond er met Edwin van der Sar een algemeen directeur die vooral intern verbinder was en op de achtergrond bleef. Precies hoe nu Menno Geelen lijkt te opereren.

Een duidelijke taakverdeling dus:

één dominante voetbalman op de voorgrond en één algemeen directeur die op de achtergrond voorzichtiger is en rust probeert te houden.

Die constructie werkte totdat Overmars plotseling vertrok.

Subscribe now

De les die Ajax daarna trok

Toen Overmars in 2022 abrupt moest vertrekken, bleek hoe kwetsbaar die structuur was.

Een groot deel van het voetbalbeleid zat in het hoofd van één persoon. Transfers, scoutingnetwerk, contracten en relaties waren sterk gecentraliseerd.

De chaos die daarop volgde leidde juist tot een andere conclusie binnen Ajax: de macht moest minder geconcentreerd worden.

Technisch directeuren waren daarna geen statutair bestuurder meer. De structuur werd breder.

Onder Alex Kroes ontstond bijvoorbeeld een driehoek met Marijn Beuker en Kelvin de Lang, waarbij verantwoordelijkheden verdeeld werden over scouting, data en voetbalstrategie.

Het idee was duidelijk: nooit meer een single point of failure.

En toch lijkt Ajax weer die kant op te bewegen

De aanstelling van Jordi Cruijff draait dat model weer deels terug.

Cruijff wordt opnieuw statutair technisch directeur, een positie die Ajax sinds Overmars niet meer had ingevuld.

Tegelijkertijd lijkt de voetbalstructuur weer sterker rond één persoon georganiseerd te worden.

Kelvin de Lang vertrok als hoofd scouting en een duidelijke opvolger kwam er niet. In plaats daarvan ontstaat een lichtere structuur met onder meer Siem de Jong in een nieuwe rol rond scouting en Joel Lara, die als persoonlijke scout van Cruijff geldt.

Ook binnen de voetbalorganisatie lijkt Cruijff al meer verantwoordelijkheid naar zich toe te trekken.

Zo haalde hij onlangs Jong Ajax-trainer Willem Weijs weg vanwege de slechte resultaten en stelde hij direct Oscar Garcia aan als opvolger. Daarnaast nam hij meer directe verantwoordelijkheid voor Jong Ajax en de Onder-19, taken die eerder nadrukkelijker bij Marijn Beuker lagen.

Het zijn signalen van een technisch directeur die zijn invloed snel wil laten gelden.

Subscribe now

De eerste echte test

Dat maakt de huidige situatie rond het eerste elftal extra interessant.

Cruijff heeft eerder aangegeven dat de afspraak met Fred Grim (het seizoen afmaken) gerespecteerd zou worden.

Maar na de recente sportieve malaise is de druk om in te grijpen enorm.

Als Ajax opnieuw van trainer wisselt, zou dat betekenen dat Ajax al binnen enkele maanden trainer nummer drie van het seizoen aanstelt.

Een beslissing die meteen laat zien hoeveel macht hij werkelijk heeft.

Maar ook hoeveel verantwoordelijkheid.

En morgen wordt dat formeel vastgelegd

De BAVA van morgen gaat officieel over benoemingen en formaliteiten.

Maar wie de agenda en toelichtingen leest, ziet dat er meer speelt.

Cruijff krijgt een contract met een potentiële beloning tot ongeveer €1,6 miljoen per jaar; de hoogste vergoeding voor een directielid in de geschiedenis van Ajax.

Tegelijkertijd was er vooraf al een ontmoeting tussen de Bestuursraad van de Vereniging Ajax en Cruijff, nog vóór de aandeelhoudersvergadering.

En op dezelfde BAVA wordt ook een nieuwe Raad van Commissarissen geïnstalleerd waarin de aanwezigheid van Verenigingsleden groter wordt.

Op papier lijken dat losse besluiten.

Maar samen vertellen ze een ander verhaal.

Terwijl sportief alle ogen op Jordi Cruijff gericht zijn, wordt bestuurlijk een structuur ingericht waarin die verantwoordelijkheid nog nadrukkelijker bij hem terechtkomt.

En dat roept een interessante vraag op:

Krijgt Cruijff alle macht of vooral alle verantwoordelijkheid?

Subscribe now

In het volgende artikel:

Wat er werkelijk achter de schermen speelt rond de BAVA, de nieuwe Raad van Commissarissen en de rol van de Vereniging Ajax.

En waarom Ajax daarmee mogelijk opnieuw een single point of failure creëert.

Maar hij vertrok.

De uitleg was even helder als pijnlijk: er was financieel weinig ruimte voor versterkingen die Farioli wilde. Eerst moest er gesaneerd worden. Eerst moest de balans op orde. Eerst moest het salarishuis worden hersteld.

Een jaar later blijkt het beeld totaal anders.

Er is fors geïnvesteerd. Er zijn tientallen miljoenen aan nieuwe verplichtingen aangegaan. De loonkosten zijn fors gestegen. De selectie is uitgebreid en verzwaard.

Subscribe now

En toch staat de Champions League-plek serieus onder druk.

En wordt er alweer geroepen om het vervangen van de (interim-)trainer.

Dat wringt.

Want als deze financiële ruimte er nu blijkbaar wél is, waarom was die er dan niet toen Farioli er nog zat?

Het seizoen van Farioli: saneren

Seizoen 2024/25, volledig boekjaar:

• Investeringen: €25,6 miljoen

Read more

De laatste mail (“Diepe Zakken: Winterse transferperiode…”) was bedoeld voor het archief, maar is per ongeluk ook gemaild.

Beschouw het als bonus-content.

Dank voor je betrokkenheid!

Groeten, José

En de eerste indruk is niets nieuws: meer geld, rijkere clubs, schulden, etc.

Maar wie het rapport met Ajax in het achterhoofd leest, ziet iets ongemakkelijks.

Het bevestigt dat Ajax gelijk heeft om te saneren.

Het bevestigt dat “geen-CL-proof” worden verstandig is.

En het laat tegelijk zien waarom juist dat proces Ajax verder van de Europese top kan duwen.

Niet omdat het beleid verkeerd is.

Maar omdat de tijd tikt in Europees perspectief.

Dat is de paradox.

1. De Europese top groeit door, ook als Ajax regroepeert

UEFA laat zien dat de grootste omzetgroei opnieuw terechtkomt bij de top-5 competities. De Premier League versnelt structureel.

Ajax probeert stabiliteit terug te brengen.

Europa vergroot ondertussen zijn voorsprong.

Zelfs als Ajax financieel “gezond” wordt, groeit de relatieve achterstand.

Saneren kost tijd.

De markt pauzeert niet.

2 De sanering is nog nauwelijks zichtbaar in de cijfers

De ambitie is duidelijk: minder afhankelijk van Champions League-inkomsten.

Maar de recente halfjaarcijfers laten zien:

Read more

Die inschatting rustte op één cruciale aanname: dat de salariskosten daadwerkelijk zouden dalen na de aangekondigde saneringsacties.

De halfjaarcijfers tonen dat die aanname niet klopt.

En dat verandert het hele financiële verhaal.

Waar het écht om draait: bijna €70 miljoen in een half jaar

In de eerste seizoenshelft liggen de personeelskosten op €68,3 miljoen.

Dat betekent op jaarbasis (ruim) boven de €120 miljoen. Verderop in het artikel de berekening en toelichting hiervan.

Dat is een niveau dat Ajax historisch nog nooit heeft gehad, zelfs niet in de uitgesproken Champions League-topjaren.

En dat was precies het model (de “Champions League-begroting”) waarvan men afstand wilde nemen.

Dit is geen kleine overschrijding.

Dit is een structurele terugkeer naar een Champions League-loonstructuur.

Sanering in woorden, niet in cijfers

Op de laatste Algemene Vergadering van Aandeelhouders (AVA) werden de jaarcijfers van vorig seizoen gepresenteerd. Doorlopend werd door de directie gesteld dat het salarishuis zou gaan dalen en dat er al verbeteringen hadden plaatsgevonden.

Er werd gesproken over:

• bezuinigen

• terug naar Europa League-begroting

• loonstructuur normaliseren

Maar in de cijfers is die ingreep niet zichtbaar.

Overige kosten lijken beheerst.

Administratieve uitgaven zijn niet geëxplodeerd.

Huisvesting en beheer blijven stabiel.

De kernpost (spelerssalarissen) blijft ongekend hoog.

De conclusie kan dan niet anders zijn dan dat de sanering niet gelukt is.

Halfjaarcijfers doorgerekend

Read more

Als het goed gaat met Ajax, lijkt het overal goed te gaan. In de periode-Overmars/Ten Hag was er sportief succes, bestuurlijke rust en financiële ruimte. Die drie versterken elkaar. Valt er één weg, dan trekt het de rest mee. Na het vertrek van Marc Overmars en Erik ten Hag kantelde dat evenwicht. Sportieve prestaties vielen terug, bestuurlijke onrust nam toe en hoge uitgaven werden een probleem.

Het herstellen van de financiële balans werd een speerpunt, zelfs vooral voor de téchnisch directeur Alex Kroes. De jaarcijfers 2024/25 vormden het eerste meetmoment. Het resultaat viel tegen: een recordverlies. De begroting was nog altijd alleen sluitend met Champions League-deelname. De transferopbrengsten waren de laagste in vijftien jaar en de salariskosten historisch hoog, op één seizoen na de hoogste ooit.

Alex Kroes beloofde verbetering. De halfjaarcijfers laten zien dat er winst is geboekt. Maar structureel is het beeld vrijwel hetzelfde: het is nog altijd een Champions League-begroting, waar ook nog eens uitgegaan wordt van elk jaar een grote transferklapper. Eigenlijk structureel verliesmakend, incidenteel winstgevend. De hoofdoorzaak? De structureel hoge salarispost, en die blijkt zelfs verder te zijn gestegen.

Tekst gaat verder onder de foto.

De salarispost: het echte lek

Dat is opvallend. Afgelopen zomer nam Ajax afscheid van meerdere grootverdieners. Jordan Henderson had een uitzonderlijk salaris, maar ook Bryan Brobbey, Jorrel Hato en Bertrand Traoré zaten in de categorie meerdere miljoenen per jaar. Daarnaast drukten zware Champions League-bonusconstructies uit eerdere contracten op de loonsom: van Owen Wijndal tot de “Mislintat-aankopen”.

In de media werd gesproken over circa 20 miljoen euro aan gereduceerde salariskosten. Bovendien gaf Kroes op de AVA aan dat ook de personeelskosten buiten de selectie waren gedaald.

Subscribe now

Waarom stijgt het totaal dan toch?

De verklaring is driedelig:

1. Nieuwe aankopen met hoog basissalaris

Spelers als Ko Itakura, Kasper Dolberg en Oscar Gloukh zijn geen ontwikkelingsspelers, maar gevestigde internationals. Zij behoren vrijwel zeker direct tot de bestbetaalden binnen de selectie. Dat is structureel.

2. Champions League-bonussen

Tot vorig seizoen waren bonussen grotendeels gekoppeld aan CL-deelname. Zonder CL: beperkte bonus. Mét CL: 25-35 % extra. Vorig seizoen bedroeg het bonusdeel 3,4 miljoen euro (4,1%) op een totale salarissom van 67,3 miljoen. Dit seizoen zijn die bonussen wél uitgekeerd, zowel aan oude contracten als aan nieuwe.

3. Verhuurde spelers

Niet alle salarissen van verhuurde spelers worden volledig overgenomen. Dat betekent dat de kosten deels blijven doorlopen. Kijk je vooruit naar komende zomer, dan verdwijnen deze factoren niet vanzelf. Sterker nog: meerdere huurspelers keren terug.

De conclusie is helder: het probleem is niet incidenteel, maar structureel.

Ajax als inkomstenmachine

Om ook het positieve te benoemen: Ajax blijft een inkomstenmachine. Commerciële inkomsten groeien, net als wedstrijddaginkomsten. De halfjaaromzet is de hoogste ooit en alles wijst erop dat de club voor het eerst de grens van 200 miljoen euro jaaromzet gaat doorbreken.

Subscribe now

Tekst gaat verder onder de foto.

Partnershipinkomsten stijgen, merchandiseverkopen trekken weer aan en business seats en skyboxen leveren jaarlijks meer op. Daardoor kunnen prijsstijgingen voor seizoenkaarten relatief beperkt blijven.

Ajax heeft inmiddels een Europese inkomstenstructuur. Maar het kostenpatroon past daar nog niet bij, ondanks een lichte daling van de andere kosten dan personeelskosten. In vergelijking met PSV en Feyenoord is Ajax minder afhankelijk van Europese premies. Dat is een sterke uitgangspositie. Maar alleen als de kosten beheersbaar zijn, en daar wringt het.

Waarom de winst Ajax geen ruimte geeft

De halfjaarcijfers mogen niet simpelweg worden verdubbeld om tot resultaten over het gehele boekjaar te komen. In de eerste seizoenshelft valt de bulk van de Europese premies. De tweede helft is daardoor zwakker qua opbrengsten.

De uitgaven lopen daarentegen grotendeels door. Alleen wanneer in januari daadwerkelijk substantieel op salarissen is bespaard, kan het operationele beeld verbeteren. Dat lijkt deels het geval, maar een structurele operationele winst is onwaarschijnlijk. Zie de tabel hieronder.

Tekst gaat verder onder de tabel.

De winst in deze cijfers is dus vooral boekhoudkundig. Niet fundamenteel.

De transferillusie

Deze halfjaarcijfers zijn opgesteld vóór de wintertransferperiode. Ajax wist dus dat het structureel te hoge kosten had, maar ook dat er winst geboekt zou worden. Daar zit precies de tweestrijd die elke transferperiode terugkomt. Eerst voorzichtig. Dan een meevaller. Dan toch investeren. Daarna teleurstelling. En vervolgens opnieuw beginnen.

De clubleiding weet dat de verkoop van overbodige spelers prioriteit moet hebben. Tegelijk is er druk om de selectie te versterken. Zodra er winst in zicht komt, sluipt de gedachte binnen: “Moeten we dit dan niet gebruiken voor een aankoop?”

Subscribe now

Garanties zijn echter niet te koop in het voetbal. Aankopen kunnen tegenvallen om allerlei redenen, prestaties blijven uit en de cyclus herhaalt zich. Precies wat er afgelopen zomer, winter én mogelijk ook aankomende zomer te zien was of gaat zijn.

Durven verliezen om te winnen

Wil Ajax deze cyclus doorbreken, dan moet winst anders worden ingezet. Niet om méér te kopen, maar om verlies te nemen op het afbouwen van de selectie.

• Promoveert Ipswich Town niet, maar wil het Chuba Akpom voor minder dan 8 miljoen euro overnemen? Doen.

• Wil Lille Branco van den Boomen, maar niet tegen hoofdprijs? Doen.

• Wil Owen Wijndal nergens heen? Waarom niet ontbinden?

• Wil Steven Berghuis verlengen? Alleen tegen salarisverlaging of anders laten vertrekken.

Dat kost geld. Het betekent verlies nemen. Maar dát is verstandig beleid. Met een eigen vermogen van meer dan 200 miljoen euro is er ruimte om structureel te saneren. Niet elk seizoen balanceren tussen verkopen en aankopen, maar eenmalig door de zure appel heen. Per seizoen bijsturen zonder structurele ingreep is vlees noch vis.

Het eigen vermogen is geen trofee

“Er zijn consequenties als je niet presteert,” zei Jordi Cruijff onlangs. Dat principe moet ook gaan gelden voor de club zelf. Als trainers (en spelers) mogen vertrekken wanneer ze niet presteren, dan geldt dat ook voor beleid dat financieel niet werkt.

Het wordt tijd dat Ajax dat principe ook op zichzelf toepast en kiest voor een echte herstart in plaats van een tijdelijke winst. Van nutteloze winst naar nuttig verlies.

Subscribe now

Niet naar de spelers, maar naar de man die ze moet organiseren.

De naam die sindsdien nadrukkelijk rondzingt: Dick Schreuder.

Moet Ajax hem niet gewoon halen?

Maar bij Ajax is de vraag zelden alleen wie je wilt. De echte vragen zijn: wat kun je betalen, wat past binnen de financiële realiteit, en minstens zo belangrijk: wat kun je intern dragen?

Wat geeft Ajax uit aan de technische staf?

De jaarverslagen geven een helder vertrekpunt. Ajax beweegt de laatste jaren rond de 16 à 17 miljoen euro aan totale stafkosten. Daar vallen niet alleen de hoofdtrainer en zijn assistenten onder, maar ook performance, medische staf en andere voetbalinhoudelijke of technische functies (in 2024/25 zo’n 141 medewerkers).

In 2020/21 en 2021/22 lagen de stafkosten op 17 miljoen euro. Na het vertrek van Ten Hag en de bestuurlijke turbulentie daalden ze naar 14,8 miljoen in 2022/23, om vervolgens weer op te lopen naar 16,2 miljoen en 16,9 miljoen in de seizoenen daarna.

Achter die cijfers schuilt een duidelijke beweging.

Na vorig seizoen klonk nadrukkelijk het signaal dat Ajax de stafkosten wilde verlagen. De keuze voor een relatief goedkope oplossing met Heitinga paste in dat kader. Sportief bleek dat een misrekening. De ontslagvergoeding die volgde, maakte de beoogde besparing grotendeels ongedaan.

Subscribe now

Daar tegenover staat een andere ontwikkeling. Jordi Cruijff heeft bij Jong Ajax een volledige staf neergezet/toegevoegd met onder anderen Oscar García. Dat is geen bezuinigingsoperatie, maar een investering in kwaliteit en structuur.

Ajax lijkt dus niet primair te snijden in staf, maar eerder selectief te investeren waar men structurele winst verwacht.

De trainer als ‘multiplier’ en toch wordt er zelden extreem betaald

Een hoofdtrainer komt uit hetzelfde personeelsbudget als de spelers. Elk extra miljoen voor de coach is in theorie een miljoen minder voor de selectie. Maar het omgekeerde kan ook waar zijn: een betere trainer kan spelers beter maken, transferwaarde verhogen en met dezelfde selectie betere resultaten boeken.

Ten Hag was in zijn beginjaren geen Europese topverdiener, maar leverde Ajax sportief en financieel een hefboom op die de club honderden miljoenen opleverde.

Waarom geven clubs dan niet massaal vijf of zes miljoen per jaar uit aan trainers?

Omdat de impact van een trainer indirect en vertraagd zichtbaar is. Spelers scoren goals, trainers niet. Spelers hebben een marktwaarde, trainers niet. Bovendien is het ontslagrisico bij trainers structureel hoog. Een coach kan na zes slechte weken weg zijn; een speler met een vijfjarig contract blijft een verhandelbaar bezit.

Clubs stoppen daarom historisch liever geld in het veld dan erboven.

Toch is het interessant dat Ajax recent wél bereid was om te investeren aan de bovenkant van de organisatie. Jordi Cruijff werd de directeur met het hoogste (basis)salaris ooit bij Ajax. Dat is een bewuste keuze geweest: investeren in bestuurlijke kwaliteit en internationale zwaarte. Dat laat zien dat Ajax niet principieel allergisch is voor een premium, mits men overtuigd is van de toegevoegde waarde.

De vraag is dus niet of Ajax kán investeren. De vraag is waar men de hefboom ziet.

Waar hoort Ajax Europees?

Plaats je Ajax in Europees perspectief, dan kom je uit bij de subtop. De club is geen Premier League-grootmacht, maar ook geen middenmoter. Financieel is Ajax eerder vergelijkbaar met Benfica, Porto, Lazio, Marseille of Leverkusen. In dat segment verdienen trainers doorgaans tussen de 2,5 en 5 miljoen euro per jaar.

Ajax zit dus niet in de categorie Guardiola of Ancelotti. Maar ook niet in het middenmootsegment. Het betaalt bijna altijd structureel onder de vergelijkbare clubs in Europa.

Vanuit dat vertrekpunt kun je drie duidelijke modellen onderscheiden.

Drie modellen voor Ajax

Read more